به تماشا کردنم در احوالاتِ تاریکم قانع باش. چرا که من این روزها حتی خودم را هم نمیشناسم؛ نگاه که میکنم، در آیینه جسمی پوشیده از غم و خشم میبینم که جز مرگ، در انتظار هیچ چیز و هیچ کسی نیست.
دیر است؛ آنقدر دیر که دیگر به سختی گریهام میگیرد، آنقدر دیر که دیگر نمیدانم چقدر دوستت داشتهام..
آنقدر دیر شده که قاب عکس شکست، لبخندت ترک برداشت، اما نگرانم نکرد.
چه کسی گفته ما باهم تفاهم نداریم؟
ببین که شبهایِ من و روزگارم همرنگِ چشمهایِ توست..