اگه خیری از کانالم بهتون رسیده برای خوب شدن دستام و رفع کم‌خوابی بدنم که بتونم به کارام برسم، چند صلوات هدیه به امام زمان علیه السلام کنید.‌

پس زخم‌هایمان چه؟ هیچی! چای می‌نوشیم تا همسایه آهنگش تموم شه و با زخم‌هایمان به زندگی ادامه بدیم. موقعِ چای نوشیدن هم «شرح اسم» رو بازخوانی کنیم.

زمینهٔ چای و کتاب و انتظار:

از پایین، چهارمین ریسه. از راست، دومین چراغ. هم سوخته. هم شکسته. ولی تو نورِ بقیه به چشم نمیاد. منم. شب‌ها توی تجمعِ خیابون. دل بستم به ریسه‌ای که من رو وصل کرده به نورانی‌ها و بخوان اونا رو بخرن، من رو هم وصلِ بهشون می‌خرن... + دَرهَم بخر که سخت گرفتار و دَرهَمیم.

از نظرِ روحی دیگه کشش ندارم پرچمِ ایران یا لبنان رو حمل کنم، دلم می‌خواد شب‌ها تو تجمع پرچمِ سرخِ یا حسین روی دوشم باشه...

شبای ماشینی رو با این مداحی شروع می‌کنیم. شیشه‌های ماشین رو می‌دیم پایین و صدا رو تا ته‌ش بلند می‌کنیم و همه‌مون باهاش می‌خونیم: «ما نوکرِ امام حسینیم... فرمان‌برِ امام حسینیم... پشتِ سرِ بقیة‌اللّه... در لشکرِ امام حسینیم». یه جلسهٔ معارفهٔ خیابونیه و برامون مهم.

روز شهادت امام صادق علیه السلام دوستی رو بعد از یک سال دیدیم. ازش پرسیدم تو این یه سال چی تو رو یادم می‌نداخت؟ گفت پرچم! هر پرچمِ بزرگی روی دوشِ کسی می‌دیدم، یاد تو بودم تو اربعینی که با هم بودیم... یه پرچمِ بزرگ روی دوشِ یه دخترِ نحیف؛ یعنی که به اسمت تکیه دادم تا نیفتم.

بمونه برای سیزده مرداد.

اعضای پیکرم؛ خستگی ممنوع✊

تولدتون مبارک خانومی که نگفته، به عزّت، کرامت کردید❣

ای قمی‌های خوشبخت؛ «به ستاره‌ها به باران برسان سلامِ» این مشهدیِ خوشبخت‌تر را...

می‌دونین از قم چی داره یادم میاد؟ این‌که چقدر پایه بودید و جاهای خوب بهم گفتید رفتم😍 (فکر کنم فقط یه تئاتر و نرفتم چون شب بود و تا ده و یازده که تموم می‌شد، نمی‌تونستم اعتماد کنم اتوبوسی تا حرم هست یا نه)، ولی حتی یک قمی بلد نبود شهر رو آدرس بده😂 حالا من قم رو چطور برای بقیه توصیف می‌کنم؟ یه کفِ دست!😁 قشنگ یه کفِ دسته که دورترین نقطه به حرم، چهل دقیقه راهه! ولی شهرشون رو بلد نیستن آدرس بدن😂😂😂 اما این‌قدر بهم خوش گذشت که برنامهٔ دومِ نوروزم، ده روز موندن تو قم بود که قاتلِ اپستینی زهرم کرد... این بمونه برای کِی؟...