اربعین؛ متنِ زنده عشق است در این متن مجسّم، در جاده‌های منتهی به کربلاء، هر زائر اسمی است معرب، که اعرابش از حالِ دلش برمی‌آید: برخی مرفوع‌اند به رفع عزّت، برخی منصوب‌اند به نصب همّت، و برخی مجرور به جرّ تواضع. هریک چون کلمه‌ای است که در جمله‌ای عظیم جای می‌گیرد. جمله‌ای که نه مرفوع است به عُجب و نه مجرور است به ذِلّت؛ بلکه منصوب است به عشق حسین علیه السلام. اینجا برخلاف قیاس، مفعول‌ها پیش از افعال می‌آیند، چرا که حبّ الحسین بر همه چیز مقدم شده‌است، إیّاهُ نُحِبّ و إیّاهُ نَسیر..... فعل این سیرِ مسحورکننده به صورت مضارع، استمرار یافته و ماضی‌ها هم بعید نیستند، چرا که عاشورا در دل قرون جاری است. در این مسیر شگفت، گام‌ها مفعول مطلق‌اند، تا سیر را سیراً جمیلاً تجربه کنند، و هر قدم، تأکیدِ مضاعفی باشد بر عشق و وفاداری به مقصد. گاه واژه‌ها در جمله نمی‌گنجد و حذف می‌شوند؛ حذف به قرینه‌ی حال! اینجاست که اشک‌ها زبان به سخن می‌گشایند. حتی سکوت‌ها، حروف ساکنه‌ خفیفه‌ای هستند که در میان کلمات پرخروش محبّت، نفس تازه می‌کنند. در این نحوِ عاشقانه، کاروانِ دل‌ها از کوفه تا کربلاء، با واوِ «عاطفه» به هم پیوسته‌اند؛ نه «واوِ معیّت» که صِرفِ همراهی باشد، بلکه جان‌ها را در یک ترکیب اتّحادی می‌آورد. اربعین، درس‌نامه ابدی نحوِ عشق است؛ قواعدی نانوشته که جز در مکتب حسین علیه السلام معنا نمی پذیرد.... ✍م.میرزاده #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

‌ درک زمان، کلید فهم زندگی ✍🏻 زهرا کبیری پور زندگی هر یک از ما مجموعه‌ای از لحظات و فصل‌هایی است که هر کدام ویژگی‌ها و چالش‌های خاص خود را دارند. هیچ کاری نیست که در هر سنی بتوان به بهترین شکل انجام داد؛ هر مرحله از زندگی، یک فرصت و زمان مخصوص به خود را طلب می‌کند تا بتوانیم آن را به درستی درک کنیم و تجربه کنیم. گاهی اوقات عجله می‌کنیم؛ عجله برای رشد، برای موفقیت، برای تغییر. اما فراموش می‌کنیم که همین عجله‌ها ممکن است ما را از لذت بردن و یادگیری واقعی بازدارد. حتی خودِ فهمیدن این نکته که هر کاری زمان خاص خودش را دارد، نیازمند گذشت زمان و تجربه است. یعنی گاهی باید بگذرد، تجربه کنیم و شاید حتی اشتباه کنیم تا به این درک برسیم. از این رو، قضاوت کردن زودهنگام درباره‌ی اطرافیانمان، نه تنها اشتباه است، بلکه مانعی برای درک بهتر و همدلی عمیق‌تر است. اگر به جای داوری‌های سریع، خود را جای دیگری بگذاریم، شرایط و تجربه‌های دیگران را در نظر بگیریم، خواهیم دید که هر فردی به زمان و فضای خاصی برای رشد و تغییر نیاز دارد. این نگاه باعث می‌شود توقعاتمان از دیگران واقعی‌تر، منطقی‌تر و مهربانانه‌تر شود. وقتی سطح توقعاتمان را پایین می‌آوریم و به جای فشار آوردن، حمایت می‌کنیم، فرصت رشد و بهبود را برای خودمان و دیگران فراهم کرده‌ایم. پس بیایید کمی بیشتر صبور باشیم، کمی بیشتر مهربان. اجازه دهیم هر چیز، در زمان خودش شکوفا شود. یاد بگیریم که زندگی یک مسیر تدریجی است، نه مسابقه‌ای که باید در آن از همه جلو بزنیم. وقتی این را درک کنیم، آرامش و شادی بیشتری در دل‌مان جای می‌گیرد و روابط انسانی‌مان عمیق‌تر و زیباتر می‌شود. #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

به نام خدای امام حسین علیه السلام خدایا ما خیلی چیزها رو دلمون میخواد اما آیا اون چیزیه که تو هم دلت میخواد. خدایا ما دلمون میخواست امسال هم مثل سالهای قبل می رفتیم پیاده روی اربعین و از نجف تا کربلا عشقم حسین جان رو فریاد می زدیم، اما چی شد چرا اینجوری شد؟! قطعا تو هم دلت میخواد امام حسین علیه السلام که جانها به قربانش، همیشه روز به روز زائرهای بیشتری از سراسر دنیا داشته باشه تا بیشتر شناخته بشه... اما به یکباره چی شد؟! من قطعا میدونم در پشت این ماجرا حکمتی هست. شاید تو میخوای ما بفهمیم که زائر امام حسین علیه السلام قبل از اینکه جسمش رو طواف حرم کنه... روحش رو رهسپار اون حرم مطهّر کنه. آره ما به ظهور خیلی نزدیکیم .... قطعا. پس ما باید یاد بگیریم هوای روحمون رو خیلی بیشتر از جسممون داشته باشیم. آره همه ما دوست داران حسین باید خوبِ خوب یاد بگیریم که میگن با پای دلت برو به دیدار امامت! خدایا دارم واقعا یاد می گیرم که با رها نکردن فیزیکی خونه و ماشین و زندگی و همسر و بچه، چطوری روحم رو راهی پیاده روی اربعین کنم. چطوری وجودم رو در هوای حرم عطر آگین بهشتی و دوست داشتنی و زیبای حسینت علیه السلام طواف بدم. آره خدای من این وسط خوبِ خوب دارم یاد می گیرم با وجود بهره مندی از دو چیز به ظاهر متضاد(امام و دنیا)، نزدیک شدن به خودت رو. خدایا این فقط خودت هستی که میدونی چقد دوست دارم! خدایا هرچی بگم بازم کمه... من دلم فقط تو رو میخواد و البته هرچی که من رو به تو می رسونه،،یعنی یکی مثل حسین! #فاطیما_طهورا #دلنوشته #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🔰با دل نه با پا؛ واکاوی روان‌شناختی تاب‌آوری زنان در پیاده‌روی اربعین. یکی از مهم‌ترین رویدادهای مذهبی و اجتماعی شیعیان، اجتماع و پیاده روی اربعین حسینی است که هر سال با حضور میلیون‌ها نفر در برگزار می‌شود. این مراسم، نه تنها یک گردهمایی مذهبی است، بلکه نمادی از وحدت، مقاومت و عشق به امام حسین علیه السلام است. البته این پیاده روی با وجود صفایش، با سختی‌های بسیاری نیز همراه است. اما دیده می‌شود که زنان و مادران نیز پا به پای مردان در این مراسم مذهبی با عشق و علاقه فراوان شرکت می‌کنند. این یادداشت درصدد بررسی عوامل روان شناختی تاب‌آوری ست که سبب می‌شود زنان با وجود سختی‌های این سفر و مسیر، صبوری کرده و با اشتیاق فراوان، ابعادی چون ایثار و معنویت و همدلی را رقم زنند. در روانشناسی مثبت‌گرا، تاب آوری به عنوان پدیده یا فرآیندی تعریف می‌شود که منعکس‌کننده سازگاری نسبتاً مثبت با وجود تجربیات ناملایمات یا آسیب‌های قابل توجه است. از نظر پژوهش‌های دینی، تاب آوری «واکنش مقابله‌ای سازگارانه در برابر عوامل تنیدگی‌زاست که نتیجه آن افزایش سطح بهباشی در افراد است». شجاعت، خودمهارگری، پذیرش، پایداری، خردمندی، انعطاف پذیری مؤلفه‌های تاب‌آوری دینی به شمار می‌روند. پیاده‌روی اربعین نوعی آیین است. به عقیده لیچ، آیین‌ها، رفتارهای نمادین در موقعیت‌های اجتماعی هستند؛ به گونه‌ای که پیام‌هایی را به سایرین منتقل می‌کنند. آیین پیاده روی اربعین، کارکردهای مختلفی دارد که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود. جریان سازی، اصلاح جامعه و زمینه سازی ظهور و توجه به حکومت آرمانی امام زمان عجل الله از مهمترین کارکردهای پیاده روی اربعین می‌باشد. از سوی دیگر، پیاده روی اربعین ابزاری برای معرفی اسلام به جهانیان است که همین امر موجب فراهم شدن شرایط ظهور مهدی موعود (عج) می‌شود. هویت یابی و حفظ هویت نیز یکی دیگر از کارکردها در آیین پیاده روی اربعین است. بر اساس مؤلفه‌های تاب‌آوری و کارکردهای پیاده روی اربعین، عوامل روان شناختی تاب‌آوری زنان در پیاده روی اربعین مشخص می‌شود. اولین عامل، ایمان زنانی است که با وجود سختی‌های فراوان قدم در این راه گذاشتند و با تحمل رنج و سختی‌ها، مسیر را عاشقانه می‌پیمایند. «ایمان، تنها یک «کلمه» نیست، بلکه یک «باور قلبی» است. باوری که به زندگی انسان «جهت» می‌دهد و در «چگونه زیستن» او نقشی مهم دارد و محور ارزش‌گذاری برای اندیشه‌ها و عملکردهای مردم است». ایمان نوعی نگرش و بینش عمیق است که به رفتار فرد جهت می‌دهد. رویکرد شناختی- رفتاری، فکر را عامل شکل‌گیری رفتار می‌داند؛ بدین صورت که فکر سبب ایجاد احساس و احساس سبب شکل‌گیری رفتار می‌شود. فرد، به وسیله ایمان به شرکت در پیاده روی اربعین مبنی بر شناساندن اسلام به جهانیان و فراهم کردن شرایط ظهور منجی، و با ظهور احساس شعف در وی، متحمل سختی‌های سفر شده و هر ساله با اشتیاق در این سفر شرکت می‌کند. عامل دیگر مربوط به کسب هویت است. هویت به یک سازمان درونی از نیازها، توانایی‌ها و ادراکات خود و همچنین به یک موضع اجتماعی-سیاسی اشاره دارد که دارای ابعاد مختلفی همچون ملی، فرهنگی،تاریخی، مذهبی است؛ فرد با شرکت در پیاده روی اربعین، هویت مذهبی خود را کسب و تقویت می‌نماید و این امر باعث می‌شود تاب‌آوری در فرد افزایش یابد. یکی دیگر از عومل روانشناختی تاب آوری زنان در پیاده روی اربعین، همدلی و صمیمیت است. همدلی به معنای توانایی درک احساسات و صمیمیت نیز به معنای داشتن ارتباط عمیق با دیگران است. در صمیمیت، با گرفتن ارتباط عمیق با اهل بیت علیهم السلام نیازهای خود را با ایشان در میان می‌گذارد و از سویی دیگر احساسات و مصائب آنان را نیز درک می‌نماید و با آن‌ها همدلی می‌کند. بنابراین سبب می‌شود پذیرش وی در این سختی‌ها افزایش یابد و به تاب آوری نیکو برسد. ✍معصومه اسلامی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

آه حسرت چمن‌خواه کوله بارم را نگاه می‌کنم و آهی از ته دل می‌کشم. امسال اربعین بازش نکرده‌بودم. حسرت پیاده‌روی اربعین سال ۱۴۰۴ به دلم ماند. شاید سعادت نداشتم، شاید لیاقت نداشتم، شاید همت نکردم و شایدم حکمتی در کار بوده. اربعین امسال به رسم هر ساله که در شهرهای مختلف ایران جاماندگان پیاده‌روی اربعین را در مسیرهای از قبل تعیین شده انجام می‌دهند. من هم خودم را بین جاماندگان جا کردم و مسیر دو امامزاده را به نیت قبولی از سمت ارباب طی کردم. البته دل خوش به کلام امیر‌المؤمنین (علیه‌السلام) بودم که در جواب شخصی که پرسیده بود، برادرم خیلی دلش می‌خواست در این جنگ با ما بود، آیا او هم در ثواب این جنگ با ما شریک است؟ فرموده‌بودند: (او هم در ثواب این جنگ با ما شریک است). و یا آیت الله جوادی آملی که فرموده بودند: «نگویید جامانده‌ایم. کسی که قلب و روحش رفته جامانده نیست. جامانده کسی‌ست که عشق و شور و طلبِ زیارت اربعین، به ذهنش هم نمی‌رسد و علاقه‌ای ندارد، اگر به هر دلیلی اشتیاقِ رفتن هست و شرایطش نیست، خیری بوده و ثوابِ نیّت را برده‌اید. شاکر باشید و نگویید جامانده‌ایم... آهم را قورت می‌دهم و با خود می‌گویم از این اربعین‌ها چه درسی گرفتی؟ درس ایثار و از خودگذشتگی، زمانی‌که خواهران و برادران عراقی از آذوقه و...در طول یک‌سال زندگی خود می‌زنند تا اربعین بعدی را باشکوه‌تر بگیرند. درس عشق و محبت، زمانی‌که با زبان بدن و کلمات شکسته فارسی و عربی به موکب‌شان دعوتت می‌کنند. درس صبر و استقامت، زمانی‌که در گرمای بالای ۵۰ درجه، ساعت‌ها کنار آتیش و دیگ غذا می‌ایستند و خم به ابرو نمی‌آورند. درس ادب، زمانی‌که با احترام تو را به خوردن آب و غذا دعوت می‌کنند. درس اقتدار، وقتی‌که زوار نام امام خامنه‌ای را به زبان می‌آورند و تو از شوق و هیجان در پوست خود نمی‌گنجی. درس عزت و سربلندی، وقتی‌که زوار کشورهای دیگر با افتخار نگاهت می‌کنند. درس تحمل رنج و سختی، زمانی‌که با پای تاول زده عمودها را یک به یک به عشق وصال یار طی می‌کنی. درس انتظار، زمانی‌که جاده‌ی انتظار را به امید استشمام عطر وجود مهدی فاطمه طی می‌کنی. درس و درس و ... به امید اینکه شاگرد ممتاز کلاس این مکتب باشیم. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

مفهوم ایده هدایتگر بودن و قوام بخشی زنان در تمدن اسلامی این که زنان هدایتگریِ تمدن نوین را می توانند قوام ببخشند به این معناست که آنان نه تنها اجراکنندگان نقش‌های اجتماعی هستند، بلکه الگوهای نظری و عملی هدایت تمدنی را راهبری کرده‌اند. این پشتیبانی و حمایتگری در سه محور اصلی آشکار می‌شود: اول، نقش تربیتی در خانواده؛ دوم، مشارکت مستقیم در عرصه‌های علمی و فرهنگی؛ سوم، نقش الگوساز در شکل‌دهی به هویت معنوی و اخلاقی جامعه. در محور اول، زنان با تربیت نسل‌های آینده، مولفه‌هایِ اساسی تمدن اسلامی مانند ایمان، اخلاق، عدالت و مسئولیت‌پذیری را در انسان‌ها نهادینه می‌کنند. این فرآیند، پایه‌ای بنیادین برای شکل‌گیری یک جامعه متمدن است. در واقع، زنان با تربیت انسان‌هایی با هویت اسلامی، مستقیماً در هدایت مسیر تمدنی جامعه نقش دارند. نظریه‌پرداز تمدن نوین رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، مهمترین نقش زن را تربیت فرزندان بیان می‌دارد. (بیانات 1399/03/01). درواقع انسان شناسی تمدنی با ساخت، قوام و دوام تمدن ارتباط مستقیم دارد و انسان تمدن ساز از سوی «مادر» در کانون خانواده تربیت و به جامعه اسلامی ورود پیدا می‌کند. از دیدگاه رهبر معظم انقلاب، یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های جوامع غربی، بحران نهاد خانواده است. (1380/12/27) این موضوع نشان می‌دهد که نقش زنان در ساختار خانواده، از جایگاه ویژه‌ای در تمدن‌سازی برخوردار است. خانواده به‌عنوان نخستین سلول جامعه، محیط اصلی شکل‌گیری شخصیت، هویت و نظام ارزشی نسل‌های آینده محسوب می‌شود. زنان در این ساختار، با نقش‌هایی چون مادر و همسر، مسئولیت تربیت انسان‌هایی مؤمن، خلاق و مسئولیت‌پذیر را بر عهده دارند که پایه‌های تمدن را قوام می‌بخشند. در محور دوم، زنان در طول تاریخ اسلامی در عرصه‌های علمی، فرهنگی و اجتماعی مشارکت مستقیم داشته‌اند. حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نخستین بانوی صدر اسلام در بازیابی هویت حقیقی زن و الگوی علم و تقوا است. راه ایشان از سوی جارية خماسيّة، علية بنت على بن حسين عليه السّلام، ام اسود خواهر زراره بن اعین، ام خالد از اصحاب امامین صادقین الگوبرداری شد. محدثات بزرگی مانند حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله علیها در علوم فقهی و حدیثی عصر خود معلم و محدث بودند و با هجرت تمدّن سازخود تحولات بزرگی در تاریخ تشیع رقم زدند. همچنین حمیده رویدشتی اصفهانی بانویی عالم و معلم زنان در عصر خود بود که شیخ آقا بزرگ تهرانی وی را دارای کتاب رجالی «رجال حمیده» و «حاشیه ای بر کتاب الاستبصار شیخ طوسی» دانسته است. بانو ضیافت شیرازی عالمه و صاحب اجازه نقل روایت شفاهی از آيت‌الله سيد شهاب الدين مرعشى (ره) در دوره متاخر می‌باشد. نمونه‌های ذکر شده شواهدی بود بر اینکه زنان چگونه در طول تاریخِ تمدن اسلام با تولید دانش و فرهنگ اسلامی، سرمایه‌ِ تمدنی را حمایت کرده، گسترش داده و هدایت کردند. در محور سوم، زنان با حضور در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی، الگوهایی از مقاومت، عدالت‌طلبی و معنویت برای جامعه ارائه داده‌اند. از حضرت فاطمه سلام‌الله ‌علیها که در دفاع از حق، ولایت و عدالت پیش قدم بود گرفته تا زنان معاصری مانند حاجیه خانم دباغ که در انقلاب اسلامی ایران نقش برجسته‌ای ایفا کردند. رهبر معظم انقلاب از حضور مستقیم و غیرمستقیم زنان در عرصه جهاد تجلیل فرموده و از اولین حرکت‌های عمومی علیه استکبار پهلوی را زنانه دانستند (1390/10/14). در دوره معاصر نیز مقاومت خانم سحر امامی در حمله رژیم جعلی اسرائیل به صدا و سیمای جمهوری اسلامی نشان‌دهنده آن است که زنان نه تنها اجراکنندگان، بلکه حمایتگرانِ الگوهای هدایتگر تمدنی هستند. در نتیجه تمدن نوین اسلامی، بدون حضور آگاهانه و مسئولانه زنان، نمی‌تواند به نقطه کمال دست یابد. زنانی که با هویت اسلامی، دانش و بینش اجتماعی را در کنار ارزش‌های معنوی تقویت می‌کنند، نه تنها جایگاه حقیقی خود را در جامعه پیدا می‌کنند، بلکه با حمایتگری و پشتیبانی از شاخصِ هدایتگرتمدن نوین که همان آموزه ها و معارف ناب اسلام محمدی است، موجب شکوفایی تمدنی می‌شوند که بر پایه عدالت، اخلاق و کرامت انسانی استوار است. چنین تمدنی، تجلی پیوند میان ارزش‌های آسمانی و پیشرفت‌های زمینی است؛ پیوندی که زنان با نقش بی‌بدیل خود می‌توانند آن را استحکام بخشند. بنابراین، زنان نه تنها شرکت‌کنندگان در قلبِ فرایند تمدن‌سازی هستند، بلکه حمایتگران و قوام بخشانِ ایده هدایتگرِتمدن نوین نیز محسوب می‌شوند. ✍سیده سمانه نطقی مقدم #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

یادداشت های اربعین ۱۴۰۴|قسمت چهارم 🌱«وِفاقی ها» ✍️به قلم طیبه فرید(به جهت حفظ مسائل امنیتی از نام مستعار برای افراد استفاده شده) با هر بار پَرِش وَن از روی دست اندازهای جاده، مَفصل هایی که توی تکان قبلی از جا درآمده بر می گردد سر جایش. جدی ما چِمان است که هر سال این موقع ها عین بی خانمان ها راه می افتیم توی این مسیر داغِ شرجی؟ چرا عین آدم لَم نمی دهیم زیر باد کولر خانه هایمان و می گذاریم درست چلّه تابستان توی یکی از گرمترین نقطه های زمین جمع می شویم! هر بار هم می گوئیم« این دفعه دیگه بار آخره»و دوباره صَفَر بعدی به دهه اول نرسیده به تب و تاب می افتیم. توی ترافیک سنگینِ خیابان های قبل از شارع کربلا گیر افتادیم. راننده جوانِ ون «احمد ابو عباس» می گوید معلوم نیست چقدر طول بکشد تا به شارع برسیم. وقتی ما داریم درباره حاج قاسم و ابو مهدی حرف می زنیم تلفنش زنگ می خورَد. وسط حرف هایش یکی دوبار اسم «سید خامنائی» را می آورد و همین چند کلمه مشترک، راه را برای گفت وگو باز می کند. شنیدن از افکار عمومی مردم عراق درباره خلع سلاح حزب الله و انحلال حشد الشعبی جالب است. ابوعباس به محض شنیدن سوالم سگرمه‌هایش را در هم می کشد و رندانه طور می گوید«مُستحیل» و می خندد! دوزاری افکار عمومی عراق هم افتاده که اتاق فرمان جبهه مقاومت در هر کجای دنیا درباره سلاح داشتن یا نداشتن دست مرجعیت شیعه است و عملا حشد الشعبی یا حزب الله برای دولت ها و پارلمان ها تره خرد نمی کنند. گپ و گفتمان آن قدر گرم شده که وقتی من با احتیاط درباره فرزند یکی از مراجع عراق سوال می پرسم ابو عباس با خونسردی و خنده ای تمسخر آمیز در حالی که انگشتش را دورانی دور بناگوشش می چرخاند می گوید «سید مجنون»! همه از صراحتش می خندند. بین حرف هایمان نقل شهادت سید حسن و جانشینی شیخ نعیم می شود. صدای احمد بُغضی شده و سکوت می کند!این همه حرف و احساس مشترک از کجا آمده؟ می گوید «شیخ نعیم را خیلی نمی شناسم و اطلاعاتم کم است اما برادرم از اعضاء حشد الشعبی است و اطلاعات خیلی خوبی دارد. کلا آدم های حشد خیلی با معلوماتند.»بعد هم شماره ای را می گیرد و تلفنش را می دهد و می گوید بیا از او بپرس! برادر ابو عباس صدای آرام‌ و‌ مودبی دارد. این بار اولم نیست که با اعضای حشد الشعبی حرف می زنم. دو تا سفر قبل با یک نفرشان توی یکی از موکب ها یکی دو ساعت حرف زدیم. به فارسی مسلط بود. می گفت سال ها تهران زندگی کرده. اما برادر احمد عربی حرف می زند. درباره نامه امام زمان به شیخ مفید می گویم که گفته شرط ظهورش اجتماع قلبی شیعیان است و حشد و حزب الله و فاطمیون و زینبیون و...از نمونه های همین اجتماع قلبی اند و سر آمد همه این ها قصه اربعین است و مردم عراق و سرمایه های مادی و معنوی شان سهم مهمی در این ماجرا دارند. آخر صحبتم درباره شیخ نعیم می پرسم می گوید «او جانشین خلف سید است» گفت و گویمان‌که تمام می شود تلفنِ احمد را پس می دهم. دارد با برادرش قول و قرار می گذارد که ما را حتما می برد! بعد از کلی سوال و جواب از سید هاشم الحیدری تا حمله های موشکی ایران وقتش رسیده از احمد درباره فلسطین بپرسم! اینکه «اوضاع غزه در آداب مُضیف و خدمات به زائر تأثیری داشته؟ یا نه »با اطمینان سر تکان می دهد که «نه! مضیف عین قبل است و چیزی از نذرهای مردم کم نشده. ولی ما برای مردم غزه نگرانیم و کمک مالی می کنیم.» می گویم«فقط همین؟» می گوید«دعا هم می کنیم! کار دیگری نمی شود کرد...» نیمه های راه با یکی تماس می گیرد! درباره ما حرف می زند. دارد می گوید می آورمشان آن جا! به خودم می گویم حتما در طریق، موکب خانوادگی دارد. تلفنش را خاموش می کند و می پرسد «تو‌معلمی؟» همسرم می گوید«شیخه است.» ابوعباس تحسینم می کند! یادم نمی آید توی این بیست و چهار سال زندگی طلبگی کسی آخوند بودنم را تحسین کرده باشد. من هم آن قدر همیشه سر خودم را شلوغ می کنم که خیلی وقت نمی شود درباره پیش داوری ها و قضاوت ها حرفی بزنم. عموما می گذارمشان به حساب خدا. طولی نمی کشد که احمد کنار جاده ماشین را پارک می کند. حرکت زائرها توی مشایه پیداست. به عمود ها نگاه می کنم . هنوز تا محل قرارمان سیصد تایی عمود مانده.جوانی شبیه بچه های بسیج جلو در ماشین ظاهر می شود و با احمد حرف می زند و از ما دعوت می کند به مضیفشان‌برویم، برادرزاده ابو عباس است.پیرهن نظامی پوشیده.پایمان را که به مضیف می گذاریم می فهمیم مهمان حشد الشعبی هستیم. رفتارشان نسبت به بقیه موکب دارها آشناتر است!این هم از عجایب انقلاب اسلامی است که آدم های سرزمین ها و نژادهای مختلف را اهلی خودش می کند. آدم های بدوی و بی خبر را بیدار می کند و ازشان «انسان مقاومت» می سازد. توی همین یک کلمه مقاومت کلی حرف است. هر چی غریبه ها روی زمین خط و نشان کشیدند و مرزهای کاذب ساختند انقلاب ما آرام و بی صدا از آن‌گذشت. @AFKAREHOWZAVI

معماران خاموش تمدن ✍️نجمه صالحی   در میان میلیون‌ها قدمی که در مسیر اربعین برداشته می‌شود، گام‌هایی هست که نه با صدای پا، که با طنین روح اثر می‌گذارند؛ گام‌هایی که در گرمای عراق، با وقار و پوشش کامل، فرزندان را در آغوش و مسئولیت‌های اجتماعی را بر دوش گرفته‌اند. اربعین برای آنان تنها سفر نیست؛ میدان آزمون و نمایش الگوی سوم زن مسلمان است: زنی که هم محترم و مقدس است، هم آزاد و مختار، و هم در عرصه اجتماعی و جهانی تأثیرگذار.   بانوان در هیاهوی مسیر، تصویری از زنی می‌سازند که در تمدن اسلامی، نه تنها منفعل نیست بلکه پیشگام است. دختران نوجوانی که عطر و دستمال میان زائران توزیع می‌کنند، مادرانی که با صبر، کودکان را در گرمای شدید همراهی می‌کنند و بانوانی که مسئولیت‌های سازمانی موکب‌ها را برعهده دارند، همه قطعات یک پازل تمدنی‌ محسوب می‌شوند.    بانوان اربعینی ثابت می‌کنند زن مسلمان می‌تواند هم سنگر حیا و عفاف را پاس بدارد، هم در میدان عمل اجتماعی بدرخشد.   حجاب این زنان در مسیر، تنها پوششی فیزیکی نیست؛ پرچمی است که پیام استقلال هویتی و آزادی معنوی را در مقابل فرهنگ مسلط جهان مخابره می‌کند. در اربعین، پوشش کامل و وقار رفتاری زنان، امنیت روانی و اخلاقی محیط را تضمین می‌کند و الگویی ملموس برای جوانان ارائه می‌دهد. اینجا زن، ابژه مصرف فرهنگی یا رسانه‌ای نیست؛ سوژه‌ای فعال و تصمیم‌گیر است که معیارهای ارزشی خود را از متن دین و نه از مدهای گذرا می‌گیرد.   عفاف، در نگاه تمدنی، سدّی در برابر فروپاشی فرهنگی است. غرب، فروپاشی خانواده را از مسیر بی‌اعتبار کردن حیا آغاز کرد؛ اربعین، به‌ویژه با حضور زنان، پاسخی عملی به این پروژه است. زن محجبه‌ای که در اوج گرما، با پوشش کامل، در حال خدمت به میلیون‌ها زائر است، تصویری به نمایش می‌گذارد که هیچ تریبون رسانه‌ای غربی قادر به تضعیفش نیست.   اگر زن، در شناخت امام و هدف و راه او استوار باشد، این معرفت را به فرزندان، خانواده و جامعه منتقل می‌کند. در مسیر اربعین، تربیت در جریان است: کودکانی که در موکب‌ها خدمت می‌کنند، سربند «لبیک یا حسین» می‌بندند و با چهره‌ای آفتاب‌سوخته اما لبخند بر لب، آب یا خرما به زائران می‌دهند، شاگردان مکتب مادرانی‌ هستند که این راه را از مادران خود آموخته‌اند. این پیوستگی نسلی، ستون بقای تمدن است.   پیمودن جاده انتظار و استقامت، بدون درک صحیح از پیشوای موعود و صاحب عصر و زمان عجل الله فرجه ممکن نیست. زنان اربعینی، با اتصال به معرفت حسینی، به‌نوعی در حال تمرین عملی انتظار مهدوی هستند. خلوص این مادران در وجود تک‌تک فرزندان‌شان نهادینه می‌شود؛ همان فرزندانی که فردا مسئولیت ساخت و دفاع از تمدن اسلامی را برعهده خواهند داشت.     زنان اربعینی، تنها در حلقه خانواده اثرگذار نیستند؛ آنان در میدان عمومی، توان مدیریت و سازمان‌دهی را نشان می‌دهند. اداره برخی از موکب‌ها، مدیریت تدارکات، هماهنگی گروه‌های خدمتی و حتی تعامل با زائران خارجی، همه نشان‌دهنده ظرفیت بین‌المللی زن مسلمان است. این حضور، خط بطلانی است بر تصویری که رسانه‌های غربی از زن مسلمان به‌عنوان موجودی منزوی و بی‌اثر ترسیم کرده‌اند.   در مسیر مشایه، زن مسلمان نه برای دیده‌شدن، بلکه برای انجام وظیفه آمده است. او دنبال امتیاز ویژه یا جایگاه نمادین نیست، اما عملکردش خودبه‌خود تبدیل به الگویی الهام‌بخش می‌شود و اینجاست که مسئولیت رسانه‌های جبهه فرهنگی آشکار می‌شود: اربعین نقطه پایان نیست؛ پیام این زنان باید به روایت‌های جهانی راه یابد، تا دفاع از حریم حیا، عفاف و خانواده، به زبان و تصویر، مرزها را درنوردد.   اربعین یک رزمایش تمدنی است؛ فرصتی برای تمرین سبک زندگی امت اسلامی. در این میدان، زنان نه تنها حافظ ارزش‌ها، بلکه تولیدکننده و منتقل‌کننده ارزش‌ها هستند. آنان با ترکیب سه نقش مادر، همسر و کنش‌گر اجتماعی، نشان می‌دهند که تمدن اسلامی، زن را در تمام ظرفیت‌های انسانی‌اش به رسمیت می‌شناسد.   تمدنی که مادرانش زینبی باشند، نه در برابر طوفان رسانه‌ای غرب می‌شکند، نه در بحران‌های اجتماعی فرومی‌پاشد. اربعین، با میلیون‌ها روایت کوچک از خدمت، صبر، حیا و مدیریت زنان، تصویری از آینده‌ای را ترسیم می‌کند که در آن، زن مسلمان آزاد و مؤثر، محور بقا و پیشرفت امت است.   زن اربعینی را می‌توان حامل روایت حسینی و کنشگر فعال اجتماعی دانست؛ مظهر تلفیق معنویت، هویت و مشارکت اجتماعی. این نقش، هم بازتاب رسالت حضرت زینب سلام الله علیها است و هم پاسخ‌دهنده نیازهای تمدنی امروز امت اسلامی. آینده‌ای روشن‌تر، وقتی در پیوند این ظرفیت‌ها شکل گیرد، در دسترس‌تر خواهد بود. #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

قرار سالانه 🌹☘🌹 ✍زهرا مهرجویی چند سالی بود که از شریفه بنت الحسن ع شنیده بودم و اینکه خیلی زود حاجت ها رو بر آورده می کنه اما اصلا جور نمیشد برای زیارت مشرف بشم. چهار سال پیش وقتی در استیصال کامل بودم برای درمان و عمل مادرم نذری کردم و برای ادای اون مجبور شدم برای اولین بار به زیارت یادگار امام حسن مجتبی علیه‌السلام برم. اون سال هرگز فکر نمی‌کردم که این دیدار و این زیارت ممکنه تبدیل به یک قرار سالانه بشه. ☘ امسال وقتی با هدايا و نذورات شریفه خاتون، راهی سفر اربعین شدم، به یاد اولین نذرم افتادم و خدا رو شکر کردم به خاطر نعمت های بی شمار خداوند که قطعا اهل بیت علیهم السلام یکی از اون نعمت های ارزشمند و پشتوانه دین و دنیای ما محسوب می شوند. #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI