گاهی دلتنگی آدم‌ را کم‌کم‌،‌ ذره‌ذره، آرام آرام ناآرام‌ میکند...

زندگی ترکم کرده است.

نوشته بود:من هیچوقت واسه کسی که اَهلم باشه بَد نمیشم!

رنج ها بردیم و آسایش نبود اندر جهان،

‌دردا فراموش میشن ولی اونایی که باعث شدن درد بکشیم هرگز ...

دلخور میشویم و حتی یکبار به زبان نمی‌آوریم ! تغییر میکنیم ، کم میخندیم ، کوتاه حرف میزنیم ، بی‌توجهی میکنیم ؛ نمیدانند این کوتاه گفتن‌ها نتیجه‌ی همان نگفتن‌هاست . درنتیجه سرد میشوند ، ترکمان میکنند ، فکر میکنند دوستشان نداریم . ما می‌مانیم و یک عالمه دلخوری ، ما می‌مانیم و دنیایی از سوال و تعجب .!

؛

همه چی درست میشه ولی دقیقا زمانی که دیگه حالتو خوب نمیکنه: )

می‌خواهم آنجا باشم که زیستن زخم نباشد .

سلام