وقتی کلی تایپ میکنم (وِی منظورش دو خط اسـ- )و در جواب ری اکشن میگیرم، یه چیزی تو وجودم بهش بر میخوره، اصلا متوجه نیستم چرا و فکر میکنم زیادی حساسم، ولی بعد میفهمم عادیه که اینطوری باشم، ولی نمیخوام باشم. چرا در مقابلِ رفتاری که ممکنه ناراحت کننده باشه مقاومت میکنم و خودمو به کوچه ی علی چپ میزنم؟

یه مشت پسرستیز اجتماعیِ جامعه‌ستیز دور هم جمع شدیم به بقیه می‌‌خندیم خدایا

هیچوقت نفهمیدم چرا نبستا غریبه ها انقدر باهام احساس راحتی میکنن مثلا امروز: دختره ی حدودا ۱۳ ساله به بالا اومد سمتم، دستشو گذاشت رو شونه هام، بغلم کرد، بعد دستمو گرفت، دستمو ناز کرد و همزمان گفت : "دلم برایِ خرگوشم تنگ شده"، منم که قیافم کج و معوج شده بود چون داشتم به این فکر میکردم که آخه من اینو کجا دیدم؟ بهش گفتم: "من خرگوشت نیستم" و رفتم.

سنگدل و اینام خودتونین🌹

عاشق دوبله هایِ گلوری ـم، ولی بعد که به شخصیتی که مهرداد رئیسی داره (کاش میتونستم از قید گذشته برای افعالم درمورد این موجود وقیح استفاده کنم. افسوس. ) فکر میکنم، به زور میتونم انیمیشن رو تحمل کنم: چیزی که قابل تحملش میکنه توجه کردن به صدایِ گوینده هایی ـه که اونموقع مبتدی بودن ولی الان برایِ خودشون استادی هستن :)👍🏻

کاش همه ی آدمایی که استعداد دارن، شخصیت هم داشتن.

تموم شدد ✨. #StarArt

ایننن😭😭چقدر😭😭ناز😭😭است😭😭