خیلی گویای ‌همه‌چیزه 🥦 .

در طول روز زخم‌هایم را نادیده می‌گیرم .. دیگر برایم مهم نیستند .

برای وی‌ین :>

وای این پنگوئن‌رو نگااا ✨ ..

آنگاه که اندوه بر من چیره می‌شود، اندامم بی‌اختیار به سوی نظافت می‌رود؛ گویی نظافت، فاصله‌ای‌ست میان من و غم. امروز، خانه‌مان بیش از همیشه برق می‌زند. - نرگس تیر چهارصد و چهار

ء |

این جمله را بارها می‌خوانم .. آیا من اینگونه ام ؟ مرزهایی وجود دارد که خودم سبب ساختشان بودم و نمی‌توانم از آن‌ها عبور کنم ؟ این‌جمله را شاید قبول نداشته باشم ولی درست است .. من خودم سبب ساخت مرزهایی شدم و هیچ‌گونه نمی‌توانم از آن‌ها عبور کنم . شاید ویژگی ممتازم باشد .. شاید گاهی اوقات بد .. اما می‌دانم این مرزها خیلی از اوقات باعث موفقیتم شده‌اند .. وقتی ادم در زندان گیر می‌افتد نمی‌تواند جایی برود ‌؛ و شاید همین مرزها در عین زندان بودنشان مرا راهنمایی کردند به دنیای پر فراز و نشیب داخل مرزها .

"او با چشمانش آسمان را می شکافت" نگاهش بارانی از معنا بود بر زمین تشنه ی کلمات .

گاهی آبی اش آسمان را به رقابت می‌خواند.. گاهی سبزش جنگل ها را به حسرت وا‌می‌داشت . اما در شب ، سیاهی‌اش از تاریکی عالم عمیق تر بود؛ تاریکی‌ای که در آن ، نور حقیقت می درخشید .

برایم مهم بودند که تمام پیام‌هایم خوانده‌‌شوند ‌.. یک‌به‌یک‌شان ؛ اما دیگر مهم نیست ‌‌.. اصلا اهمیتی ندارد . وقتم را به‌جای خواندن پیام‌ها درگیر چیزهای دیگری می‌کنم .. راستش را بخواهید حسم این است با چشم‌هایم ، مغزم و گوش‌هایم مهربان‌تر برخورد می‌کنم‌ .. به خودم که اندیشیدم زمانی هایی که خستگی‌ای داشتم بابت همان اطلاعات اضافه‌ای بوده که از طریق این مستطیل ۶ اینچی به مغزم وارد شده .. ورنه خستگی‌‌ برمن این‌گونه زود چیره نمی‌شود .

تفریحاتمان با ورود این مستطیل‌ها رنگ و بوی متفاوتی گرفته .. گاهی اوقات فکر می‌کنیم تنها راه رهایی است از شر غم‌چیره شده ، خستگی چیره شده .. اما این‌گونه نیست ما راه های دیگر را از یاد برده‌ایم .. راه های کم خطر‌تر را . هر روز فاصله‌مان با خودمان ، خانوادمان و جامعه بیشتر می‌شود . و از این ناراحت نیستیم !