جان اف کندی گفت : نپرس کشورت برات چی‌کار می‌کنه بپرس تو برای کشورت چی‌کار کردی . __gilmore girls /دختران گیلمور

مردم به یه دیوونه رای می‌دن چون ازش خوششون میاد .. ولی به کسی که واقعا می‌تونه این کارو انجام بده نمی‌دن ؟ __gilmore girls /دختران گیلمور

واقعا سریال‌ ِعجیبیه .. روس‌ها اون‌موقع هم به‌عنوان ابرقدرت ازشون یاد می‌شد ولی این‌سریال آمریکایی و مگه می‌شه بدون تخریب روس‌ها تموم‌بشه ؟ ارزش ویتنامی‌ها هم که از سگ‌کمتره .. تمام دیالوگ‌هایی هم که مربوط به سیاسته ضد کمونیسته .. خاورمیانه رو با تصویری پر از اجبار و خون‌‌ریزی نشون می‌دن و کشوری به اسم اسرائیل‌هم وجود داره ! تازه شخصیت‌هایی هم هستن که صلح‌طلبن و می‌خوان صلح رو بین فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها برقرار کنن ! ولی نویسنده‌اش باهوش نبوده چون ذهنت توی هر دیالوگ مربوط به سرزمین‌های اشغالی سمت نفر سومی می‌ره که زیر‌زیرکی داره می‌گه آمریکاست . دین رو محدود کننده می‌دونه و افراد دین‌دار رو هم متعصب و چشم‌و‌گوش بسته .

می‌بینید ؟ فرایند تغییر تفکر از همین‌جا شروع می‌شه .. با سریال سافت و طنزی که توی جهان بازدید‌کننده های زیادی داره . و اما ما ؛ ما چقدر از پتانسیل شیعه‌بودنمون استفاده کردیم ؟

روسیه که جزو همسایگان از سمت دریای خزره .. مقدار زیادی مسلمون داره و کشورهای اطرافش هم همینطور ! توی روسیه حتی نماز جمعه هم برگزار می‌شه 😂 .. ولی اکثر مسلمون‌ها بهایی ، داعشی ، سعودی و غیره ان . چقدر برای جذب اسلام‌تشیع داریم کم‌کاری می‌کنیم .

و بعد به جایی می‌رسید که بعد از هر نشدن، هر ناموفق بودن، هر خستگی، هر کسالت، هر بی‌حوصلگی، هر دستِ گل به آب دادن، هر صدای بلند، هر زخمِ سطحی، هر دیالوگِ تلخ، بابتِ همون یک دلیل یا یک اتفاق اشک می‌ریزید که فکر می‌کنید به اندازه‌ی کافی براش گریه نکردید.

خودمم می‌دونم ترسیدم .

این‌ خشم‌‌پنهانی که دارم و یهویی خودش رو آشکار می‌کنه .. از ترس‌های زیاد انباشته‌شده‌است . گاهی اوقات‌ از تلاش‌زیاد برای سرکوب کردنش خسته می‌شم .. و اون ترس‌ها همشون می‌شه‌فکر ، اون فکر می‌شه نگرانی‌جسمی و درخود‌فرورفتگی ، اون در‌نهایت تبدیل می‌شه به‌یک‌‌‌حرکت‌دفاعی‌جسمی برای مقابله با اون‌افکار و تمام این‌ها می‌شه اشک‌ ، اشک‌ ، اشک و تا‌ابد اشک .

داشتم فکر می‌کردم که اگه باید بین نامیرا بودن و میرا بودن یکی‌رو انتخاب کنم ؛ احتمالا انتخابم کدوم بود .. و این رو فهمیدم که این یک حقیقت اجتناب ناپذیره .. که جهان ما میراست ؛ با تمام اتفاقاتش خوشی ، رنج لبخند و غم هاش و بنظرم آدمای کمی هستن که علاوه بر آگاهی به این مسئله سخت نمیگیرن ! و به قولی راحت میگیرن و میتونن خودشون با تغییر وقف بدن.. من زیاد از دیالوگا استفاده میکنم و زیاد از علی مصطفا به آدمای دورم میگم" رهاش کن بره رئیس " . خودم؟ بلد نیستم رها کنم . شاید اگه بلد بودم میگفتم : "نامیرایی انتخابمه " . جهان ما انقدر شگفت انگیزه که تا اخرش خوش بگذره ولی من بلد نیستم.. * رنج ها منو تو خودشون گاهی بیشتر از ظرفیتم هم غرق میکنه .. خوشی‌ها رو زیادی پایدار میدونم . یه بار یک نفر بهم گفت : " که میدونی تو داری از تصورت از ادما ضربه میخوری انقدر همه چیز خوب نبین . " اما من نقطه تعادل ندارم ! روابطم یا خیلی برام مهمه یا اصلا مهم نیست .. یا شاید اگه بخوام عمیق تر نگاه کنم نقطه تعادل هیچ چیز رو تا حالا نتونستم پیدا کنم . یا صفر یا صد.. من به ضعف هام زیادی آگاهم پس نامیرایی برام مثل یه رنج رو به تکراره.. * من ترجیح‌می‌دم تموم شم و مثل یه نقطه تو کهکشانمون فراموش * ..

زندگی جز این چیه عزیزمن ؟! جز همین لحظه ها ؛ لحظه های ساده ِساده .

روزهای‌اردی‌بهشتی عزیزم ((((( : الان که از دور بهتون نگاه‌می‌کنم چقدر عجیب و زیبایین . اون‌روزها تمام‌احساسات درهم‌تنیده بود و تشخیص‌شون‌سخت ! منتظر اردی‌بهشت بعدی‌ می‌مونم .