eitaa logo
اشعار شادروان شمس قمی
215 دنبال‌کننده
25 عکس
2 ویدیو
1 فایل
شاهان جهـان را به گـدایی نپـذیریم تا خاک کف پای علی تاج سر ماست (شمس قمی)
مشاهده در ایتا
دانلود
(ألسَّلامُ عَلَيْكَ يٰا أباعَبْداللّٰه الحُسَين) ۱ [بند اول] این ماتم از کجاست که دل‌ها پر از غم است؟ این آه و ناله چیست که با گریه توأم است؟ این اشک‌هایِ گرم که سوزد تنِ جهان اندر عزایِ کیست که عالم به ماتم است؟ بر گوشِ جان سروشِ زمان می‌دهد ندا: ماهِ عزایِ شاهِ شهیدان، محرّم است ماهی که از عناد و جفایِ یزیدِ دون رأسِ حسین بر سرِ نی نقشِ خاتم است از تیغِ کین چو طایرِ بسمل به خاک و خون جسمِ شریفِ سبطِ رسولِ مکرّم است در سوگِ نورِ دیده‌یِ ختمِ پیمبران در خون نشسته دیده‌یِ حوّا و آدم است زین ماتمِ عظیم، نباشد عجب، اگر شیون‌کنان ملایکه‌یِ عرشِ اعظم است در حیرتم ز زلزله‌یِ اشک و آهِ خلق آرام و مطمئن ز چه ارکانِ عالم است؟ از ماجرایِ شوم و غم‌انگیزِ کربلا ویران شود چو عالمِ امکان بوَد سزا [بند دوم] دلدادگانِ عارضِ دلدارِ کربلا دل‌بسته بر کجاوه‌یِ سالارِ کربلا از جان‌گذشتگانِ فداکارِ شاهِ عشق بر کف گرفته جان سویِ پیکارِ کربلا جمعی که بوده فانی‌ فی‌الله از الست از سر، گذشته در رِهِ سردارِ کربلا حکمِ خداست حکمِ حسین و صلاحِ او کز ترکِ مکّه، درک کند یارِ کربلا بر دفعِ کفر و ظلمِ یزیدِ پلید شد با اهل‌بیت، عازمِ دیدارِ کربلا سوداگری بصیر، متاعِ نفیسِ دین با نقدِ جان خرید، به بازارِ کربلا درسِ وفا و همّت و آزادگی بوَد پیکارِ پیشوایِ وفادارِ کربلا طوفانِ کفر را به کنارِ عدم زدند کشتی‌نشستگانِ سبکبارِ کربلا زین وقعه گرچه قلبِ دو عالم کباب شد اسلام، پایدار از این انقلاب شد [بند سوم] چون جسمِ پاکِ خسروِ دین بر زمین فتاد لرزش به نُه رواقِ سپهرِ برین فتاد خورشیدِ آسمانِ شریعت ز عرشِ زین رخشان‌تر از همیشه به فرشِ زمین فتاد تا ذوالجناح هم، ز دل آه و فغان کشید آنگه که شاهِ تشنه‌لب از صدرِ زین فتاد زآن زخم‌ها که بر تنِ سبطِ نبی زدند سوز و گداز، بر تنِ روح‌الامین فتاد عالم سزد، که جامه‌یِ نیلی به تن کنند زین غم که بر زمین، تنِ مولایِ دین فتاد خونِ گلویِ او چو به رویِ زمین رسید حتّیٰ خروش، در دلِ شمرِ لعین فتاد از آهِ سینه‌سوزِ یتیمانِ تشنه‌لب عَیّوق با شراره‌یِ غم همنشین فتاد زینب کنارِ نعشِ برادر به شور و شین گفت: ای شهیدِ راهِ خدا یا اخا حسین! [بند چهارم] برخیز و از طریقِ وفا حالِ ما ببین احوالِ زارِ عترتِ خیرالنسا ببین برخیز و خواهرانِ پریشان و بی‌‌پناه در حلقه‌یِ اسارتِ خصمِ دغا ببین برخیز و کشتگانِ عزیزانِ خویش را ماهی‌صفت به ورطه‌یِ خون در شنا ببین برخیز و نوگلانِ حرم را ز بیمِ خصم در پایِ خار، خفته و مرگ‌آشنا ببین برخیز و پا پرآبله، طفلانِ داغدار با شمر و ساربانِ دنی پابه پا ببین برخیز و رویِ اُشترِ عریانِ بی‌جهاز شمشیرِ کین به گردنِ زین‌العبا ببین برخیز و کاروانِ اسیرانِ اهل‌بیت... سویِ دیارِ شامِ غم از کربلا ببین ناچار می‌رویم برادر ز کویِ تو ما می‌رویم و هست دلِ ما به سویِ تو [بند پنجم] باشد ز ماسَوایِ دو عالم سوا حسین زیرا سواست از همه‌یِ ماسوا حسین ماندی بُراقِ عقل، به معراجِ عشقِ او بر عرشِ نی چو خواند کلامِ خدا حسین هفتاد و دو عزیز، به بازارِ مصرِ دین بنْمود عرضه بی‌ثمن و بی‌بها حسین هفتاد و دو ذبیح، فدایِ حبیب کرد اندر منایِ معرکه‌یِ کربلا حسین هفتاد و دو ستاره‌یِ رخشانِ برجِ حق پنهان نمود در پسِ ابرِ فنا حسین هفتاد و دو شهید، چشیدند بی‌دریغ شهدِ شهادت از سرِ اخلاص با حسین باشد روا که خلقِ دو عالم فدا کنند جان‌ها به ‌راهِ عهد و وفایِ تو یا حسین! «شمس قمی» به ناله‌یِ جان‌سوزِ دل سرود این قصه را که هست تو را نکته‌ها حسین زیرا تو بهترین اثرِ ذاتِ سرمدی رونق‌‌افزایِ مصحف و دینِ محمّدی شادروان سید علیرضا شمس قمی سال ۱۳۴۰ eitaa.com/shamseqomi ۱ ـ متأسفانه بندهای دیگر این ترکیب‌بند دوازده‌بندی را نیافتم.
✅ سلام به همه‌ی دوستان عزیز✨ امیدوارم سلامت باشید. ♥️ 🔻با توجه به وضعیت موجود تصمیم گرفتیم جهت دسترسی بهتر شما بزرگواران به محصولات گالری یزدان، پیام‌رسان را راه اندازی کنیم. ممنون میشم ازمون حمایت کنید و لینک کانال رو برای دوستان و آشناهاتون ارسال کنید تا عضو بشن. 🙏 ممنون از حمایت و همراهیتون🔥 پیج محصولات مذهبی گالری یزدان:👇 ble.ir/join/C3fQ2wPU91 پیج انگشترهای نقره زنانه و مردانه:👇 ble.ir/join/9yZC7SH7GT
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
«اَلسَّلام عَلَی الاَعضاءِ المُقَطَّعاتِ» (ع) چــو از شـمشـــیـرِ کـفّــــار سـتمـگـــــر فـتــاد از صـدر زیـن شهـــزاده اکـبـــــر به خـون آغشـته و غلتـــان به میـــدان چــو در دریــــــا شــــنـاور دُرّ غلـتــــان بـه لحنـی جــان‌گـــزا ، گفتــــا پـــدر را کـه دریـــاب ای پــــدر اکنـــون پسـر را حســین آن خسـروِ بـی یــــار و یــــاور چـو بــــرق آمـــد کنــــار جسـم اکبـــــر گــرفـت او را بـه بــــر در آن هیـــاهـــو کــه مـَــــه را دیـــد زیــر ابـــــر گیســو ز مــــاهِ عــــــارض او شــــامِ مــــــو را بــزد یکسـو کـه دیـــد آن مـــاهــــرو را چو مشکین زلف او از چهـــره شـد دور عیـــان گــردیــد گــویـی آیـــه‌ی نــــور پسـر در خـــاک گشــته مـــو پــریشــان پــــدر از حـــال آن مَــــه رو پـــریشــان پسـر را گیسـوان، بـــر بــــاد مـی‌رفــت پــــدر را بـر فـلـک، فـــریـــاد می‌رفــت فـلــک بـهــــر پسـر، از تــــاب رفـتـــــه مَـلَــک بـهــــر پـــدر، در تـــاب تفـتـــــه پســر، ممـنـــون پـنــــدار پـــــدر بــــود پـــدر، مجـنــــون ایـثـــــار پســر بــــود پسـر چشـمـش بــه روی بــــاب روشــن پــــدر قـلبـش از آن مهـتـــــاب روشــن بنـــاگـــه دیــده بسـت آن نـــور دیـــده که گــویـی، در ســیاهـــی شد سپیـــده علــی چون گــل شـدی پــرپـــر به گلزار چو بلبـل شـد حسین از هجــر گــل، زار بگفتـــــا بـــا بنــی هـــاشـــم بـــه زاری: علـــی را بـُـــرده در خیمـــــه ز یـــــاری مــن از داغ علـــی، طــــاقـــت نــــدارم کـــه او را جـــــانـــب لـیـــــلا بـیـــــارم پس از او زنـدگـی بـر مـن حـــرام است کـزیـن پس کـار عمـــر مـن تمـــام است پس از مـرگ علـــی روزم بُـــوَد شــــام رســـیدم آفـتـــاب عـمــــر ، بـــر بـــــام خـــدایـــا شـد علـــی اکـبـــر ز دســـتم چـو مـن پـــاینــــده بـر عهــــد الســـتم ببــین یـــارب تـــو گـــل افشـانــی مــن قبـــول از مـن نمـــــا قــــربـــانــی مــن فـرســـتادم به سـویت اکبــــر خـویـش شـبــــیه کــــامـــل پیــغمبــــر خـویـش غمت (شمس قمی) را کــرد مــدهــوش مکـن در محشرش، هــرگــز فــرامــوش. شادروان سید علیرضا شمس قمی 1341 eitaa.com/shamseqomi
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
19M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔻مرثیه خوانی مرثیه خوان ؛ استاد محمد علی عالمی شاعر؛ مرحوم سید علیرضا شمس قمی آهنگ ؛ بیات اصفهان ☕️ برنامه 🗓 روزهای زوج، ساعت ۸ صبح بازپخش: روزهای فرد ساعت ۸ صبح 📺 🏷 | http://eitaa.com/shamseqomi
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
«اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یٰا قَمَرِ بَني هٰاشِم» بوَد روشنگرِ بزمِ جهان، ماهِ بنی‌هاشم فروزان‌تر ز ماهِ آسمان، ماهِ بنی‌هاشم نه تنها بزمِ عالم را کند رخشان رخِ ماهش که روشن کرده ماهِ آسمان، ماهِ بنی‌هاشم بوَد عباس، نام و کنیه‌اش باشد ابوفاضل ابوالفضل است در عِلم و بیان، ماهِ بنی‌هاشم پدر، حیدر، برادر چون حسین، امّ‌البنین مادر سزد هاشم ببالد بر چنان ماهِ بنی‌هاشم بنی‌هاشم نجومِ دین و شمس‌الدین حسین امّا در آن منظومه «عباسِ جوان» ماهِ بنی‌هاشم مَه از خورشید، کسبِ نور می‌باید کند آری! ز مولایش حسین دارد نشان، ماهِ بنی‌هاشم فضیلت، مَعرفت، عزت، شهامت، حرّیت، همت به دانشگاهِ دین داد امتحان، ماهِ بنی‌هاشم به جانبازی بسی فخریه بودش ورنه در خویشی ز شمرش بود سرخطّ امان، ماهِ بنی‌هاشم فتوّت بین که بهرِ کودکانِ تشنه‌کامِ شَه ننوشید آب از آن شطّ روان، ماهِ بنی‌هاشم جهانِ جان بُد و جانِ جهان، کز راهِ جانبازی به راهِ عشقِ جانان داد جان، ماهِ بنی‌هاشم حسینش بود جانان و بدادش جان چو جانانه که در جان باختن بُد شادمان، ماهِ بنی‌هاشم نبودی مَعرفت در مدحِ آن مَه «شمس قمّی» را که روشن کرد طبعم ناگهان ماهِ بنی‌هاشم . ✍ شادروان سید علیرضا شمس قمی @shamseqomi
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
«السّلامُ عَلیكَ یا قمر بنی‌هاشم» زهی گلاله‌یِ رخسار و نزهتِ چمنش که هست بلبلِ شیدا هزارها چو منش زهی جمالِ فروزانِ آن «مَهِ تابان» که مِهر و ماه دو زنگی بوَد در انجمنش لطیفه‌ای‌ست ز باغِ جِنان، گلِ رویش طریفه‌ای‌ست ز نورِ خدا مهین بدنش فروغِ چشمِ نبی، میوه‌یِ دلِ حیدر که بود خونِ حسینی روان به جان و تنش مَهِ منیرِ بنی‌‌هاشمی، «ابوفاضل» که مامش: امّ‌بنین و پدر: ابوالحسنش فدایِ چهره‌یِ زیباتر از مَهش، کز فضل نموده جنّ و مَلَک، محوِ عارضِ حَسَنش زهی فتوّتِ آن «مظهرِ وفا و صفا» که کرده خالق و مخلوق، ماتِ خویشتنش پیِ حمایتِ سلطانِ دین، حسینِ شهید ز جان گذشت به فرمانِ حیِّ ذوالمننش یلی که نیست همانندِ او به دشتِ بلا به رادمردی و همت میانِ مَرد و زنش فغان که سبطِ «یدالله فوق ایدیهم» ز تیغِ خصم جدا شد دو دستِ صف‌شکنش که دیده آن‌که شود چیره بر هریمنِ نفس به عشقِ دوست، بتازد علیه اهرمنش؟ که دیده بر لبِ «شطّ فرات»، سقایی لبانِ تشنه ز خون، تر شود لب و دهنش؟ که دیده است شهیدی به راهِ یاریِ حق سنان و خنجر و تیغِ عدو شود کفنش؟ همیشه لؤلؤِ اشکی ز دیده‌ام جاری‌است به یادِ قامتِ شمشاد و، رویِ نسترنش طلوعِ آن مَهِ رخشانِ برجِ دین و شرف فروغِ «شمس قمی» گشت و پرتوِ سخنش. ✍ شادروان سید علیرضا شمس قمی @shamseqomi
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
«اَلسَّلٰامُ عَلَیْكَ یٰا اَبٰاعَبْدِاللّٰهِ الْحُسَیْن» ای فخرِ آفرینشِ ارض و سما حسین! وی بحرِ عقل و بینشِ بی‌منتها حسین! ای شاهکارِ خلقتِ دادارِ لایزال! وی پاسدارِ دینِ رسولِ خدا حسین! سرلوحه‌یِ مشیت و دیباچه‌یِ وجود اسطوره‌یِ حقیقت و رازِ بقا، حسین پورِ علی و سبطِ نبی، خاتمِ رسل نورِ دو چشمِ فاطمه، خیرالنسا حسین زآن پیش‌تر که بهرِ شهادت صلا دهند با عشق و شوقِ مرگ بگفت الصّلا حسین تا دینِ حق بماند و حق باشد استوار بگذاشت پا به معرکه‌یِ کربلا حسین بیعت نکرد با ستم و کفر، چون نخواست قامت به زیرِ بارِ مذلّت، دوتا حسین با عشقِ دوست، عشقِ جهان پشتِ سر نهاد الّا طریقِ حق همه جا گفت: لا، حسین در هر بلا بگفت به امرِ خدا: بلی چون دیده بود مکتبِ «قالوا بلی»، حسین از کفر و جور و کینِ یزیدِ ستم‌شعار از حج گذشت و رفت سویِ نینوا حسین بیدادِ خصم تا به جهان، برملا کند ترکِ صفا و مروه نمود از صفا حسین با حالتی پریش، ز جمعِ خسان برید باری سوا شد از همه‌یِ ماسوا حسین از خود گذشت و همسر و اولاد و اهل‌بیت الحق که بود مظهرِ جود و سخا حسین عباس، ساقیِ حرم و اکبرِ جوان... هم طفلِ شیرخواره نمودی فدا حسین اصحابِ باوفا چو «بُریر» و «حبیبِ» پیر جمعی ز دست داد، در آن ماجرا، حسین در امتحانِ پُرخطرِ جنگِ عقل و عشق شد قهرمانِ فاتحِ صبر و رضا حسین رفت از قفایِ قاتلِ خود سرجدا چو بود از تیغِ وی، شهیدِ ذبیح‌القضا، حسین شمرِ لعین ز شرمِ گنه می‌گریخت چون می‌دید: رأسِ خود ننماید رها، حسین آه از دمی که زینبِ غمدیده خواهرت فریاد می‌زد از غمِ داغِ تو: یا حسین! آه از دمی که آتشِ ظلمِ یزید سوخت بعد از تو خیمه‌هایِ حریمِ تو را حسین! آه از دمی که عترت و ناموسِ مصطفیٰ می‌دید: در اسارتِ قومِ دغا، حسین آه از دمی که بی‌کفن و غسل شد به خاک در دشتِ کربلا، شهِ گلگون‌قبا، حسین یک تن نبود تا که بپرسد از آن گروه: آیا نبود نورِ دلِ مصطفا، حسین؟! آیا حسین، زاده‌یِ شیرِ خدا نبود؟ آیا نبود «خامسِ آلِ عبا» حسین؟ لعنِ ابد، بوَد به یزید و متابعین اندر شهادتِ شهِ فُلکِ هدیٰ، حسین ذات و صفاتِ حق ز تو گردیده آشکار زین منزلت توراست خدا خونبها حسین! «ثاراللهی» و هست خدایت، ولیّ دم آری خداست بهرِ تو صاحب‌عزا حسین نامردمان که از خطِّ عشقت جدا شدند گشتند از خدایِ تو گویا جدا، حسین! خورشیدسان، فروغِ سپهرِ برین شود هر کو به قدرِ ذرّه دلش هست با حسین مشمولِ لطفِ توست چو بیگانه، نیست شک شامل شود عطایِ تو بر آشنا، حسین! امروز اگر ز عشقِ تو فریاد می‌کشیم فردا برس ز مهر، به فریادِ ما، حسین! تاریک شد ز ظلمتِ دل طبعِ «شمس قم» کن از فروغِ مِهر، دلم پُرضیا، حسین! ✍ شادروان سید علیرضا شمس قمی eitaa.com/shamseqomi