حاج آقا دیروز پیام و به من بازخورد داد. شما هم اگر نظری درباره محتوای کانال دارید، بگید. می‌شنوم. خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

حاج آقا علاوه بر بازخورد، سؤال هم پرسیدند. آیا ورود حداکثری ویراستار داستانی، باعث ورود سلیقه ویراستار به متن نویسنده نمی‌شود؟ پاسخ این سؤال دو قسمت دارد. ورود حداکثری #ویراستار_داستان به متن برای بهتر شدن اثر و بیشتر دیده شدنش است. تلاش ویراستار داستانی این است که اثری بیشتر و بهتر دیده شود. پس نویسنده نباید از تغییر و تحول متنش نگران باشد. نویسنده با متنش عقد اخوت نبسته که آن را اصلا تغییر ندهد! این ورود حداکثری هم البته قاعده و چهارچوب دارد. یعنی نویسنده با ویراستار داستانی یک افق فکری مشترک پیدا می‌کند و با یک نگرش واحد بر سر متن گفت‌وگو می‌کنند. نویسنده حتی می‌تواند برای ویراستار داستانی حد و مرز مشخص کند که تا کجا در اصلاح متن پیش برود. پس هر نویسنده‌ای لزوما نمی‌تواند با هر ویراستار داستانی‌ای کار کند و بالعکس. نکته دوم درباره ورود حداکثری ویراستار داستان، زمان و جایگاه آن است. نویسنده پس از اینکه متنش را یک بار نوشت و حداقل یکبار بازنویسی کرد،(یعنی متن از نظر نویسنده نهایی است.) آن را به ویراستار داستانی می‌دهد تا اصطلاحا *ویراستاری جامع* را انجام بدهد. ویراستار داستان متن را کامل می‌خواند و اصلاحات لازم را انجام می‌دهد و بعد آنها را به نویسنده ارائه می‌کند. نویسنده اجبار ندارد همه تغییرات ویراستار داستانی را بپذیرد اما باید گفت‌وگو انجام بپذیرد تا دلایل هر دو طرف برای پذیرفتن یا نپذیرفتن اصلاحات مشخص شود. خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

✅ استاد محمد قاسمی‌پور، مربی روایت‌نویسی و منتقد ادبی، ناظر به روایت مراسم بیعت و بدرقه رهبر شهید انقلاب اسلامی، به تازگی نکاتی را مطرح کرده‌اند که برای همه ما آموزنده و لازم است. ✅ روایت رخداد بزرگ تاریخی که در پیش داریم، وظیفه‌ای همگانی است و این درس‌گفتار می‌تواند بسیار راهگشا باشد. ✅ توصیه می‌کنم حتی به صورت گذرا آن را مرور کنید. #خط_خطی_های_میثم_رشیدی_مهرآبادی @khatkhati_m_r_m

این پیامی است از کانال آقا میثم رشیدی مهرآبادی عزیز در بله که دیشب در خدمتشان بودیم.

ادامه ماجراهای ورود حداکثری ویراستار داستانی در متن

حالا که درباره ویراستاری داستان حرف زدیم خوب است که این بخش از مقاله سیر تحول ویرایش در آمریکا را باهم بخوانیم. عبارات کتاب گویا هست یا بیشتر توضیح بدهم!؟ خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

به حول و قوه‌ الهی و با همراهی میثم رشیدی مهرآبادی عزیز و همراهی شما اعضای خوب کانال 《خرمن کلمات》 اولین نشست #قرار_روایت برگزار شد. ✅ این نشست برخط با عنوان 《وقتی تاریخ در خیابان راه می‌رود؛ روایت تشییع پیکر رهبر شهید》 با هدف *تحلیل روایت بیعت و بدرقه پیکر رهبر شهید انقلاب* برگزار شد. ✅ فایل پیوست، *خلاصه مباحث* مطرح شده در این نشست است. ✅ احتمالا می‌تواند برای کسانی که در این مراسم حاضر می‌شوند و برایشان مهم است *اندکی از این حماسه بزرگ را در تاریخ ثبت کنند،* مفید باشد. ✅ شادی روح *امام شهید* و خانواده گرانقدرشان، صلوات... خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir #خط_خطی_های_میثم_رشیدی_مهرآبادی @khatkhati_m_r_m

نکته شماره ۲۳۴ راه حل‌هایی برای #دراماتیک_کردن_فضاسازی *قسمت ششم: تضاد و ناهمسازی فضا* در ویراستاری داستان‌ها، اغلب با متن‌هایی مواجه می‌شوم که فضاسازی‌شان بیش از حد «هماهنگ» است. نویسنده نوقلم تصور می‌کند اگر صحنه‌ای غم‌انگیز است، حتماً باید باران ببارد یا آسمان خاکستری باشد. این کار، فضاسازی را پیش‌بینی‌پذیر و کلیشه‌ای می‌کند. می‌توانید با ایجاد تضاد بین فضا و و حال‌وهوای درونی شخصیت درام بیشتری ایجاد کنید. نویسنده حرفه‌ای از «ناهمسازی» استفاده می‌کند تا تنش را دوچندان کند. وقتی شخصیت در اوج فروپاشی روانی است، قرار دادنش در یک مهمانی شلوغ و پر از موسیقی شاد، خفقان صحنه را بسیار بیشتر از یک قبرستان نشان می‌دهد. این تضاد، شکاف میان دنیای درونی و بیرونی را برجسته می‌کند و خواننده را با اضطراب شخصیت همراه می‌کند. *استفاده از تضاد، باعث می‌شود فضا فقط یک پس‌زمینه نباشد، بلکه به یک عامل دراماتیک تبدیل شود.* اگر محیط بیش از حد با شخصیت همسو باشد، فضا به یک بازتاب ساده تبدیل می‌شود. *اگر فضا با شخصیت در جنگ باشد، تنش از دلِ همین تفاوت جوانه می‌زند.* در «مسخ»، دنیای بیرون با تمام نظم و ساختار اداری‌اش، در تضاد مطلق با وضعیت بیولوژیک و انسانی گرگور سامسا قرار دارد. این ناهمسازی، وحشت و بیگانگی داستان را می‌سازد. در «۱۹۸۴» اثر جورج اورول، تضاد میان شعارهای بزرگ و پرطمطراق حکومت با واقعیتِ گرسنگی و فقرِ روزمره در خیابان‌ها، هسته اصلی تنش و درام را تشکیل می‌دهد. *تمرین:* صحنه‌ای بنویسید که شخصیت در آن دچار یک اتفاق بسیار غم‌انگیز یا شوکه‌کننده شده است. اما، اجازه ندارید محیط را غمگین توصیف کنید. برعکس، محیط باید بسیار شاد، پرجنب‌وجوش و درخشان باشد. نشان دهید که چگونه شادیِ محیط، سنگینیِ غم شخصیت را برای خواننده ملموس‌تر می‌کند. در نظرها بنویسید. #نکات_نوشتن خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

آیاتی که نازل شده، اما منتشر نه. امروز عکس پروفایل کانالم را عوض کردم تا معلوم باشد این هفته، تام و تمام، برای آقای شهید است. دیروز و امروز هم نشستم پای نوشتن؛ هفتصد کلمه دیروز، پانصد کلمه امروز. آمدم منتشر کنم، اما یک‌باره با خودم گفتم: چرا؟ آیه نازل شده است که حتما باید هر چه نوشتی را منتشر کنی؟ مگر وظیفه من نویسنده منتشر کردن است؟ معلوم است که نه. وظیفه اول، نوشتن است؛ ثبت کردن، از دست ندادنِ لحظه‌ها. خوب نوشتن مهم است، اما بعد از آن می‌آید. این روزها را باید نوشت؛ حتی اگر بنا نباشد همان لحظه منتشر شوند. از آن طرف، با این حرف هم موافق نیستم که روایت‌نویسی کار هر کسی نیست و نباید همه را به نوشتن دعوت کرد. مگر ما دستگاه کیفیت‌سنج ادبی داریم که با آن ذهن بقیه را در لحظه اسکن کنیم که فلانی توانایی نوشتن روایت دارد و بهمانی ناتوان است از نوشتن؟ چه کسی به ما حق داده پیشاپیش مردم را درجه‌بندی کنیم؟ همه باید بنویسند. این واقعه، چیزی نیست که فقط یک حلقه محدود بخواهد و بتواند روایتش کند. اصلا در منطق انقلاب، معنا ندارد مردم را طبقه‌بندی کنیم و حق روایت را فقط به عده‌ای خاص بدهیم. نه؛ همه حق دارند بنویسند، و بیش از آن، وظیفه دارند این روزها را ثبت کنند. همه باید بنویسند. این واقعه، چیزی نیست که فقط یک حلقه محدود بخواهد و بتواند روایتش کند. در منطق انقلاب، معنا ندارد مردم را طبقه‌بندی کنیم و حق روایت را فقط به عده‌ای خاص بدهیم. نه؛ همه حق دارند بنویسند، و بیش از آن، وظیفه دارند این روزها را ثبت کنند. فقط باید یادمان باشد که نویسنده بودن، مساویِ منتشر کردنِ فوری نیست. ما پیامبر نیستیم که هر چه بر ما نازل شد، موظف باشیم همان لحظه ابلاغش کنیم. گاهی نوشتن، خودش کار اصلی است؛ انتشار، اگر لازم باشد، بعدتر می‌آید. به نظرم بهترین کار در این روزها این است که برای هم دعا کنیم خدا به قلم‌مان قوت بدهد؛ هم برای زیاد نوشتن، هم برای خوب نوشتن، و هم برای صبر کردن. برای این‌که بفهمیم بعضی نوشته‌ها را باید نوشت، نگه داشت، و سپرد به وقت خودش. #روایت_تشییع_آقا خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

به اسمِ بشرا زنگ زدم به موبایلش. توی بوق سوم جواب داد. بعد از سلام و احوال‌پرسی، سکوت کردم. خبر نداشت برای چه زنگ زده‌ام. وقتی دید ساکتم، پرسید: «خب، دیگه چه خبر؟» بی‌هوا گفتم: «چه حسی داری هم‌اسم دختر شهید آقایی؟» آن طرف خط چند لحظه سکوت شد. از همان سکوت فهمیدم جمله‌ام ضرب داشته. بعد از سی‌وپنج سال خواهر و برادری، آدم یک چیزهایی دستش می‌آید. گفت: «مهم اینکه انقدر باباش را دوست داشته نتونسته دوری‌اش را تحمل کند.» بعضی وقت‌ها تاریخ، از درِ خبر وارد زندگی ما نمی‌شود؛ از درِ اسم‌ها وارد می‌شود. یک اسم، سال‌ها در خانه‌ات می‌چرخد و آن‌قدر عادی می‌شود که یادت می‌رود می‌تواند یک روز راهی به یک داغ بزرگ باز کند. آن وقت دیگر اسم فقط اسم نیست؛ می‌شود پلی میان زندگی کوچک تو و یک واقعه بزرگ. اگر تا امروز یقین نداشتم که دخترها بابایی‌اند، با این جمله یقین کردم. ما نوزده سال پیش پدر از دست دادیم. بعضی داغ‌ها از خانه بیرون نمی‌روند؛ فقط سال‌به‌سال ساکت‌تر می‌شوند. تا وقتی یک جمله، یک اسم، یا یکاتفاق تازه دوباره بیدارشان کند. انگار بعد از نوزده سال، نه‌تنها غمِ از دست دادن پدر برایش سبک نشده، که حالا با شهادتِ بشری‌خانم در کنار پدرش، سنگین‌تر هم شده است. مسیر گفت‌وگو را عوض کردم. پرسیدم: «برای رفتن به مشهد برنامه‌تان چیست؟» گفت: «حتماً می‌رویم.» خانه‌شان نزدیک مشهد است. بشرا به تشییع می‌رود؛ هم برای رهبرش، هم برای دختری که نامش را با او شریک است. فکر می‌کنم امسال، خیلی از دخترهایی که به دنیا بیایند، اسمشان بشرا باشد. #روایت_تشییع_آقا خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir