حقیقتاً پیدا کردن یک آدم با طنز بالا خیلی موهبته. از خط رو کاشیا برات طنز می‌سازه، همش تو خنده‌ای. طنزاش همیشه بروزن. واقعاً آدم کیف می‌کنه وقتی یه نفر این‌قدر بانمکانه و جالبانه می‌تونه بخندونتت.

روانم جوری هست که انگار بستنی از دستم افتاده زمین، از اتوبوس/مترو جا موندم، تولدم فراموش شده، آخرین تیکه پیتزای توی یخچال خورده شده، زیرنویس قسمت آخر سریالم نیومده.

روانم منم جوریه که اون جواب پیاممو نداده ؛ سریالم داره با سرعت حلزون دانلود می‌شه ؛ مامانم نیست تمام اتفاقات رو براش تعریف کنم ؛ ۴ درصد بیشتر شارژ ندارم و کتابم اصلا تو نقطه‌جذابی نیست .

و توی این‌نقطه حتی حال ِ اون خیال‌باف ذهنم هم جالب نیست .

مرداد تا اینجا باهام خوب نبوده جوری که دوست ندارم بهش حتی فرصت بدم.

مرداد برام لبخند و اشک‌های‌بعدش‌به‌صورت‌مکرر بود . با مشغولیت‌های‌عجیب‌ و غریب . مرداد تا این‌جا ظاهر‌حفظ‌کن خانه‌خراب‌کن بوده . نکته مهمش اشک بوده اشک .

هر لذتی در مواجه با مرگ معنا پیدا می‌کنه .. زیباترین‌جواب ✨ .

سن بابام و داره ۵۱سالشه

من برای هر فیلم این‌جوری‌ام که چه گل‌پسری و در نهایت‌ می‌فهمم چه بابای‌خوبیه 🤝 .

هیچ‌چیز اون‌شکلی که می‌خوای پیش‌نمی‌ره * .

خیلی روزها حوصله‌ی درس خوندن نیست اما خودمو مجبور می‌کنم بخونم. حوصله‌ی زنده موندن نیست اما خودمو مجبور می‌کنم ادامه بدم، حوصله‌ی صبحِ زود بیدار شدن نیست اما خودمو مجبور می‌کنم بیدار بشم، بعضی وقتا با خودم میگم "بسه مهارتِ جدید تو همینارو هندل کن فعلا" اما خودمو مجبور می‌کنم به یادگیریش. خیلی چیزارو مجبوری انجام بدی، که بیشترشون به نتیجه‌ی مطلوبی ختم میشن. مجبوری ادامه بدی، و اجباره که به آدم پَر و بال میده و قویش می‌کنه. همیشه حوصله‌ی خیلی کارا نیست، اما نمی‌تونی جریان زندگی رو قطع و زمان رو نگه‌داری .

بعد از ۴۵۶۷۸۹۸۷۷۶۶۵ بار تلاش ولش‌کردم (‌ : نتیجه کج‌و‌کوله بود .. مطمئنم اگه ۲ ، ۳ ساعت دیگه‌ادامه می‌دادم به‌نتیجه می‌رسیدم ولی پلکام‌دیگه‌داره روی‌چشمام ُ می‌گیره و تمام‌آهنگ‌های‌پلی‌لیستم رو به‌اندازه مقدار تلاشم گوش‌دادم تا همون‌جا روی‌وسیله‌هام درخواست خواب رو تایید نکنم * .