حیاط دانشگاه:

خیلی کوچیک بود، کلِ دانشگاه خیلی کوچیک بود، حسِ خفگی میکردم. من از اون دانشگاها دوست دارم که حامد تهرانی توش رفت و آمد میکرد بزرگ و دلباز و خوشگل و سفید بود.

تا انتهای زندگیم عاشق این بافتِ قدیمی و خونه های کوتاهِ گرم و با طراوتم. از برجای بلندم بدم میاد، برن گمشن.

امروز فهمیدم هر چقدر در و دیوار یه جایی رو پر از گلدون و چیزای فرحبخش بکنی بازم قدرتِ تاثیر گذاری و انرژی دادنِ خود اون فضا و آدماش بیشتره.

تنگ بود، تنگ بوددد، حس خفگی میکردم تو دانشگاه، راه رو ها تنگ، حیاط تنگ و باریک، آدماش تَ... عه نه چیز آدماش بد نبودن.

یعنی چی که ممبر های شوکول به من میگن کوچولوام؟😭😭 من خیلی هم بزرگم ، چند وقت دیگه قدمم از کاکائو بلند تر میشه تازه. من هنوز رشد میکنم 😭میدونم.

تقریبا هر یه ماه یه بار میاد میگه قدم ازت بلند تر شده، من میگم نه، بعد پافشاری میکنه که چرا بلند شده. آخرش کنار هم وایمیسیم مبینا و زهرا میگن کاکائو بلند تره دوباره میره تا یه ماه بعد که دوباره بیاد بگه من قدم بلند شده. خنگِ کوچولو.

من و مبینا در حالی که کیفیت دوربین گوشیامون خوب نیست و آخرش هیچ عکسی نداریم برای به اشتراک گذاشتن.

همش تبعیض همش اختلاف طبقاتی، همش همش.

الهی که من کپک بزنم امشب.

خیلی بامزه گفتم میدونم [با لحن آقا نوری خوانده شود]