با‌حرکات ِ‌محتاط‌گونه سیم ِ‌لپ‌تاب را جمع می‌کنم و دکمهء‌shut down را با نشانک ِ‌متحرک در صفحه نشانه می‌گیرم.صدای فن ِلپ‌تاب که رو به خاموشی می‌رود اتاق در سکوتی‌متحیرکننده غرق می‌شود. آرام خودم را روی تخت می‌اندازم و به‌دیروز و امروز و فردا و فرداها فکر می‌کنم.دلم می‌خواهد قهقه بزنم همان‌جور که دلم می‌خواهد جیغ‌بکشم.

خداروشکرت🤍

بابت هرچیزی‌که در گردش‌ایام بر ما می‌گذرد.

داره همین‌یک جملهء مارکس که" دین‌افیون توده‌هاست." رو توضیح می‌ده.

زهرا فال را باز می‌کند برایم. " گویند سنگ‌لعل شود در مقام‌صبر آری شود ولیک به خون جگر شود "

ء شهرزاد می‌تواند در حین ِعصبانی بودن بنشیند و برایمان منزوی بخواند.

از کاری که دارم میکنم چیزی که دارم میخونم چیزی که دارم میبینم در این نقطه با همه‌ی غرزنی‌هام، لذت بخشه