بچه‌ها این آخرین دیالوگیه که وویس‌اکتر اوکای قبل از مرگش گفت. برای همین از قسمت هشت فصل سه به بعد وویس‌اکترش عوض میشه. وای دارم میزنم توی سر و صورت خودم.

کاش مداد قرمزهایت را می‌شکستم عزیزکم، ای‌کاش مداد قرمزهایت را می‌شکستم که چنین زمین و این مدرسه‌ی ویرانه را با خونِ خود رنگ نمی‌کردی. کاش مداد قرمزها جای پاهایت می‌شکستند. من‌و تو جای مدادها شکستیم، به ترانه‌ی شکستن استخوان‌های تو و شکستن قلبِ من گوش کن.

کاشی‌ها را با قدم‌هایمان متر کردیم، دقیق در خاطر دارم. حالم که پاهای یخ‌زده‌ام را روی سرمای سرامیکی‌شان می‌گذارم، مواظبم پاهایم از خطوط بیرون نزند. روی این‌ها نقاشی کشیدیم، امّا با ماژیک. هنگامی که رفتی، پوست کف پایت روی صورتکِ من کشیده شد، رنگ پخش شد و در رنگِ آبیِ آسمان گُم‌. من گُم شدم. گمم کردی، تارم کردی. قدم‌هایترا کشیدی و از روی من گذشتی. حالا ببین چگونه کاشی‌ها را متر می‌کنم بی‌آنکه لگد روی صورتت بزنم، ببین چطوربا اشکانم مترش می‌کنم. نه، من تو را لگد نکردم.هیچ درختی خاکی که در آن برهاست را لکد نمی‌کند، مگر که قطع کنند. پس من کاشی‌ها خیس شدند، از اشکان من.وتو محمم زمین خوردی، لیز خپردی و صورتت زخم شد. اشک‌هایم کاشی‌ها را خیس کردند و صورتت، با سایش رخسارِ خودت، پاک شد.

وای چقدر قشنگ=)))))))

من عاشق تقدیمی هاتون.

من‌و کلماتم نیز عاشق شماییم 💘

کتاب آواز آن پرنده غمگین چکاوک

دو شعر با الهام بزرگ از شاعر بزرگ یونانی، جبران خلیل جبران 1 میتوان رشته این چنگ گسست میتوان کاسه ان تار شکست میتوان فرمان داد: های! ای طبل گران، زین پس خاموش بمان! به چکاوک اما نتوان گفت مخوان! #مشیری