دلم می‌خواد شاگردِ مؤدب، عمیق و کتاب‌خونی می‌داشتم که تک‌بیستِ اولین امتحانِ هماهنگم در کلِ مدرسه باشه. بعد براش کتاب دختر پرتقال رو هدیه می‌گرفتم. بین صفحات براش کارت‌پستالی می‌ذاشتم که نقاشیِ درختِ پرتقال داشته باشه. با یه کاغذکادوی کاهی‌طورِ نارنجی کادوش می‌کردم. دورش نخِ کنفیِ سبز می‌بستم. حتما کنارِ کادوش، یه پاکت کاغذکاهی‌طورِنارنجی پرتقال می‌ذاشتم. موقعِ هدیه دادن بهش، می‌گفتم از بلندگوهای مدرسه سونات مهتاب بتهوون پخش کنن که تو کتاب اسمش اومده. یادم باشه یه عکس از تلسکوپِ هابل هم بذارم لای صفحه‌ای که بهش مربوطه. خدا کنه خیال‌پرداز باشه... چون خیال‌پردازها خوش‌سلیقه‌ان و چنین هدیه دادنی رو درک می‌کنن... من چقدر از بی‌سلیقه هدیه دادن متنفرم... از هدیه‌های زورکی و تاریخی... کادوهای روز تولد که آدما از سر اجبار می‌دن و در نهایت بی‌سلیقگی... +وقتی این چیزا رو تخیل می‌کردم و می‌نوشتم، بسیار یادِ ستایش بودم... ++ تو این دوازده سال معلمی، هرگز دانش‌آموزِ ایده‌آلم رو نداشتم. ستایش نزدیک‌ترین فرد به ایده‌آلم بود...

دبیر ادبیاتِ دبیرستانم که در تغییرِ مسیرِ زندگی‌م فوق‌العاده مؤثر بودن، بهم پیام دادن و نوشتن تو تکرارنشدنی بودی و دیگه در کلاس‌هام پیدا نشدی... اگه معلم نبودم درک‌شون نمی‌کردم. اما معلمم و می‌دونم چی فرمودن... من به ایشون علاقه‌مند شدم. آویزون‌شون نبودم و تا مدرسه بودم هرگز به ایشون پیام ندادم. زنگ‌های تفریح مزاحم‌شون نشدم. با ایشون حرف نزدم. اما سرِ کلاس همه‌چیز رو مطابقِ میلِ ایشون آماده می‌کردم. مولوی دوست داشتن و قبل از اومدن‌شون روی تخته مولوی می‌نوشتم. اولین امتحان‌شون رو شدم ۱۶. وقتِ برگه دادن بهم گفتن از شما توقع نداشتم... همین کافی بود که من از خجالت بمیرم... بهشون گفتم دیگه جز ۲۰ از من نمی‌بینید. خیلیا از این حرفا می‌زنن. من ولی عمل کردم. سه سال دبیرم بودن و دیگه از من جز ۲۰ ندیدن. وسطِ درس دادن خسته می‌شدن و می‌نشستن پشتِ میز و می‌گفتن شعر خستگیم و در می‌بره. من دست بلند می‌کردم و براشون شعر می‌خوندم‌. از مولوی شعر حفظ کرده بودم و براشون با نهایتِ احساس و خوانشی دقیق می‌خوندم. ترجیع‌بندِ بلند و طویلِ هاتف اصفهانی رو در یک هفته حفظ کردم و عصرِ تاریخ‌ادبیات براشون خوندم؛ ای فدای تو هم دل و هم جان وی نثار رهت هم این و هم آن دل فدای تو چون تویی دلبر جان نثار تو چون تویی جانان... وقتِ خوندنش چشمام و بسته و تو عالَم دیگه‌ای بودم. چشمام و که باز کردم دیدم مثلِ ابر بهار گریه می‌کنن... از من خواسته بودن چون صدای باصلابتی دارم زمستانِ اخوان رو هم براشون بخونم و وقتی خوندم بهم گفتن صدای اخوان رو گوش دادی؟ تو درست شبیه خودش شعر و خوندی... برای همین چند قلم شعر، برام هدیه گرفته بودن... مدیر رو آوردن کلاس... جلوی ایشون از درس من، تلاش من و هنر ادبی‌م تعریف کردن و هدیه‌م و دادن مدیر که ایشون به من بدن. حواسشون بود با این کار بهم تشخّص بدن. دیوانِ حافظِ زیبا و شکیلِ کتابخونه‌م همون هدیه است که بین صفحاتش یه کارت‌پستال زیبا از اخوان بود و یه کارت‌پستال زیباتر از سهراب سپهری که روش تحقیقِ کاملی انجام داده بودم و برای ایشون فوق‌العاده بود. روی کتاب یه جعبه‌ی کوچیک و داخلش یه پلاک طلا که قرآن بود. چقدر دوستش داشتم و چیزی رو که دوست داشتم، فدای کسی کردم که از همه‌ی عالَم بیشتر و عمیق‌تر دوستش دارم. سالی پول برای اربعین کم آوردم. پدر و مادرم معتقد بودن کربلا یک بار بسّه و من دارم ولخرجی می‌کنم. پس نمی‌شد ازشون قرض بگیرم. پلاکِ نازنینم و فروختم و به حقیقی‌ترین نازنینِ عالَم رسیدم‌؛ آقا امام حسین❣ جان نثار تو چون تویی جانان... بعد از دیپلم گرفتن و دور شدن ازشون، روز معلم بهشون پیام دادم و خواهش کردم زمانی تعیین کنن ببینمشون. می‌خواستم بهشون هدیه بدم. چی گرفتم؟ یه جعبه‌ی خاتم‌کاری که داخلش مخملِ قرمز بود. وسطش یه منشورِ شیشه‌ای گذاشتم که عمقش اسمِ الله بود و از مغازه‌های عتیقه‌فروشیِ زیست‌خاور پیداش کرده بودم. چون عاشقِ کعبه بودن و هروقت احساساتی می‌شدن این جمله رو می‌گفتن که «بعد از دیدنِ کعبه، حس کردم منشورم و باید الله رو در جهان بپراکنم.» دورِ منشور یه تسبیحِ شیشه‌ای به رنگِ آبیِ آسمونی گذاشتم و دورِ همه‌شون چند تا قاصدک. وقتی درِ جعبه رو باز کردن یادمه که اول صورت‌شون شکُفت... بعد عمیق نگاه کردن... بعد چشماشون برق زد و خیس شد... بعد با گریه و لبخند زل زدن به من... بهم گفته بودن کاخی که از ادبیاتِ فردوسی براتون گفتن، کوخه... ایشون صادقانه بهم گفته بودن فردوسی چه جاییه و انگار سرنوشتِ تحصیلم رو می‌دونستن... اما هم‌ایشون بهم گفتن: ادبیات بدونِ تو حتما چیزی کم خواهد داشت...

جز برای ایشون، برای هیچ‌کس شعر حفظ نمی‌کردم و با تمامِ وجودم نمی‌خوندم تا این‌که... با امام حسین علیه السلام آشنا شدم❣

اخبار نیویورک رو بررسی می‌کردم؛ سر از آذربایجان شرقی درآوردم!

آخرِْ اردیبهشت، جهنم شد!

ما نسلِ مباهله‌ایم اما بی‌ابراهیم، بُت‌پرست(!)

به رأی ۱۶ میلیون آدم احترام می‌ذارم، اما لا أُحِبُّ الْآفِلِين.