﷽ 🔻 نان روزهای جنگ 🔸چهل روز از جنگ گذشت، خبری از کمیابی و کم آبی و احتکار و هر چیز دیگری که فکرش را بکنیم، که شاید در گذر این روزها کمی سختمان بشود نیست. غم دوری و از دست دادن عزیزانمان هست، اما به قول بچه های دفتر روایت آستین به دندان گرفته‌ایم که صدایمان را اجنبی نشنود. 🔸چند سال پیش که کتاب نان سالهای جنگ را می‌خواندم، با خواندنش پرت می‌شدی به دفاع مقدس هشت‌ساله، زمانی که زنان و دختران آن سر ایران برای مردان این سر ایران نان می‌پختند، بسته بندی می کردند و با سلام و صلوات بدرقه می‌کردند، تا به دست دلاورمردانشان برسد. شاید هم بعضی‌ها کسی را در جبهه نداشتند، اما احساس دین می کردند و می‌خواستند دینشان را به جبهه‌ها ادا کنند. 🔸امروز در روستای مادریم، بهجان بودم. برای دیدن بچه هایم، که 32 روز می‌شد مهمان خانه پدربزرگ و مادربزرگ بودند. شنیدم اهالی روستا داوطلب شده‌اند و برای بچه‌های مستقر در جبهه و پای لانچرها نان می‌پزند. نان تیری. سراغشان رفتم. پخت این نان هنوز به حالت سنتی انجام می‌شود و بعد از یکی دو ساعت واقعاً نانوا را از پا درمی‌آورد. اما خانم‌ها با عشق و شوخی و خنده و با دعا و سلام و صلوات هم خستگی درمی‌کردند، هم عشق را وارد خمیر و نان می‌کردند. 🔸سنشان را که جمع و تفریق می‌کردی زمان جنگ تحمیلی یا کودک نوپا بودند یا حداکثر دوازده‌سیزده‌ساله. اما انگار الان به جبران آن نبودن‌ها در میدان، می‌خواستند جبران کنند. مطمئنم مزه این نان فرق دارد. این نان قوت می‌دهد، شجاعت می‌دهد و کلاً حال‌خوب‌کن است. 📌پی‌نوشت‌: روستای بهجان از توابع شهرستان جهرم است. ✍️روزنگار #جنگ_رمضان؛ به روایت #مریم_ذوالقدر 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1776177287064367665 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

همان یکی کفایت می‌کند هنوز داشت تحلیل می‌کرد؛ خیلی خوب و خیلی منطقی؛ پرسیدم می‌توانم یک عکس بگیرم؟ _ ها، پونصدتا بیگیر! قاب بستم و همان یکی را گرفتم.

﷽ 🔻 همان یکی کفایت می‌کند _ «آمریکو یا زورش نمی‌رسه، یا عرضه نداره، یا از خدا می‌ترسه که درست‌درمون نمی‌زنه. از خدا که نمی‌ترسه، پس دوتای اولیه!» 🔸این‌ها را پیرمرد داشت به آقای حجره‌دار می‌گفت. همان روزی که هوابرد را زدند و من رفتم بازار وکیل تا مردم را ببینم و بشنوم و باهاشان حرف بزنم. 🔸مشغول تماشای ویترین پرعتیقهٔ حاجی فرش‌فروشان بودم که پیرمرد ادامه داد: «جنگ چیزی است مثل غزه. اینی که ما داریم که جنگ نیست؛ ترقه‌بازی است.» 🔸ویترین را ول کردم. رفتم روبروی پیرمرد ایستادم. مشمای مشکی توی بغلش را محکم گرفته بود و هنوز داشت تحلیل می‌کرد؛ خیلی خوب و خیلی منطقی. حرفش که تمام شد سلام کردم و پرسیدم بافنده‌اید؟ برق از چشم‌های میشی‌اش ریخت بیرون: _ ها بلـــــــه! «خدا حفظتون کنه» را گفتم و جوری خندید که جای خالی دندان‌هایش خودشان را نجیبانه از بین دو لب نشان دادند. 🔸به مشما اشاره کردم: _گلیمه حاجی؟ از روی پا بلندش کرد و گرفت طرفم: _بله بفرمویــــید قابلی نداره. صداقتش و صفایش پاشید توی صورتم. تشکر کردم و پرسیدم می‌توانم یک عکس بگیرم؟ _ ها، پونصدتا بیگیر! 🔸قاب بستم و همان یکی را گرفتم. به نظرم برای اینکه یادم باشد پیرمردهای بافنده با چشم‌های میشی و لثه‌های خالی هم می‌توانند خیلی بفهمند و خیلی تحلیل‌های کارشناسانه تحویل بدهند، همان یک عکس کفایت می‌کند. ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #فاطمه_افضلی 🌐https://ble.ir/baahaarnaranj ~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

🔺🔺🔺 یادآوری شهیده الهام زائری دختر دبستانی‌ای بود که در سالن ورزشی لامرد به شهادت رسید. الهام‌ خانم سه سال در تعزیه نقش حضرت سکینه(س) را بازی می‌کرده. پیشنهاد می‌کنیم در این محفل سووشون شرکت کنید. روایت پدر شهید بسیار جانسوز است.

شانه به شانه حیاطِ حرم سید علاءالدین حسین پر از دانه‌های ریز باران شده. تابوت حاج‌آقا محسنِ شهید پیش چشمانِ همسرش روی دستانِ آدم‌ها تکان می‌خورد...

﷽ 🔻 شانه به شانه 🔸سال نود و هفت بود که مهرِ برادرزادهٔ شهید اسکندری افتاده بود وسط آیینهٔ قلبت. بیگانه نبودی با شهید، تو را به‌خاطر سفرهای همیشگی‌ات به سوریه می‌شناخت و چه کسی بهتر از همسر شهید تا شما دو تا را وصلِ هم کند، شاید برای یک ابد زندگی. اسفندِ همانْ سال زیر نور زعفرانیِ گنبد حضرتِ رضا عقد شما جاری شد؛ همان‌جا بود که تصمیم گرفتی حرف اول را آخر بزنی. میانِ نمِ بارانی که پیچیده بود دم رَواق، گوشهٔ چادر نوعروست را بالا گرفتی، دستش را محکم میانِ انگشتان مردانه‌ات قبض کردی که: «اگر شما همه‌جا همراهیم نکنی، نمی‌تونم خیلی از کارهای بزرگ رو انجام بدم...» و دخترِ جوان هم چشمش برق زده و دلش هُری ریخته بود که: «منو از چی می‌ترسونی؟ هرجا باشی من شونه به شونه‌ت میام آقا محسن...» 🔸باد تیز و برّندهٔ اسفندِ چهارصد و پنج روی پوستِ تکیدهٔ برادرزادهٔ شهید اسکندری خط می‌اندازد. جای اشک‌های مداوم روی صورتش می‌سوزد. حیاطِ حرم سید علاءالدین حسین پر از دانه‌های ریز باران شده. تابوت حاج‌آقا محسنِ شهید پیش چشمانِ همسرش روی دستانِ آدم‌ها تکان می‌خورد و همراهش قلب‌ او. باید تا گلزار شهدا سوار ماشین بشود ولی که یک لحظه خشکش می‌زند؛ چقدر این صحنه‌ها آشناست. درِ باز شدهٔ ماشین را رها می‌کند و با قدم‌های بلند سمتِ حاج‌آقا محسن بال می‌زند و درست کنار تابوتش فرود می‌آید؛ تمام مسیر به عکس حاج‌آقا روی تابوت خیره‌ است:« دیدی هر جا بودی شونه به شونه‌ت اومدم؟!...» ✍🏻روزنگار #جنگ_رمضان؛ روایت #مطهره_زارعی از شهید محسن فتاحی به نقل از همسر شهید 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1776247690557519761 🌐https://ble.ir/mohajer128 🌐https://eitaa.com/mohajerr128 ~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره سی‌وهشتم ۲۶/فروردین/۱۴۰۵ ~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

زیر سایه نخل «ساعت دوربین مدار بسته رو که چک کردم، اولین انفجار این‌جا، ساعت ۱۷:۳۷:۴۶ اتفاق افتاده،‌ دومی توی محله تلخندق ۱۷:۳۷:۵۶ و سومی ۱۷:۳۸:۱۷ در سالن ورزشی» ذهنی حساب می‌کنم، یعنی کل انفجارها در ۳۱ثانیه اتفاق افتاده.

﷽ 🔻 زیر سایه نخل 🔸وسط کوچه، بالای سر آسفالتی که چند سانتی‌متر توی زمین فرو رفته بود، ایستاد و گفت: «این‌جا اولین موشک منفجر شد؛ در فاصله بیست متری زمین. ترکش‌هاش تا سیصد چهارصد متر اون‌طرفتر پرتاب شده.» اسماعیل این‌ها را می‌گوید و با دست بونکر سیمانی را نشان‌مان می‌دهد که اتاقکش بر اثر برخورد ترکش به آهن زنگ زده تبدیل شده: «این شعارهای روی بونکر رو مردم خودجوش همون روزا اومدن نوشتن.» به شعارهایی که با اسپری قرمز نوشته شده نگاه می‌کنم: مرگ بر آمریکا؛ مرگ بر اسراییل؛ این سند جنایت آمریکاست 🔸چشم از مخزن سفید بونکر برمیدارم و به آسفالت کوچه نگاه می‌کنم که پُر است از خال‌هایی که ترکش‌ها فرو کرده در تَنَش. وارد اولین کوچه خیابان ایثار می‌شوم. اسماعیل به تکه‌کاغذی که توی دستش گرفته نگاه می‌کند: «ساعت دوربین مدار بسته رو که چک کردم، اولین انفجار این‌جا، ساعت ۱۷:۳۷:۴۶ اتفاق افتاده،‌ دومی توی محله تلخندق ۱۷:۳۷:۵۶ و سومی ۱۷:۳۸:۱۷ در سالن ورزشی» ذهنی حساب می‌کنم، یعنی کل انفجارها در ۳۱ثانیه اتفاق افتاده؛ نیم‌ساعت قبل از اذان مغرب و وقت افطار: «این‌جا عابدین غریب‌دوست و مادرش شهید شدن. مردم لامرد معمولا نزدیک غروب، دم در خونه‌شون میشینن. عابدین هم اومده بوده مادرش -شهیده منفرد- رو ببینه که همین‌جا شهید میشه.» 🔸توی گرمایِ وسط ظهر لامرد، عرق سرد می‌نشیند روی تنم. صحنه‌ای که پسر همراه مادرش زیر درخت نخل، نشسته‌اند روی بلوک‌های سیمانیِ جلوی خانه و ترکش‌هایی که جان هر دو را می‌گیرد، در ذهن تصویر می‌کنم و بغض گلویم را فرو می‌دهم. روی نمای تمام خانه‌های کوچه، ترکش نشسته و سوراخ شده‌اند: «این محله بعد از این انفجار کلا تخلیه شده.» 🔸سیدمهدی، نمی‌دانم از کجا، چند تایی ترکش پیدا کرده. توی دست می‌گیرم. چگالی‌اش بالاست. اندازه یک نخود ترکش، وزن زیادی دارد. به کاری که این ترکش‌ها با بدن‌های شهدا کرده فکر می‌کنم. «شهیده اسدی هم توی کوچه بالایی شهید شده. اونم در خونه‌ش نشسته بوده که شهید شده» 🔸چند تا ترکش نخودی و چند تکه فلزی باقی‌مانده از موشک را برمی‌دارم و توی جیب کیفم می‌گذارم: «بعد از انفجارها، بچه‌ها می‌اومدن توی محلاتی که موشک خورده، برای بازی‌شون ترکش‌ جمع می‌کردن.» بازی کودکان با ترکش، وضعیت استعاری غریبی در خودش دارد. انگار مردمی که در جنگ با دو ابرقدرت و ده یازده نوچه‌اش‌ هستند نه‌تنها ترسی ندارند که بازی جدیدی هم برای کودکان درست شده. توی خیالم بین بچه‌هایی می‌گردم که از کف خیابان و در و دیوار خانه‌ها ترکش جمع می‌کنند. بالای سر پسربچه‌ای می‌ایستم که فلزهای نخودی‌شکل را کنار هم می‌چیند تا گردن‌بندی برای خواهر نوجوانش درست کند: «خط الموت علی ولد آدم مخط القلاده فی جید الفتاة؛ مرگ بر فرزندان آدم همچون جای گردن‌بند بر گردن دختران جوان، حک شده است.» (ادامه دارد) پی‌نوشت: عکس، تصویر مکانی‌ست که عابدین غریب‌دوست و مادرش به شهادت رسیدند. ✍️ روزنگار #جنگ_رمضان؛ روایت #محمدحسین_عظیمی از سفر به شهرستان لامرد. 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1776320708931042146 🌐https://ble.ir/ravayat_nameh ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

«خانم! خانم! میشه… میشه انگشترم رو تبرک کنی به شهید؟» انگشترش را گرفتم، فقط از روی وظیفه. کشیدمش به روی تابوت و بی‌میل برگرداندم. اما دوباره صدا زد: «نه… به کفنیش بزن، خواهش می‌کنم.» تبرک‌کردن رسم همه‌مان بود، اما… غیرتی که روی پیکر رقیه‌سادات داشتم، چیزی از درونم را می‌سوزاند. با اکراه در تابوت را کمی کنار زدم، انگشتر را آرام به گره بالای سرش کشیدم و سریع، خیلی سریع برگرداندم.

﷽ 🔻روایتِ بازو 🔸حاج‌آقا با همان تیغ موکت‌بُری که همیشه در جیب عبایش می‌گذاشت، آرام و با احترام منگنه‌های تابوت رقیه‌سادات را یکی‌یکی باز می‌کرد. صدای تق‌تقِ منگنه‌ها روی هم می‌ریخت و دلم را هم می‌بُرید. پلاستیک‌های اطراف تابوت را کنار زد، درِ چوبی‌اش را آرام بلند کرد و عقب رفت؛ انگار می‌خواست من را با تابوت و پیکرِ او تنها بگذارد… همه سرگرم دفن هانیه‌سادات بودند و من مانده بودم و این تابوت، و این پیکری که از دور هم هیبتش آرامم می‌کرد و به نزدیک‌شدن، روحم را می‌لرزاند. 🔸تا آن روز پیکرِ سالم هیچ شهیدی را ندیده بودم. اگر هم بود، مرد بودند و شرعاً اجازه نداشتم نزدیک شوم؛ اما حالا… حالا این پیکرِ پاک روبه‌روی من بود، بی‌دفاع، آرام، نورانی… انگار دنیا فقط همین چوب و سفیدِ کفن بود. دست‌هایم محکم درِ تابوت را گرفته بود، آن‌قدر محکم که بعدِ مراسم، دستانم می‌لرزید و انگار جان در انگشت‌هایم نمانده بود. احساسی عجیب، ترکیبی از غیرت و دلبستگی و مسئولیت، قلبم را سبک و سنگین می‌کرد. دیگر هیچ صدایی، هیچ تصویری برایم وجود نداشت جز همان بلندبالایی که در سفیدی کفن پیچیده شده بود و بندینک‌های کفن را محکم روی سینه‌اش کشیده بودند… من غرق دنیایی بودم که فقط او در آن نفس می‌کشید. 🔸صدای نوحه‌خوان از کنار قبر هانیه‌سادات می‌آمد. تلقینش را می‌خواند و هر بار که می‌گفت: «اسمَع، افهم یا شهیده…» قلبم بیشتر فرو می‌ریخت. گویی هر واژه‌اش مستقیم بر جان من فرود می‌آمد. در همین حال صدای گریه‌ی بلند یک خانم از پشت داربست‌ها آمد؛ با هق‌هق صدایم زد: «خانم! خانم! میشه… میشه انگشترم رو تبرک کنی به شهید؟» انگشترش را گرفتم، فقط از روی وظیفه. کشیدمش به روی تابوت و بی‌میل برگرداندم. اما دوباره صدا زد: «نه… به کفنیش بزن، خواهش می‌کنم.» تبرک‌کردن رسم همه‌مان بود، اما… غیرتی که روی پیکر رقیه‌سادات داشتم، چیزی از درونم را می‌سوزاند. تلخی‌ای در دهانم پیچید. انگار کسی خواسته باشد خطی روی نگین قلب من بیندازد… با اکراه در تابوت را کمی کنار زدم، انگشتر را آرام به گره بالای سرش کشیدم و سریع، خیلی سریع برگرداندم. بعد دوباره در تابوت را محکم بستم و دستم را روی لبه‌اش قفل کردم. 🔸حالم خراب بود… بدجور. دلم آرام نمی‌شد مگر دستی در دستم باشد؛ دستی گرم، مهربان… اما سرنوشت برعکسش را نصیبم کرد. دستم را آرام از سمت راست تابوت داخل بردم. کفن سردش را لمس کردم. گرمای هوا باعث شده بود یخ‌ها آب شوند و دانه‌های ریز آب زیر انگشتم بلور شوند. دستم را کمی جلوتر بردم… و ناگهان بازویی نحیف در دستم قرار گرفت. بازوی یخ‌زده‌ی رقیه‌سادات… بازویی که با سردی‌اش آتش به جان من زد. همان لحظه گریه‌ام اوج گرفت. صدای هق‌هقم بلند شده بود و سرم را به لبه‌ی تابوت می‌کوبیدم؛ بی‌اختیار، بی‌آنکه بدانم چه می‌کنم… فقط نمی‌خواستم بازویش را رها کنم. احساس می‌کردم اگر دستش را ول کنم، چیزی از من جدا می‌شود که دیگر هرگز برنمی‌گردد. اما زمان دفن رسید… 🔸بازویش را از میان انگشت‌هایم بیرون کشیدند. من ماندم و دستان خالی‌ام. و او… از تابوتی که آن لحظه تمام هستی من بود، بیرون برده شد و به دست خاک سپرده شد. «لا تَخَف و لا تَحزَن… شهیده‌خانم، رقیه‌سادات بنتِ سیدمهدی…» لحد را گذاشتند. چهره‌ای را که بمب‌های ددمنشانه‌ی آمریکا و اسرائیل در هم ریخته بود، برای همیشه پوشاندند… و رفت… رفت و چیزی از من را با خودش برد. 🔸عمه‌اش مرا در آغوش کشید؛ صدایش می‌لرزید: «رقیه جان عمه… فقط همین نامِ شهیده کنار اسمت کم بود. الحمدلله… به آرزوت رسیدی دخترم…» دیگر توان گریه نداشتم، اما اشک‌ها می‌آمدند. در ذهنم فقط یک بیت مداحی پخش می‌شد و هر بار قلبم را می‌شکست: فاطمه من دلم سوخت… فاطمه من دلم ریخت… بهم بگو کی بود اومد صورتتو به‌هم ریخت؟ ✍️ روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #سارا_شارضایی 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1776330683784147048 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

امانت شهید «اون بچه رو میبینی؟» به کودک نگاه کردم و گفتم «آره، خب؟» لبخند محوی زد و دوباره نگاهم کرد: «میدونی بچه شهیده؟ دوست داری بهشون بگم اگه شد بغلش کنی؟» معلوم بود که می‌خواستم...