بغض کردم که ببینی و بمانی، ماندی؟!

باورم نیست چنین برده‌ای از یاد مرا؛

روزِ نویسنده‍ رو به همه دست به قلمایِ کانال تبریك میگم(:😌🌱 تویی که با قلمت بهترین نقاشی رو با احساست به کاغذ میاری؛ولی به صورتِ متن. تویی که با هررر کلمت نوری از نورهایِ خاموش رو روشن میکنی. تویی که وقتی حالت خوب نیست نمیتونی زبان باز کنی و برای کسی حرف بزنی،بلکه با خودت و دفترت درداتو به اشتراك میزاری! نویسنده بودن فقط این نیست که به زبانِ ادبی و کللی آرایه متنتو بنویسی! همین که بتونی حرفایِ ساده ات رو به کاغذ دربیاری یعنی نویسنده ای(: و حالا من به عنوانِ یک‌ نویسنده کوچك از دنیایِ بزرگِ نویسندگانِ جهان،روزِ نویسنده رو به همه ی شما تبریك میگم(:! <روزتون مبارك خوش قلم ها>(:🤍🌱 از طرفِ:نویسَنده‍‌‌جان

ممنووونم از تبریك هاتون🥺 چه تو چنل ها چه با معرفتایی که پیویم بهم تبریك گفتن(:🌱

حالا من به مناسبِ روزِ نویسنده دلنوشته بزارم یا چی؟!

ولی از همش بیشتر تبریك مامانم خوشحالم کرد🚶🏻‍♀💕

اونجا كه شهريار ميگه: "دوری چنـان مكن كه به شيون بخوانمت" وصفِ حالِ خيليامون وقتِ دلتنـگيه...!

فدای کسی که.. وقتی دلش تنگه سراغ مارو می گیره .‌ نه وقتی کارش لنگه(:!

درست در آن زمان که سَعی بر فراموشیَت می دارم،خواب را از چشمانم و لبخند را از لبانم به یَغما میبری! هیچ میدانی که دیگر وقتی نامت را بر سرِ زبان ها میشنوم بجایِ یك عشقِ‌ پر شور،آشنایی غریبه میپندارمت؟! خب؛صداقت داشته باشم..هر از گاهی قلبِ ژولیده اَم مرا در کنارِ تو به تصویر می کشد و هِی خیال میبافد برایِ ما.. ماهم دلمان به بافندگی های مغزِ درمانده،زیاد رضا نمیدهد؛اما چه کنیم؟! از سرِ اجبار و حِس نکردنِ سرمای نبودت هم که شده این خیال ها را که بافته ی قلبِ درمانده اَم است بر تَنِ ذهن و اَفکار می پوشانیم(: به تارگی خبر رسیده است که که احوالاتت بی منِ درمانده،که از قَضا از دَر هم جا مانده رو به خوشی است! گلایه ای نداریم،تو که شاد باشی برایِ من کافیست! راستش را بخواهی.. از همان روز که اَسب ها در قلبم با لحظه ای گفتارِ تو شروع به تاختن کردند و نزدیك بود قلبِ بیچاره اَم را به زانو در آورند فهمیدم دلم را باخته اَم(: اَما حیف که هرگز نفهمیدی و نمی‌فهمی و نخواهی فهمید..! میدانی چیست محبوبِ قدیمیِ من؟! از وقتی که سایه اَت از زندگیِ من محو شد روزها کِش آمد و شب ها سیاه تر از گذشته شد. رفتن...حقیقتی که مُدام از فکر کردن به آن هَراس داشتم و تا عُمقِ جانم را تَلخ و ناگوار میساخت! میگفتند:از هرچه که ترس داشته باشی بر سرت می آید. آخرش هم این ترسِ از رفتنت مرا رساند به رفتنت! از آن عصرِ بی جانِ پاییز که رفتی،اَشك در چَشمانم لَب پر میزند.. محبوبِ قدیمیِ من! سنگینیِ نگاه های بَعد از تو آزارم میدهد. مردمِ این شَهر بعدِ تو مرا دیوانه میخوانند و مَدام از ضعف و پریشان حالی ام سخن میگویند! نمیدانند حَق دارم..آخر آن گونه که تو مرا رهسپارِ بی مهری کردی.....ولَش کن اصلا! حال که به آینه می نگرم،تصویرِ دختری غمناك به رویم وا میشود،دختری که گَردِ غمِ روزگار بر مردمكِ رنگیِ چشمانش نشسته است! خودم میدانم که این اَحوالاتم حاصلِ عشقِ سیاهی بود که از تو بر دل داشتم‌‌.. منی که روزی تورا آرامِ جانم می نامیدم،هم اکنون از تو بی زارم،به وسعتِ دریاها و ابرهایِ گریان و درختانِ پریشان از نظرِ باد! دیوانگی هم عالمی "داشت"! اما مجنونِ تو بودن؟!نه #دل_نویسِ به قَلمِ:آرام پ.ن=جانِ خودم بی مخاطب❗️

گر بیایی دهمت جان و نیایی کُشدم غم من که بایست بمیرم! چه بیایی ، چه نیایی..(:🌱🪴

گر بیایی دهمت چای و نیایی ندهم چای! من که باید بخورم چای چه بیایی،چه نیایی😂 #طنز پ.ن:یکم تغییرش بد نیس مگه نه؟!

من روم نمیشه بهت بگم... ولی خودت باید بدونی که؛ "نیازمند پیام شما در تمامی ساعات شبانه روز هستم."