همه چیز نیمه اش زیباتر است؛ و البته غم انگیزتر...
نیمه ماه که درخشش لبخند آسمان میشود، نیمه عشق که هیچگاه پایان نمی پذیرد، نیمه شب که جاده تاریکِ رهگذرانی با کوله بار اشک است، نیمه راه اگر مقصد فرسنگ ها دورتر باشد، نیمه نگاه که در لحظه ای به یغما کشیده میشود، و نیمه حرف های گمشده ای که ناگهان به غارت برده شدند.
_پناهگاه
#خط_خطی
میپرسی چرا عشقم به تو کمتره شده؟ من فقط اون رو ازت مخفی کردم.
مگه از نورِ ماهِ پشتِ ابر کاسته میشه؟
چند دقیقه بهش خیره شدم. از توی تاریکی واضح دیده نمیشد. با صدای بلند گفتم:«مشکلی پیش اومده؟ کمکی از دست من ساخته ست؟»
اما پاسخی نشنیدم. ناامید شدم و به پایین برگشتم. مامان بزرگ آروم شده بود. به محض دیدن من گفت:«معذرت میخوام که عصبانی شدم»
بی توجه به حرفش گفتم:«یه آقایی کنار جاده ایستاده و با چراغ قوه...»
حرفم رو قطع کرد و گفت:«گفتم که زود برمیگرده. شب که فرا میرسه ما نباید تماشا کنیم. چشماتو ببند چون اونا نمیدونن چی برای دیدن درسته...»
اصلا متوجه منظورش نشدم. هرچی میگذشت حرفاش پیچیده تر میشد. اضافه کرد:«حالا برو بخواب... بخواب»
من هم به طبقه بالا رفتم و از شدت خستگی به سرعت خوابم برد.
صبح با صدای مامان بزرگ از خواب بیدار شدم.
_لوییس! لوییس؟ زودتر بیا صبحانه حاضره.
با خستگی از روی تخت بلند شدم و پرده رو کنار زدم. نور از قسمت شکستگی شیشه وارد اتاق شد. به طبقه پایین رفتم. مامان بزرگ زیر لب غر میزد و سفره رو مرتب میکرد. بعد از چیدن سفره صبحانه رو شروع کردیم. با ناراحتی گفتم:«میشه به مامان بگید گوشیمو بهم برگردونه؟ نمیتونم بدون اون سر کنم»
گفت:«کتاب بخون» گفتم:«شما متوجه نیستید، من حوصلم سر میره. تنهام...»
جرعه ای از چایش نوشید و گفت:«برو با بچهای توی باغ بازی کن. تقریبا همسن تو اند»
با تعجب پرسیدم:«کدوم بچها؟؟»
پاسخ داد:«با سوالای مسخرت سرمو درد میاری. شبا توی باغ پشتی نرو هرگز! اما روزا میتونی بری و با بچها بازی کنی»
چیزی نگفتم. من باغ پشتی رو کامل نگاه کردم اما هیچ بچه ای ندیدم. در همون حال یکدفعه مامان بزرگ به در نگاه کرد و با خوشحالی گفت:«لوییس برگشتی؟!»
رو به من کرد و گفت:«مگه نمیبینی لوییس برگشته؟ میخوایم حرف بزنیم زودباش برو تو اتاقت»
گفتم:«میتونم برم توی باغ؟»
جواب داد:«فقط تا زمانی که خورشید نگاهت میکنه. یادت باشه اگه شب به باغ بری، تا ابد اسیرشون میشی!!!»
-پناهگاه𓏲࣪.
#خط_خطی
اگرچه کوچک است اما، بیشتر از همه آرزو دارم که بتوانم بگویم...
"دوستت دارم"