... ۴. «دفاع مشروع»؛ پاسخ ایران به تجاوزِ مستمر اساسا دکترین «دفاع پیش‌دستانه»، به جزء تایید رویکردی مذموم، تاثیری بر وضعیت فعلی جمهوری اسلامی ایران ندارد و اقداماتش در چهارچوب «دفاع مشروعِ» مشروعیت دارد. در واقع ایران در جنگی مستمر، به استناد دفاع مشروع و دفع تهدیداتِ مستمر و تجاوزاتِ دشمن اقدامات دفاعی متناسب را برخواهد گزید خاهد دهد و هر گونه اقدامی در این خصوص «پاسخ به یک تجاوزِ و جنگ مستمر» و گامی در راستای خاتمه تجاوز علیه کشور می باشد. چنین رویکردی، که متناسب با قانون اساسی و اسناد بالادستی داخلی و نیز منشور ملل متحد می باشد، هم «مشروعیتِ حقوقی» دارد و هم از «دامِ قواعدِ تحریف‌شده» جلوگیری می‌نماید. اساسا اتخاذ چنین رویکرد (دفاع/حمله پیش دستانه) برای جمهوری اسلامی ایران می تواند منجر به به صدا در آمدن آژیر «هشدارِهای راهبردی» شود که بسیاری از تحلیلگران از آن غافل می باشند. ازطرفی هرنوع «موفقیت میدانی» نباید منجر به «اتخاذ راهبردهای» ناسنجیده و تبیین آن در چهارچوب رویکردهای مضیق در نظام حقوقی بین المللی شود. همچنین «ابتکار عمل در میدان» نباید به «نادیده‌گرفتنِ قواعد حقوقی که بار سنگینی بر دوش کشور خواهد گذاشت» بیانجامد. از همین رو است که دکترین «دفاع پیش‌دستانه» نباید به «تله‌ای حقوقی» تبدیل شود که بعدها، کشور در آن گرفتار آید. جمهوری اسلامی ایران با استناد به همین حق دفاع مشروع، در برابر حملاتِ مستمر آمریکا و اسرائیل، از خود دفاع می‌نماید. اساسا «حمله پیش‌دستانه» یک اقدامِ تهاجمی است که با استناد به «تهدیدِ قریب‌الوقوع» انجام می‌شود، در مقابل، «دفاع مشروع» یک اقدامِ دفاعی است که در پاسخ به «حمله‌ی بالفعل» یا «تجاوزِ مستمر» صورت می‌گیرد. ایران در جنگ رمضان، همچنان در موضع «دفاع مشروع» باقی مانده است و اقداماتِ آن (مانند عملیات اردن) را باید در چارچوب «دفع خطر» (Repelling Danger) تحلیل کرد، نه «حمله پیش‌دستانه». «دفع خطر» به‌معنای خنثی‌سازیِ تهدیداتِ قریب‌الوقوع در یک جنگِ مستمر است، نه «حمله به دشمن برای جلوگیری از حمله‌ی آینده». ...

... ۵. «حمله پیش‌دستانه»؛ یک تله‌ی حقوقی برای ایران استناد به دفاع پیش دستانه، می تواند «مشروعیتِ دفاع مشروع» را زیر سؤال می‌برد. اگر ایران به‌جای «دفاع مشروع» (که یک حقِ ذاتی است) از «دفاع پیش‌دستانه» (که یک استثنایِ بحث‌برانگیز است) استفاده نماید، پیامدی جزء «تضعیف موضعِ حقوقیِ جمهوری اسلامی ایران را » در بر ندارد. جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ چنین رویکردهایی، ضمن تایید استدلال دشمن «ابزارِ توجیه حقوقی دفاع پیش دستانه» را در اختیار دشمن می¬نهد. در تجاوزهای اخیر جمهوری اسلامی ایران قربانی تجاوز بوده است، دفاع پیش دستانه تضعیف «روایتِ قربانی» تجاوز می باشد. بنابراین👇 الف) «حمله پیش‌دستانه» در حقوق بین‌الملل وجاهت حقوقی ندارد. تنها «دفاع مشروع» (پس از وقوع حمله) و در چارچوب حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده است. اما «حمله پیش‌دستانه» به‌عنوان یک دکترین، بار تهاجمی دارد و می‌تواند ایران را در موقعیت «مهاجم» قرار دهد. اتخاذ چنین رویکردی یک «خطایِ راهبردی» است. ب) پذیرشِ «حمله پیش‌دستانه» به‌معنای «پذیرشِ قاعده‌ای است که دشمن از آن سوءاستفاده کرده و کشور را مورد تجاوز قرار داده و مجددا سوءاستفاده خواهد کرد». آمریکا و اسرائیل سال‌هاست که با استناد به «تهدید قریب‌وقوع» به سایر کشورها و ایران حمله نموده است. اگر ایران نیز از این واژه استفاده کند، عملاً «مشروعیت» این قاعده را پذیرفته است و در آینده، دشمن می‌تواند با همان استدلال، بار دیگر به ایران حمله کند. ج) این رویکرد، با قاعده‌ی «استاپل» (Estoppel) در تعارض است. بر اساس این قاعده، «هیچ‌کس نمی‌تواند از یک قاعده سود ببرد و بعداً آن را علیه خودش انکار کند». اگر ایران «حمله پیش‌دستانه» را به‌عنوان دکترین خود بپذیرد، نمی‌تواند در آینده از کاربرد و سوءاستفاده آن توسط دیگران جلوگیری کند. برای روشن‌تر شدن کاربرد قاعده‌ی استاپل در این زمینه، می‌توان به رویه‌ی عملی آمریکا و اسرائیل اشاره کرد. ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ با استناد به «سلاح‌های کشتار جمعی» (که هرگز یافت نشدند) به عراق حمله کرد و این اقدام را «دفاع پیش‌دستانه» نامید. با این حال، هنگامی که سایر کشورها (مانند روسیه یا چین) در موارد مشابه به چنین استدلالی متوسل شده‌اند، آمریکا به‌شدت با آن مخالفت کرده و آن را «نقض حقوق بین‌الملل» خوانده است. این رفتارِ متناقض، به‌وضوح نشان می‌دهد که آمریکا «دفاع پیش‌دستانه» را یک «قاعده‌ی عمومی» نمی‌داند، بلکه آن را به‌عنوان یک «ابزارِ موردی» برای توجیه اقدامات خود به‌کار می‌گیرد و در عین حال، از کاربرد آن توسط دیگران جلوگیری می‌کند. قاعده‌ی استاپل، دقیقاً در همین نقطه عمل می‌کند: اگر ایران نیز از این قاعده استفاده کند، آمریکا نمی‌تواند در آینده از کاربرد آن توسط ایران جلوگیری کند و این، خود یک «ابزارِ حقوقی» در دست ایران خواهد بود تا از سوءاستفاده‌های آینده‌ی آمریکا و اسرائیل از این مفهوم جلوگیری نماید. ...

... ۶. راهکار جایگزین: «دفع خطر» در چارچوب «دفاع مشروع». اساسا جمهوری اسلامی ایران مورد تجاوز واقع شده است، و تا کنون این جنگ از سوی طرفین نیز خاتمه نیافته است. ازاین رو «شناساییِ دقیقِ تهدیداتِ قریب‌الوقوع و خنثی‌سازیِ آنها پیش از عملیاتی‌شدن، در چارچوب دفاع مشروع و به‌عنوان پاسخی به تجاوزِ مستمر دشمن» و قانونی تلقی خواهد شد. از این رو در چنین شرایطی پرهیز از هیجان زدگی و بزرگنمایی و وارد نمودن یک هنجار غیرقانونی در راهبرد دفاعی کشور، پیامدی جزء خسران در برنخواهد داشت. اتخاذ چنین رویکردی دشمن را در موقعیت «قربانی» قرار می‌دهد در حالی که رویکر میتنی بر دفاع مشروع ایران را در موقعیت «مدافع» حفظ می‌نماید. کما اینکه در چند هفته اخیر مقامات رژیم صهیونیستی اعلام داشتند، تا وقتی ایران حمله ننماید، ما در درگیری آمریکا و ایران مداخله نمی-نماییم و یا در رسانه های خود اعلام می نمودند که ایران قصد دارد به آنها حمله پیش دستانه نماید. این در حالی است که جنگ بین طرفین خاتمه نیافته است، لکن اتخاذ چنین مواضعی صرفا مشروعیت بخشی به حمله پیش دستانه است که رویکرد غیرقانونی طرف مقابل می باشد. ...

... ۷. عملیات اردن در چارچوب «دفع خطر و حمله غافلگیرانه در چهارچوب دفاع مشروع» برخی تحلیل گران عملیات اردن را یک «حمله پیشگیرانه مبتنی بر اطلاعات فوق‌دقیق» توصیف می نمایند که هدف آن «خنثی‌سازی طرح مشترک تل‌آویو-واشنگتن» بوده است. در نهایت معتقدند که جمهوری اسلامی ایران با این عملیات، «دکترینِ پاسخِ متقارن» را به چالش کشیده و به سمت «پاسخِ نامتقارنِ پیش‌دستانه» حرکت کرده است. از این رو این تغییر، یک «گذارِ پارادایمی» است که می‌تواند محاسباتِ امنیتیِ منطقه و حتی جمهوری اسلامی ایران را به‌طورِ اساسی تغییر دهد. آنچه مسلم است چنین تحلیلی، «موفقیت تاکتیکی» را با «برتری راهبردی» خلط نموده؛ و همین امر نیز می تواند، خطای ادراکی‌ برای مسئولین جمهوری اسلامی ایران فراهم و در نهایت منجر به یک خطای راهبردی گردد. همانطور که ذکر شد، «دفاع پیش‌دستانه» در حقوق بین‌الملل؛ یک قاعده غیرقابل‌استناد است. در واقع جمهوری اسلامی ایران قربانیِ همین قاعده‌ی حقوقیِ تحریف‌شده می باشد. حقوق بین‌الملل، تنها «دفاع مشروع» (پس از وقوع حمله) را به رسمیت می‌شناسد و حتی پذیرش «دفاع پیش‌دستانه» به‌عنوان یک استثنا، آنهم در موارد «تهدید قریب‌الوقوع» (و با شرایط بسیار سخت‌گیرانه) در هاله ای از ابهام می باشد، که برخلاف نص صریح منشور ملل متحد و رویه قضایی دیوان بین المللی دادگستری است. با این حال، آمریکا و اسرائیل، با تفسیر موسع از این مفهوم، سال‌هاست که از آن برای مشروعیت‌زدایی از اقداماتِ علیه کشورهای مختلف و از جمله ایران استفاده می‌کنند و اکنون، اگر ایران نیز به این دام بیفتد، عملاً «قاعده‌ای» را پذیرفته است که به اقدامات تجاوزکارانه وجاهت حقوقی و در نهایت تبعات خاصی می تواند در آینده در پی داشته باشد. برای تأکید بر «قریب‌الوقوع» بودن تهدید در عملیات اردن، باید به شواهد قطعی موجود اشاره کرد که نشان می‌دهد آمریکا و اسرائیل در حال طراحی یک عملیات هماهنگ برای حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران بوده‌اند. گزارش‌های منتشرشده حاکی از آن است که مقامات آمریکایی و اسرائیلی در روزهای منتهی به عملیات، جلسات متعددی را برای هماهنگی این حمله برگزار کرده‌اند و حتی زمان تقریبی آن (آخر هفته) به‌صورت غیررسمی مطرح شده بود. این شواهد، نشان‌دهنده‌ی «تهدید قریب‌الوقوع» و «طراحیِ یک حمله در دست اقدام» است که ایران با شناساییِ دقیق آن، پیش از عملیاتی‌شدن، آن را خنثی کرده است. بنابراین، عملیات اردن، نه یک «حمله پیش‌دستانه» در معنای تهاجمی، بلکه یک عملیات غافلگیرانه و یک «پاسخِ به‌موقع و ضروری» به یک «تهدیدِ قریب‌الوقوع و کوبنده» بوده است که در چارچوب «دفاع مشروع» و «دفع خطر» قابل توجیه است ...

... ۸. راهبردِ جایگزین: «دفاع مشروعِ فعال» به‌جای «دفاع پیش‌دستانه» برخی، جنگ رمضان را به‌عنوان یک «رویدادِ مجزا» از وقایع اخیر تحلیل می‌کنند و از «گذر از واکنش به پیش‌دستی» سخن می‌گویند، در حالی که واقعیتِ میدانی چیز دیگری است: اساسا جنگ از بهمن ۱۴۰۴ آغاز شده و مستمر ادامه دارد. بنابراین آتش‌بس، «ختمِ جنگ» نیست؛ یک «توقفِ تاکتیکی» است. از سوی دیگر به مساوات جنگ و آتش بس، محاصره‌ی دریایی، از روز اول برقرار بوده و امروز هم برقرار می باشد. با اینکه در برخی مواقع سطح تنش کاهش یافته، ولی درگیری‌های روزانه، هرگز متوقف نشده‌اند؛ فقط «شدت» آنها تغییر کرده است. لذا حملات غافلگیرانه ای بخشی از فرآیند نبرد است. عملیات اخیر در اردن، یک نمونه‌ی کامل از «دفع خطر و حمله غافلگیرانه در چهارچوب دفاع مشروع» است. در این عملیات، ایران با شناساییِ طرحِ مشترک آمریکا و اسرائیل، پیش از عملیاتی‌شدن، آن را خنثی کرد. این عملیات، در واقع یک «پاسخ به طراحی یک حمله در دست اقدام و تهدید قریب‌الوقوع» بود، که برای ورود ضربات سخت به جمهوری اسلامی ایران برنامه ریزی شده بود و مقامات آمریکایی بارها به آن اشاره کرده بودند. این پاسخ، در چارچوب «دفاع مشروع» (به‌دلیل تداومِ تجاوز و جنگ) صورت پذیرفته است. از این روه تنظیم نسخه جدید و «بازنویسیِ راهبرد» ضرورتی پیدا نمی نماید؛ بلکه «مدیریتِ هوشمندانه‌ی تهدید» در چارچوبِ قواعدِ موجود است، که ضرورت یافته است. ...

... 🔻 جمع بندی ایران در یک «جنگِ مستمر» قرار دارد و با استناد به «دفاع مشروع» و «دفع خطر»، در برابر تجاوزِ دشمن ایستادگی می‌کند. نیازی به «بازنویسی راهبرد» یا «ایجاد راهبرد جدید» در حوزه دفاعی و نظامی نیست. همین چارچوب حقوقیِ موجود، برای تبیین اقدامات ایران کفایت می نماید. از این رو جمهوری اسلامی «ایران باید «دفاع مشروع» را با «حمله غافلگیرانه به عنوان یک تاکتیک جنگی به منظور دفع خطر» اعمال و از هرگونه واژه‌ای که بارِ تهاجمی دارد (مانند «حمله پیش‌دستانه») پرهیز نماید. این، رویکرد نه تنها «مشروعیت» بلکه «ابتکار عمل» را حفظ می‌نماید. خطایِ برخی تحلیلگران در این است که جنگ رمضان را در جنگ چهل روزه مختصر می نمایند و وقایع بعد از آن را از آن جنگ جدا می نمایند و از این جداسازی، به «تغییرِ قواعد» و راهبرد جدید می‌رسند. در حالی که واقعیت، «ادامه‌ی یک جنگِ فرسایشی» است که در آن، ایران همچنان در موضعِ «مدافع» قرار دارد و با «پاسخ‌های نامتقارن» (در چارچوب دفاع مشروع و دفع خطر)، ضمن افزایش هزینه‌هایِ دشمن، با پاتک های نظامی از حملات سنگین و تقویت قوای نظامی دشمن جلوگیری می‌نماید و از ورود خسارت های بیشتر به سرزمینش جلوگیری می نماید. اگر این تفاوت در نظر گرفته شود، هم از «تله‌ی حقوقی» در امان می‌ماند و هم «ابتکار عملِ میدانی» را حفظ می‌نماید. در یک جنگِ مستمر، «تهدیدِ قریب‌الوقوع» به‌اندازه‌ی «حمله‌ی بالفعل» مهم است. ایران با «حمله غافلگیرانه»، در واقع به «تهدیدِ قریب‌الوقوع» پاسخ می‌دهد، نه به «حمله‌ی رخ‌داده». این، یک «تغییرِ پارادایم» در «نحوه‌ی مواجهه با تهدید» است. این تغییر، یک «مدیریتِ هوشمندانه‌ی عملیات» است. در نهایت اگر ایران در روایت‌های خود بر «دفاع پیش‌دستانه» تأکید کند، در واقع به دشمن «مجوز حقوقی» می‌دهد که در آینده با همان استدلال، بار دیگر به ایران حمله نماید. «دفاع پیش‌دستانه» «شمشیری دو لبه» می باشد، که مخاطرات تاییدش بیش از عدم تایید آن می باشد. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

👆از این مطلب مطالعه کنید... لطفاً وقت بزارید و این یادداشت رو مورد مطالعه قرار بدهید که باعث میشه دید مناسب تری به شرایط جنگ پیدا کنید🤝 ✅ @shebrahimiii | رِسانو

همچنان لفاظی های بی پایان و بی بنیان ترامپ👇

داستان تکراری ترامپ: برای منافع جهان و بقای ایران، حمله را لغو کردم 🔹دونالد ترامپ در ابتدا برای حفظ آبروی ارتش تروریستی آمریکا به‌دلیل عقب‌نشینی‌های مکرر، به تعریف و تمجید از آن‌چه توانمندی بی‌نظیر آمریکا توصیف کرد، پرداخت. 🔹ترامپ اما بلافاصله با تکرار ادعاهای پیشین خود مدعی شد: ایران و سایر کشورهای خاورمیانه از ما خواسته‌اند که هرگونه حمله‌ای را در چارچوب توافق‌نامه‌ای که مورد توافق قرار گرفته است، متوقف کنیم. 🔹او سپس با کنار هم قرار دادن لیست آرزوهای خود، ادعا کرد که طبق تفاهم‌نامه، باید تنگۀ هرمز فورا و کامل بازگشایی شده و تهدید هسته‌ای ایران پایان یابد. 🔹رئیس‌جمهور آمریکا در ادامۀ پریشان‌گویی خود، افزود: بر اساس این درخواست، من برای منافع آینده جهان و همچنین بقای یک ایران موفق و مرفه، موافقت کرده‌ام که حمله را لغو کنم، مشروط بر اینکه بتوانم به سرعت به توافق‌نامه‌ای دست یابم. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

⚠️متن کامل توئیت ناپاک زاده: ایالات متحده آمریکا آماده است تا با جمهوری اسلامی ایران وارد مقابله شود، و این مقابله از نظر قدرت نظامی، توان و نفوذ، بی‌سابقه است، به طوری که از زمان جنگ جهانی دوم شاهد چنین وضعیتی نبوده‌ایم. با این حال، ما اخیراً از سوی ایران و سایر کشورهای خاورمیانه درخواست شده است تا از هرگونه حمله خودداری کنیم، زیرا چارچوب یک توافق مشخص شده است. این توافق شامل موارد زیر است: باز شدن فوری، کامل و بی‌قید و شرط تنگه هرمز، و پایان دادن به تهدید هسته‌ای ایران. بر اساس این درخواست، من با هدف منافع آینده جهان و همچنین تضمین بقای یک ایران موفق و مرفه، موافقت کرده‌ام که حمله را لغو کنم، البته مشروط بر اینکه بتوانیم به سرعت به یک توافق برسیم. کشور اسرائیل نیز در این تعهد به من می‌پیوندد. همه، دست به کار شوید و این کار را به سرانجام برسانید. از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم! رئیس جمهور دونالد جی. ترامپ ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🌻بسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ 💛💭السّلامُ عَلَیْکَ یا صاحِبَ الزَّمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا خَلیفَةَ الرَّحْمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا شَریکَ الْقُرْآنِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا قاطِعَ الْبُرْهانِ . اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا إِمامَ الْإِنْسِ وَ الْجانِّ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَ عَلى آبائِکَ الطَّیِّبینَ ، وَ أَجْدادِکَ الطَّاهِرینَ الْمَعْصُومینَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ... ✅ @shebrahimiii | رسانو

هر روز فقط یک آیه برای ارتباط با خدای مهربونمون❤️ می خوایم ختم قرآن بگیریم اون هم با همین یک آیه یک آیه ها 😌✨ روی لینک زیر کلیک کن و یک یا چند آیه بخون👇 https://khatmnoor.ir/khatm/13545 ✅ @shebrahimiii