دنیای عجیبی‌ست.اخیرا خیلی از کلمه ی متناقض استفاده میکنم اما خب حقیقت است.تناقض در همه‌جا جریان دارد. تا وقتی کودکیم،هرکس به نحوی میخواهد مارا به صحبت کردن وادار کند.بزرگ که شدیم،آن‌زمان که کلی حرف برای گفتن داریم،به ما میگویند باید ساکت باشیم و کمتر وراجی بزنیم. اینها همه حقایقی‌ست که مردم نمیخواهند بپذیرند. حقیقت!چیزی که مردم از آن وحشت دارند.شاید چون معمولا برعلیه آنهاست! حقیقت!کلمه‌ای ساده با مفهومی عمیق! همان کلمه‌ای که افرادی فریادش میزنند و افرادی کتمانش میکنند! حقیقت همان چیزی‌ست که تمام عمر در جست‌وجوی آن بودم و هستم و خواهم بود... _سکوت

چرا بعضی‌ها نمیخوان قبول کنن یه سری چیزا دست ما نیست؟ مثالش میشه افرادی که تو رو بخاطر چهره،قد،وزن،خانواده یا لحجه مسخره میکنن.صادقانه باید گفت چه آدمای نفرت انگیزی!چه عمدی باشه و چه ناخواسته؛باعث شدن یه نفر بابت چیزی که دست خودش نبوده از خودش یا شرایطی که داخلشه متنفر بشه یا احساس شرم و خجالت کنه. البته این وجه تمسخر و تنفر ماجرا بود.وجه دیگه مورد اتهام قرار گرفتن بابت اتفاقیه که ما در صورت گرفتنشون نقشی نداریم. مثل پرداخت نشدن شهریه‌ی مدرسه بخاطر مشکل مالی خانواده.مدیر بازخواستت میکنه که آهای لعنتی!من پولمو میخوام! چقدر غم‌انگیزه که بابت چیزی آزار ببینی که تقصیری درش نداشتی...کاش مردم یه‌سری مسائل رو بفهمن؛همین! _سکوت

اوه پسر!اونا به من نمیگن راه درست کودومه و وقتی نوک کفشم به سنگ ریزه‌ی کف جاده‌ی مسیر اشتباه میخوره،فریاد سر میدن که هووی!مگه کوری؟نمیبینی داری اشتباه میری؟واقعا که احمقی! منو بابت اشتباهات کوچیک و بزرگم سرزنش میکنن درحالی که حتی رفتار درست در اون موقعیت رو بهم یاد ندادن! مثل این میمونه که روز اول مدرسه،یه بچه‌ی هفت‌ساله باشی و وارد کلاس بشی.بعد از گفتن اسم و فامیلیت معلم ازت بخواد اسمتو بنویسی.ولی تو بلد نیستی!معلمت با فریاد میگه چی؟!بلد نیستی؟خدای من چه بچه‌ی احمقی! این درحالیه که درواقع اول اون معلم باید به تو نوشتن رو یاد بده و بعد ازت چنین چیزی درخواست کنه. زندگی همینقدر بدخلقه.تنها معلمی که اول امتحان میگیره و بعد درس میده.اما خب؛ما عادت کردیم نه؟ _سکوت

دخترکوچولو فکر میکرد زندگی همون چیزیه که تصور میکنه.رنگی‌رنگی،پر از لبخند و امید.فکر میکرد دنیایی که الان داخلشه و هرروز توش شاد و امیدواره،قراره در بزرگسالی هم ادامه پیدا کنه.اما اینطور نبود!و این قضیه چیزی نیست که بخوایم گردن دخترکوچولو بندازیم.اون فقط بچه بود! وقتی دختر بزرگتر شد،تازه فهمید دنیا چطوریه.بدجنس،بداخلاق و بی‌حوصله.اما دختر یاد گرفت چطوری با این دنیای عبوس و بد رفتار،کنار بیاد.اون قوی شد.یا به عبارتی گذر زمان اونو قوی کرد!قوی‌تر از قبل؛قوی‌تر از یه دخترکوچولوی ۵ساله. حالا دختر میدونست واقع‌بین بودن یعنی‌چی.اما این باعث نشد دست از رویاپردازی برداره و به بال‌وپر دادن به تصورات رنگی‌رنگیش ادامه نده! اون یاد گرفت همه‌چیز رو تجربه کنه و از تجربه کردن نترسه! _سکوت

احساسات خطرناکن!در این مورد هیچ شکی ندارم.احساسات درکنار تمام درخشش و لطافتی که دارن میتونن تیزتر از خنجر باشن. آدما از دوست یا دشمن ضربه نمیخورن!بلکه از احساسی که نسبت به اونا داشتن آسیب میبینن. احساسات در اوج زیبایی میتونن قلب رو به تیره‌ترین حالت سیاهی دربیارن.میتونن بدترین کابوس یه نفر باشن.میتونن یه نفرو از خودش متنفر کنن. این چیزیه که من بهش میگم قدرت احساسات!که اغلب دست کم گرفته میشه.اما من هیچوقت به چشم ناچیزی بهشون نگاه نکردم.چون میدونم اون لعنتی‌ها چه کارهای ترسناکی ازشون برمیاد.کارهایی بزرگ از موجوداتی کوچک! _سکوت

اکنون که دارم مینویسم،قطرات باران آرام‌تر از ساعتی پیش می‌بارند. باریدن!لغتی نرم با رایحه‌ای دلنشین و طعمی خوش؛مانند طعم یک لیوان دوغ نعنایی با ۳تکه یخ! اغلب مردم باران را دوست دارند،اما کمتر کسانی یافت میشوند که باران را درک کنند.درک کردن باران یعنی بدانی که حتی آسمان با آنهمه عظمت و وسعت هم گاهی برای آرام کردن خود نیاز به گریستن دارد. من آسمان را دوست دارم زیرا اشک‌هایش را دیده‌ام.همانگونه که از بین دوستانم،آنان که درمقابلم گریستند را واقعی‌تر و عزیزتر می‌پندارم. آسمان بخشی از وجود من است.درواقع بخشی از وجود تک‌تک آدم‌ها... _سکوت