خیلی وقتا ما بابت چیزایی متهم میشیم که هیچ تقصیری راجع به اونها نداریم...حتی ممکنه دقیقا ندونیم درمورد چی مورد اتهام قرار گرفتیم.من خیلی اوقات توی این شرایط قرار میگیرم و خب طبیعیه که ازش متنفر باشم نه؟ ما قضاوت میشیم بدون اینکه بخوایم... ما حرف‌هایی رو میشنویم که شاید لیاقتمون نبودن!چیزایی رو تجربه میکنیم که شاید برامون زود بودن!اما بعد همه ی اونها...یا شکننده میشیم و یا قویتر از قبل!و تمام اینها به خود ما بستگی داره! _سکوت

درک نشدن حس عجیبیه! یه حسه مثل اینکه توی مهمونی آدم موردعلاقت به تک‌تک افراد دست بده اما به تو که رسید تو رو نبینه و بره سراغ نفر بعدی... یه چیزیه مثل اینکه از مدرسه گشنه و تشنه بیای و ببینی داداشت غذایی که بخاطرش اومدی خونه رو خورده... یه حس شبیه مردن حیوون خونگیت؛پنجر شدن چرخ دوچرخت؛پژمرده شدن گل موردعلاقت؛غرق شدن توی دریا درحالی که کلی آدم توی ساحل نشستن و درحال بگو و بخندن؛ درک نشدن یه حسیه مثل شعر "آی آدما" از نیما یوشیج... _سکوت

غرور!یکی دیگه از چیزایی که ازش متنفرم.البته شایدم چیزی که میگم غرور نباشه...فکر کنم اون چیزی که باعث میشه که دلم بخواد یه بوکسور حرفه‌ای رو جهت از روی زمین برداشتن یه آدم بیخود ثبت‌نام کنم اسمش تکبر باشه!حالا هرچی.توی اغلب موارد تغییری ایجاد نمیکنه. غرور آدما رو از هم دور میکنه؛عشق رو ذره ذره ذوب میکنه؛دختر رو از پدر و پدر رو از رئیس دفترش متنفر میکنه...غرور قلب‌ها رو سرد میکنه؛چشم‌ها رو تر میکنه؛مغزها رو داغ میکنه.غرور کسیه که بازی‌ها رو بهم میزنه!غرور یک مرد رو خراب و یک زن رو ناامید میکنه! و درنهایت غرور چه دستانی رو از هم دور و چه قبرهایی به هم نزدیک میکنه... _سکوت

گاهی تو صرفا دنبال یه راه برای پیدا کردن رستگاری میگردی.اما واقعا رستگاری یعنی چی؟رسیدن به خدا؟به درستی؟به نور؟دست یافتن به یه هدف بزرگ؟مقام؟ثروت؟شهرت؟یا پیدا کردن ایمان؟شایدم قدم گذاشتن بین مردم فقیر و کمک به اونها؟نمیدونم. گاهی تو تلاش میکنی تا مردم تورو به فرد پرهیزکار ببین.اما پرهیزکاری به چه معناست؟دوری از اعمال بد؟زندگی در اوج پارسایی و عرفان؟یا دوری از ثروت و شهرت؟و اگر به این معناعه پس چرا متضاد کلمه ی رستگاری نیست؟پس این نمیتونه باشه.ولی اگه این نیست پس چیه؟ ما خیلی از کلمات رو بکار میبریم بدون اینکه حتی بدونیم اون کلمه واقعا به چه معناست؟تا چه حد عمیقه؟در چه حد میتونه تورو به اوج تفکر یا در سطحی‌ترین حالت عمل برسونه؟بله!مردم فقط حرف میزنن بدون اینکه بدونن در مورد چی!یه سری کلمات پشت هم بلغور شده؛صرفا بخاطر اثبات عقل! ولی کودوم عقل؟عقل هرچیزی رو به زبون نمیاره!مردم پوچن و هرگز قرار نیست اینو بپذیرن چون چشم و گوش خودشونو نسبت به اطراف بستن و بطور واضح کسی که خودشو به خواب زده رو نمیشه بیدار کرد! _سکوت

قلب من گمشده است نتوانم دانست که کجا یا چه زمان یا چه مکان قلب من گمشده است در غروبی غمناک یا طلوعی سهمگین قلب من گمشده در باورهاست قلب من گمشده در حسرت هاست قلب من گمشده در لبخند هاست قلب من گمشده در... نتوانم دانست در کجا جاماندست یا چرا رفته از این شهر سیاه خوب دانم اما که خودش خوب تر از هر گذری میداند که نباشد تهی از لطف این ترک خموش ترک گاهی به از آن است که مانی با درد ترک گاهی به از آن است که مانی با زخم با غم و خنجر و خون ترک گاهی... قلب من گمشده است من ندانم که چرا یا چه دلیلی دارد نهراسم که بدانم نهراسم که ندانم قلب من کوچک من قلبک من بهتر از هر گذری،رهگذری میداند و همینش کافیست تو ندانی که چرا یا که دلیلش اما قلب من گمشده است... _شرلوک

برخلاف اکثر آدما،من هیچوقت از زخم شدن،کبود شدن یا خون‌اومدن اعضای بدنم بابت ضربه خوردن یا آسیب‌ دیدن ناراحت نبودم.بلکه برعکس؛عاشقشون بودم.با شوق بهشون نگاه میکردم که چطور هرروز ردی که افتاده بود کمتر میشد.هربار که دست یا پام بر اثر زمین خوردن توی حیاط زخم میشد،زود میشستمش و با شجاعت به بازی ادامه میدادم‌ و ظهر که به خونه برمیگشتم به مامانم میگفتم نگاه کن!توی حیاط خوردم زمین دستم خون اومد اما گریه نکردم؛آخه درد نداشت!و با دیدن تحسین توی نگاه مامانم توی دلم به خودم افتخار میکردم.گاهی اوقات هم اونقدر شیطونی میکردم که نمیفهمیدم پام کبود شده یا دستم خراش برداشته!یهو وقتی داشتم لباسامو عوض میکردم میدیدم عه!این دیگه از کجا اومد؟ در آخر اینکه من همیشه عاشق زخم‌ها و خط و خالای ناقض روی بدنمم!چون از گذشتم میگن.از شجاعت و نشاطی که داشتم.اونا انگار خوب بلدن تاریخ رو متفاوت روایت کنن! _سکوت