تا انتهای زندگیم عاشق این بافتِ قدیمی و خونه های کوتاهِ گرم و با طراوتم. از برجای بلندم بدم میاد، برن گمشن.

امروز فهمیدم هر چقدر در و دیوار یه جایی رو پر از گلدون و چیزای فرحبخش بکنی بازم قدرتِ تاثیر گذاری و انرژی دادنِ خود اون فضا و آدماش بیشتره.

تنگ بود، تنگ بوددد، حس خفگی میکردم تو دانشگاه، راه رو ها تنگ، حیاط تنگ و باریک، آدماش تَ... عه نه چیز آدماش بد نبودن.

یعنی چی که ممبر های شوکول به من میگن کوچولوام؟😭😭 من خیلی هم بزرگم ، چند وقت دیگه قدمم از کاکائو بلند تر میشه تازه. من هنوز رشد میکنم 😭میدونم.

تقریبا هر یه ماه یه بار میاد میگه قدم ازت بلند تر شده، من میگم نه، بعد پافشاری میکنه که چرا بلند شده. آخرش کنار هم وایمیسیم مبینا و زهرا میگن کاکائو بلند تره دوباره میره تا یه ماه بعد که دوباره بیاد بگه من قدم بلند شده. خنگِ کوچولو.

من و مبینا در حالی که کیفیت دوربین گوشیامون خوب نیست و آخرش هیچ عکسی نداریم برای به اشتراک گذاشتن.

همش تبعیض همش اختلاف طبقاتی، همش همش.

الهی که من کپک بزنم امشب.

خیلی بامزه گفتم میدونم [با لحن آقا نوری خوانده شود]

کنفرانس حل شد حالا با امتحان چو کنیم زن؟ میشه واقعا فردا به علت کپک زدن نرم مدرسه؟ خدایا لطفا؟

ولی کنفرانسمو حفظ نیستم این بده، فارسیم واقعا نکته زیاد داره، خدایا چ گِلی تو سرم بگیرم؟

من در حالی که امسال تصمیم گرفتم به جایگاهِ رفیع رتبه یک بودن مثلِ دوره اول برگردم: