سلام

یه بزرگی میگفت : "من به همه بَد بینم مَگه اینکه خَلافِش ثابت بشه" و من خیلی قبول دارم این جمله رو .

همچون تولد کودکی در هواپیمایی در حال سقوط ؛ من در آغاز به پایان رسیدم . .

وانمود کرد خوب است اما خسته بود .

انقدر جدیدا بهم ریختم که دیگه تو اتاقه خودمم گاهی وقتا گم میشم:))

سطح دغدغه چیه؟! من تو عمق فاجعه‌م.

من ‏حذف شدن آدم‌ها رو به غریبه شدنشون ترجیح میدم،واقعاً ترجیح میدم بدونم که فلان آدم از زندگیم رفته و دیگه هیچ نسبتی باهام نداره تا اینکه بدونم همچنان هست ولی بود و نبودش فرق چندانی نداره.

همه چیز داره بد پیش میره و من خیلی پررو وایسادم میخندم در حالی که توانایی دارم بیستو چهار ساعت با تمام وجود زار بزنم...

هیچ کار نمی‌کنم ، خستگیِ کارهای نکرده را در می‌کنم، شده‌ام کارشناسِ برجسته‌ی اتلاف وقت !.

؛