بعد هم آخر شب، وقتی با خودمون خلوت میکنیم هی میگیم من که میدونم این کار اشتباهه پس چرا باز انجامش دادم؟ ولی واقعاً چرا؟

مگه نه اینکه وقتی آدم چیزی رو میفهمه، باید رفتارش هم تغییر کنه؟

پس چرا خیلی وقت ها بین چیزی که میدونیم درسته و کاری که واقعاً انجام میدیم، این همه فاصله وجود داره؟

بیا یکم جدی تر بهش نگاه کنیم. ۱. شاید مشکل این نیست که نمیدونیم! شاید نمی خوایم سختیِ دونسته هامون رو بپذیریم!

بذار یه مثال بزنم. فرض کن میدونی برای موفق شدن توی رشته‌ت باید منظم درس بخونی. این رو هم بارها شنیدی که هیچکس یک شبه به جایی نمیرسه.

اما درس خوندن یعنی چی؟ یعنی بعضی وقت ها گوشی رو کنار بذاری، از تفریحی که دوست داری بگذری، با خستگیت کنار بیای و حتی روزهایی که هیچ انگیزه‌ای نداری، کارت رو انجام بدی.

حالا تماشای ویدئوهای انگیزشی چقدر سخته؟ تقریباً هیچ!

چند تا ویدئو میبینی، یه حس خوب میگیری، با خودت میگی از فردا دیگه جدی شروع میکنم و برای چند دقیقه احساس میکنی یک قدم به هدفت نزدیک شدی.

اما واقعاً نزدیک شدی؟ نه لزوماً. گاهی ما به جای انجام دادن کاری که لازمه، فقط از تصورِ آدمی که قراره بشیم لذت میبریم.

تصور می کنیم آدم منظمی هستیم، موفق میشیم، تغییر می کنیم و زندگی بهتری میسازیم! اما وقتی نوبت عمل میرسه، حاضر نیستیم هزینه‌ش رو بدیم.

چون تغییر کردن فقط خواستن نیست، یه جاهایی یعنی تحمل کردن چیزی که الان دوست نداریم، برای رسیدن به چیزی که در آینده برامون مهمه.

ما خیلی وقت ها خودِ نتیجه رو میخوایم، ولی با مسیری که به اون نتیجه میرسه کنار نمیایم.