گره به كار من افتاده است از غم غربت كجاست چابكی دست‌های عقده‌گشايت؟.‌.

به كبر شعر مَبينم كه تكيه داده به افلاك به خاكساري دل بين كه سر نهاده به پايت..

به سينه می‌زندم سر، دلی كه كرده هوايت دلي كه كرده هوای كرشمه‌های صدايت..

[ دلم گرفته برايت..دلم گرفته برایت.. ]

آروم‌آروم داره عمرم بی‌تو میره کربلا ..

-

سطرها به غزه بدهکاریم‌‌ ، که واژه‌های تمام جهان برای وصف آنان ناتوان و عاجز و کوچک‌مقدارند.

اما عزیزمن ، گاهی چقدر نبودنت سخت می‌شود.

-

ء. اگه شهید نشدم برات ناکام میرم ، ولی اگه مردم و روی کفنم قالی کربلات نبود و منو توی حرم تشییع نکردن ، خسرالدنیا والآخرت میشینه روی دلم. اما منم الان روح پژمرده و مردمو باید توی حرمت بچرخونم منتهی روی شونه‌های خودم ، روی پاهای خودم ، و با دستای خودم. کار مارو راه بنداز عزیزنشسته توی قلب‌های تنگ‌ و خسته‌مون .. به حرم ببری یا نبری زائر زیاده ، ولی بدون این بی‌دست و پا ، فقط یک‌سال منتظر وصالت نشسته ، و به یه عالم گفته من اربعین کنار محبوبم ، میشه این بار بازم آبروداری کنی ؟..