از یک سنی به بعد همین میشه که فروغ فرخزاد میگه: در برابر بی مهری هیچ نمیگویم ! سکوت و سکوت و سکوت ... انگار که لال شده باشم ؛ شایدهم کور و کر دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حوصله اش را!

صبر ؟! تا کی ای بزرگ ؟ ما ز صبر بسیار جوانی داده ایم بر باد ...

پر از درد های از پیش تعین نشده ؛

؛

من از زندگی کردن بدون واقعا زندگی کردن خستم.

دنیا پر از آدمای تنهاست، که می‌ترسن اولین قدم رو بردارن..

من با وحشت تنهایی آشنایم، نه تنهایی در خلوت بلکه تنهایی در میان مردم؛

همه یه روزی برمیگردن، ولی روزی که ما دیگه یاد گرفتیم بدون اونا زندگی کنیم !

لبخندش ناشی از قدرتش بود وگرنه درون پرآشوبی داشت ..

:>>