دخترک در مسیر حرم تمام مدت مشغول جمع کردن سنگ های ریز و زیبایی بود که از زمین پیدا میکرد
آنهارا با دقت خاصی توی لیوانش کنار هم میچید، انگار برای هرکدامشان رؤیایی در سر داشت...
اما بازرسی ورودی حرم آخرین جایی بود که سنگ هایش را میدید...
با نگاهش ناباورانه لیوان را در دست خادم تا سطل دنبال کرد و تا دقایقی برای آنها گریست...
روبه روی ضریح ایستادم، خواستم برای سنگ ریزه های زندگی ام گریه کنم! یاد دخترک خنده بر لبانم نشاند...
اینبار بجای گریه برای سنگ هایم از مولا آنچه بهتر است را خواستم...
🖊زکریائی
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
وقتی درس کلاس همرنگ یلدا می شود
غروب بود و سفره افطار مثل سایه خورشید روی زمین پهن شده بود، چای در قوری منتظر اذان بود و دل در تپش تردید به سر می برد؛ حالا که شب یلداست، کلاس مسجد برگزار می شود یا نه؟ با تماس به مسئول پایگاه مسجد، موج دل کمی آرام شد و حالا این ذهن بود که به تلاطم افتاده بود؛ سر کلاس که رسیدم چه بگویم و چگونه آغاز کلام کنم؟ ساعت ۱۸ به وقت آخرین شب پاییزی، با سرعت خودم را به مسجد رساندم، باورم نمیشد خیلی از اهالی محل مثل همیشه آمده بودند و فقط تعداد کمی غایب بودند، سینی چای خانم سادات و آن جعبه بزرگ پر از شیرینی به استقبالم آمدند. رحل ها را چیدم قرآن ها را رویش قرار دادم. خدا خدا کنان بودم که ابتدا چگونه آغاز کنم با اینکه شاید بیستمین جلسه تفسیری بود اما خب کمی اضطراب رفیق دائمی من بود. بسم الله الرحمن الرحیم گفتم و تبریک ماه رجب و شب یلدا، بعد کمی گرم و گیر بودن بحث را آغاز کردم، سوره ادب، سوره حجرات رسیده بودیم به آیات سبک معاشرت اجتماعی و چه شگفت انگیز بود که مصادف با شب یلدا و دورهمی های خانوادگیمان شده بود، دعوت به صلح و دوستی، پیمان برادری میان مومنین و احساس مسولیت میان یکدیگر، پرهیز از تمسخر و صدا زدن با القاب ناپسند و... تک به تک همچون گوشواره های قلبمان شده بود، امشب یلدایمان رنگ سوره الادب گرفت...
🖌الهي
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
بانوی محیا و مهیا؛ در میانهٔ جریان های ایام
چرخش پیوستهٔ روزگار، آیین ها و مناسبت های ملی و مذهبی، رود همیشهجاریِ حکمتی است که با هر بار گذر، نه تنها جان را تازه که چشمه ترقی اندیشه را نیز وادار به جوشش می کند. در این حرکت، "اشک" و "لبخند" تنها نمایش احساس نیستند؛ آنها نشانههای یک تحول درونیاند. اشک برای شستشوی خودبینى، و لبخند برای شکفتن در نور معرفت.
اینک، در پرتو حلول ماه رجب و میلاد هفتمین ستاره درخشنده آفرینش، حضرت امام باقر(ع) و شب یلدا، فرصتی است؛ تا بانوان مسلمان ایرانی، الگوی جامع «مَحیا بودن» و «مُهیابودن» شوند. محیا بودن به این معنا که وجودشان توام با اخلاص شود، و از سیاهی «خودنمایی» و «تکبر» پاک. و مهیا شدن به این معنا که؛ چون در صحنههای سخت زندگی قرار میگیرد، قناعت و مناعت طبع، سلاح همیشگیاش شود.
مناسبتهای دینی و آیینی، آزمونی است برای سنجش همین تحول ها.
اما آیا گاه به جای تمرکز بر ژرفای معنوی، در دام ظواهر و تجمل میافتیم؟ آیا گاه چشمدوزی به داشته های دیگران، سادگی و خلوص نیت ما را خدشه دار می سازد؟
بانوی محیا میداند که اصل، «اخلاص» است. مجالس و میهمانی های او، نه محل نمایش زرق و برق که محفل انس و تقویت محبت میان اعضای خانواده و دوستان است.. او از اسراف و تجمل که پردهای بر قلب است پرهیز میکند.
بانوی مهیا میداند که مناعت طبع و قناعت، آمادگی برای ایستادگی برابر چالش های دنیا است. او در میانهٔ جامعه، با سادگیِ باشکوهش الگو میشود و نشان میدهد که عزت واقعی، در وابسته نبودن به مظاهر دنیاست. او برای دفاع از حق و شکستن دیوارهای سرسخت رسم های پر زحمت سبکبار و آماده است، زیرا به داشتههای ظاهری دل نبسته است.
این است که خداوند به مؤمنان — زن و مرد — حیات طیبه میبخشد: ((مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً...)) (نحل/۹۷). حیات پاک، در گرو عمل صالحی است که از اخلاص سرچشمه گیرد و با مناعت طبع، از آفت ریا و خودنمایی در امان بماند.
در برگزاری مجالس معنوی و آیینی، آیا محیا میشویم یا اسیر چشم و همچشمی؟ آیا مهیا میشویم یا در تجمل، سنگین و ناتوان؟
«اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیَایَ مَحْیَا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ مَمَاتِی مَمَاتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ».
باشد که در سایهٔ این حیات، بانویی محیا و مهیا باشیم؛ با دلی خالص از ریا، و زندگیای ساده و عزتمند.
🖌الهی
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
🔖یلدای امید
✍️زینب گودرزی
مثل همیشه، همهچیز ترگلورگل است؛
خانه آراسته، رنگ و بوی گلها در هوا پاشیده، عطر غذا سراسر حیاط و حتی کوچه را پر کرده و صدای شادی و هیاهوی بچههای قدونیمقد تا خانههای همسایه میدود.
اما…
لبخند روی لبهایش انگار رنگ همیشگی را ندارد.
امسال، مادرجان دلخوش نبود؛
بیماری پدرجان و روزهای کشدارِ بیمارستان، دلش را خسته کرده بود.
با این همه، با درایت و مهربانیاش نگذاشت بچهها طعم غربت و دلتنگی را بچشند.
ایستاد؛
خواست هم پدر باشد و هم مادر.
خواست خانه، هنوز خانه بماند.
یلدای مادرها و پدرهای پیر و سالخورده،
تمامِ شبهای تنهاییشان است؛
شبهایی که هر ثانیه و دقیقهاش
به بلندای تمام سالهای عمرشان میگذرد...
یلدایشان را با مهربانی، رنگ امید ببخشیم.
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
لبیک به فرمان: فراخوان جهاد بزرگ نهضت خانواده مجاهد
⚡️خواهر مؤمن، بانوی بصیر و مجاهد!
آیا دلِ تو برای اعتلای نهضت خانواده مجاهد میتپد؟ آیا آمادهای در جبههای نوین، سهمی سرنوشتساز ایفا کنی؟
امروز، <نهضت خانواده مجاهد> تو را به میدان فرا میخواند؛ نه برای یک فعالیت معمولی، بلکه برای جهادی بزرگ، تمدنساز و الهامبخش.
🎯 <نهضت خانواده مجاهد> به نیروهای جهادی در این عرصهها نیاز فوری دارد:
۱. طراحی راهبردی و عملیاتی: اگر در تحلیل کلان، طراحی نقشه راه، تدوین مدلهای اقدام و هدایت پروژههای میدانی تجربهداری، جای تو در ستاد راهبری نهضت خانواده مجاهد است.
۲. خواهران دارای سابقه فرهنگی و جهادی: اگر در میدانهای فرهنگی، اجتماعی یا جهادی خوش درخشیدهای و آمادهای این تجربه را در خدمت نهضت خانواده مجاهد قرار دهی، ما مشتاق حضور توایم.
۳. فرماندهی منابع (مالی): اگر در جذب منابع، حسابداری یا بودجهریزی توانمند هستی، جای تو در ستاد مالی نهضت خانواده مجاهد است.
۴. پیکار کلامی (تبیین): اگر توان تبیین، روایتگری و جریانسازی رسانهای داری، صدای نهضت خانواده مجاهد باش.
۵. صحنهگردانی عمل (اجرا): اگر در برگزاری رویدادها، نظمبخشی و خلق شور و حرکت مهارت داری، به میدان نهضت خانواده مجاهد بیا.
۶. نیروی اجرایی دبیرخانه: برای پیشبرد امور ستادی، پیگیریها و هماهنگیهای درونسازمانی، نهضت خانواده مجاهد به خواهران دقیق، مسئولیتپذیر و پرتلاش نیازمند است.
۷. تولید محتوای خلاق و اثربخش: اگر قلمی روان، ذهنی خلاق یا دستی در طراحی داری، در جبهه روایتسازی نهضت خانواده مجاهد به ما بپیوند.
۸. مدیریت فضای مجازی: خواهرانی که توانایی مدیریت پیج، کانال، انتشار جزوه و تعامل مؤثر در فضای مجازی دارند، در خط مقدم جنگ نرم نهضت خانواده مجاهد جای دارند.
۹. راهاندازی و طراحی سایت: اگر در طراحی سایت، تجربه و انگیزه داری، زیرساختهای ارتباطی نهضت خانواده مجاهد را با تو بنا میکنیم.
🔟 برنامهنویسی و توسعه فنی: برای توسعه ابزارهای دیجیتال و سامانههای پشتیبان، نهضت خانواده مجاهد به خواهران متخصص در برنامهنویسی نیاز دارد.
⏳ لحظهها حیاتیاند! اگر همت خدمت داری و میخواهی از <سابقون> نهضت خانواده مجاهد باشی، همین حالا برخیز.
📩 نام، شماره تماس و تخصص خود و دوستان جهادیات را برای ما ارسال کن.
با تو، شبکهای از خانوادههای مؤمن، مقاوم و اثرگذار در نهضت خانواده مجاهد خواهیم ساخت؛
خانوادههایی که ستونهای تمدن نوین اسلامی خواهند بود.
با این آیدی های ایتا در خدمت شما هستیم
@Ahmadyroshan
@khanevadeh_mojahed
روایت یک روایت
به قلم: م. احمدی
امروز با دیدن اتفاقی روایتی از امام محمدباقر علیه السلام، فضای ذهنم مشغول محتوای حدیث شد و بر آن شدم کمی درباره آن بنویسم.
سخن زیبا و چشم نواز امام ، افق زیبایی را در مقابل چشمانم گشود، که بی اختیار فکرم را درگیر کرد، امام در این حدیث شریف، با توصیف دقیق «شیعه واقعی»، مرز میان ادعا و عمل را ترسیم فرموده اند. ایشان در کلامی پرمغز و گویا، در پاسخ به سؤال فردی به نام میسّر، شیعیان حقیقی را به «دژهای محکم»، «سینههای امانتدار» و «شیران روز» تشبیه کردند.
با خودم گفتم این اوصاف، ما را وادار می کند تا در کنار ارج نهادن به اعمال ظاهری، از خود بپرسیم: جایگاه ما در میان اقسام پنجگانه شیعه کجاست؟ آیا صرفاً به واسطه تولد یا ادعای زبانی، در زمره شیعیان حقیقی قرار میگیریم، یا آنکه ملزم به تحقق صفاتی چون تقوا، رازداری، شجاعت در دفاع از حریم اهل بیت (ع) و عبادت خالصانه هستیم؟
اول رجب، و میلاد پر خیر و برکت امام محمد باقر (ع)، فرصتی است تا بار دیگر به عمق معارف اهل بیت رجوع کنیم و جانمان را با شهد ناب کلام امام سیراب کنیم.
قال الامام الباقر(ع): «یَا مُیَسِّرُ أَلاَ اُخْبِرُکَ بِشِیعَتِنَا؟ قُلْتُ: بَلی جُعِلْتُ فِداکَ قَالَ: إِنَّهُمْ حُصُونٌ حَصِینَةٌ و صُدُورٌ أمِیْنَةٌ وَ أَحْلاَمٌ وَزِیْنَةٌ لَیْسُوا بالمَذِیعِ البَذِرِ وَلاَ بِالجُفَاتِ المُرَاعِیْنَ رُهْبَانٌ بِالْلَیلِ اُسُدٌ بِالْنَهارِ».
امام محمد باقر (ع) فرمود: ای میسّر (میسربن عبدالعزیز)، آیا شیعیانمان را به تو معرفی کنم؟ میسّر گفت: فدایت شوم بفرمایید. حضرت فرمود: آنها دژهای محکم و سینه های امانتدار و صاحبان عقل های وزین و متین هستند، شایعه پراکنی نمی کنند و اسرار را فاش نمی کنند و آدم های خشک و خشن و ریاکار هم نیستند، راهبان شب و شب زنده داران و شیران روزند.
شرح حدیث:
شیعه اقسامی دارد:
1⃣ شیعیان جغرافیایی
افرادی که در کشور شیعه نشین متولد شده و از لحاظ آماری جزءِ افراد آن کشور محسوب می شوند.
2⃣ شیعیان ارثی
افرادی که پدر و مادرشان شیعه بوده و در دامان آنان متولد و پرورش یافته اند.
3⃣ شیعیان لفظی
افرادی که به زبان می گویند که ما شیعه علی بن ابی طالب (ع) هستیم، امّا در عمل خلاف سیره حضرت زندگی می کنند.
4⃣ شیعیان سطحی
شیعیانی که عملشان سطحی است و به عمق معنی تشیع نرسیدهاند. از تشیع فقط عزاداری و توسلات و امثال اینها را بلد هستند، اما از صفات واقعی شیعه مانند تقوا، رازداری، امانتداری، شجاعت و... در آنها خبری نیست. از کجا معلوم که شیعه هستند؟ آیا به خاطر آنکه در ایام عاشورا در دستجات سینه زنی و مجالس عزاداری شرکت می کنند و به مسجد می روند؟!
5⃣ شیعیان واقعی
کسانی که با معارف الهی و مکتب اهل بیت (ع) آشنا هستند و برنامه های آنها صفاتی است که هفت مورد آن در این حدیث کوتاه آمده است:
۱. دژهی محکم
شیعیان باید در مقابل تبلیغات دشمن نفوذناپذیر باشند؛ اکنون که وضع فرهنگی دنیا به شکل خطرناکی نسل جوان ما را تهدید می کند، آیا راهی برای اینکه جوانانمان را تقویت کنیم پیدا کرده ایم؟ اگر نمی توانیم میکروب ها را نابود کنیم باید خود را تقویت کنیم.
۲،۳،۴: امانتدار، عاقل و رازدار . حفظ اسرار مکتب و پرهیز از افشا گری ها به ویژه پرهیز از نشر سخنان غلو آمیز که موجب تفرقه و خطر جانی می شود، از ویژگی های دیگر شیعیان واقعی است.
به همین جهت امام(ع) می فرمایند: شیعیان ما، سینه های امانت دار دارند، افشاکننده بی جهت نیستند، و ایجاد اختلاف در میان این و آن نمی کنند.
۵. با محبت
شیعیان خشن نیستند، بلکه با محبت و برخوردار از لطافت روحی نسبت به همنوع هستند. شیعه روح علی بن ابی طالب(ع) و سایر ائمه هدی (ع) را دارد، آنانی که حتی به دشمنانشان هم محبت می کردند.
۶ و ۷. شب زنده دار و شجاع
شیعیان ریاکار نیستند، و کار دین و دنیا را خوب با هم جمع کرده اند، اگر کسی عبادت های شبانه آنها را ببیند می گوید اینان زاهدان روزگاراند و در امور زندگی ضعیف اند، اما وقتی در روز آنها را مشاهده می کند، مثل شیر در صحنه اجتماع حاضر می شوند.
معیار سنجش شیعه بودن، در تبلور صفات الهی در متن زندگی است.
ترجمان قول ما، در نقش جان باید شدن،
ورنه، هر لبیک، نفسی بینشان خواهد شدن.
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
#ماهرجب
به قلم: موقر
سُمِّيَ شَهرُ رجَبٍ
شَهرَ اللّه ِ الأصَبَّ
لأنّ الرحمَةَ على اُمَّتِي
تُصَبُّ صبّا فيهِ¹
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم رجب را، «ماه ريزان خدا» نامیدند؛
به این دلیل که رحمت خدا در این ماه بشدت بر امت ایشان میبارد.
مانند بارانی تند که به سرعت میگذرد
ابرهای رحمتزای رجب هم در حال گذرند
از همین حالا قلم و کاغذ برداریم تا سقف غفلت را بشکافیم و با برنامهای خالصانه خیسِ مهربانی خدا شویم.²
۱. [بحار الأنوار : 97/39/24.]
۲.[ایده از کانال یادداشت استاد صالحی]
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
#ماهرجب
به قلم: مریم بهمن
ماه رجب در میان ماههای سال از امتیازات ویژه ای برخوردار است.
این ماه که هفتمین ماه قمری و اولین ماه از ماههای حرام است، حتی قبل از ظهور اسلام نیز در میان مردم عرب جایگاه ممتازی داشته، و جنگ و خونریزی در آن حرام بوده است.
بعد از اسلام، فضیلت این ماه افزایش یافته و آداب و عبادات خاصی در این ماه توصیه شده است که از مهمترین آنها استغفار است.
رجب و شعبان مقدمه ماه رمضان هستند، برای ورود به بزم مهمانی حق، باید از همین حالا مهیا شد، باید از آلایشها پاک شویم و خود را در تصفیه خانه رجب بشوییم.
از آداب این ماه توبه است و تمرین روزه،
بدون پاک شدن از گناهان نمیتوان به زینت حضور در رمضان آراسته شد؛ زیرا که در پاکسازی نفس، گام اول تخلیه است.
باید در این ماه خدا به سوی خدا باز گردیم، باید خود را در نهر رجب شستشو دهیم* تا فیض حضور در ماه رمضان را دریابیم.
امام كاظم عليه السلام فرمود: رجب نام نهرى است در بهشت، از شير سفيدتر و از عسل شيرين تر. هركس يك روز از ماه رجب را روزه بگيرد، خداوند از آن نهر به او مى نوشاند (وسائل الشيعه، ج 7، ص 350، ح 3)
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
خانه پدری
به قلم: مریم بهمن
بعد از پیاده شدن از اتوبوس به سمت حرم رهسپار میشوی. در خیابانهای منتهی به حرم اثری از ترس و اضطراب سالهای گذشته نیست، هرچه هست امنیت است و اطمینان.
نسیمی آشنا قلبت را مینوازد، آرام و سبکبال به سوی حرم پر میکشی و با خود نجوا میکنی: "من والاکم فقد والی الله ، ومن عاداکم فقد عادالله ، من احبّکم فقد احب الله و من ابغضکم فقد ابغض الله ، و من اعتصم بکم فقد اعتصم بالله"*
مشاهده آن گنبد طلایی که سایه غروبگاه گلدستهها را در درخشش خود حک میکند، راه را برایت هموارتر میسازد.
به ورودی درب که میرسی، کفشهایت را به رسم ادب از پای در میآوری: "فَٱخۡلَعۡ نَعۡلَیۡكَ إِنَّكَ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوࣰى"**
وارد که میشوی معنای خانه پدری در درونت زنده میشود و روح و جانت را زنده میکند.
صحن زیبا و تمیز، تو را به ضریحی میرساند که امامین عسکریین(ع) به همراه مادر امام زمانت، بی بی نرجس خاتون(س) و بی بی عمه حکیمه(س) در آن میزبان تو هستند؛
حرم خلوت است و بهشت آغوشش را برای تو گشوده است.
در آن سوی صحن سرداب مقدس تو را میخواند.
بین این ضریح و آن سرداب، بین الحرمینِ سامرا تو را یک شب مهمان میکند.
فردا صبح با دعای عهد بدرقهات میکنند؛
هنوز سایه گلدستههای حرم روی گنبد است؛ با زبان اشک، سلام فراق میگویی و دوباره دلتنگیهای انتظار بر دلت مینشیند: " متی ترانا و نریک"***
* فرازی از زیارت جامعه کبیره
سوره طه، آیه ۱۲
* فرازی از دعای ندبه
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI
کرامت زن؛ نبرد اسلام و غرب
به قلم: نسیم شجاعی
در جهان معاصر، زن نه فقط موضوعی زیباشناختی یا اجتماعی، بلکه میدان نبردیست میان دو جهانبینی: یکی برآمده از اسلام و دیگری زادهی تمدن سرمایهداری غرب است.در دیدار رهبر انقلاب با زنان و دختران، زن «ریحانه» خوانده میشود گلی لطیف، سزاوار مراقبت، نه «قهرمانه»ای که بار زندگی را بیملاحظه بر دوش کشد. این تعبیر، نه صرفاً شاعرانه، بلکه حامل یک فلسفهی اجتماعیست: زن در اسلام، موجودیست با کرامت ذاتی، نه ابزار کار یا لذت باشد.
در مقابل، واکنش رئیسجمهور آمریکا به پرسش خبرنگاری دربارهی پروندهی جفری اپستین—قاچاقچی دختران نوجوان—نشان از خشونت زبانی و ذهنیتی دارد که زن را نه گل، بلکه مزاحم، نه موضوع احترام، بلکه هدف توهین میبیند. «ساکت باش، خوکصفت!» تنها یک جمله نیست؛ فریادیست از دل نظامی که زن را در چرخهی مصرف، شهوت، و قدرت میچرخاند.
اسلام، با تمثیلهای قرآنی از زنانی چون آسیه (زن فرعون) و مریم (دختر عمران)، زن را در مقام الگو برای همهی مؤمنان نه فقط زنان قرار میدهد. این نگاه، زن را در متن ایمان، اخلاق، و تاریخ مینشاند. در حالیکه تمدن غربی، با وجود شعارهای برابری، در عمل زن را در معرض ابزاریشدن، کالاییشدن، و خشونت ساختاری قرار داده است.
این دو نگاه، دو مسیرند: یکی به سوی کرامت، دیگری به سوی تحقیر است. یکی زن را گل و دیگری خوک میبیند.پس گزینش میان این دو نگاه، در حقیقت گزینش میان دو تمدن است؛ یکی پرورندهی زن، و دیگری فرسایندهی اوست.
#جهاد_تبیین
#جهاد_روایت
#مجله_افکار_بانوان_حوزوی
@AFKAREHOWZAVI