دست کشیدم روی گل‌های صورتی روسری.گرمای آغوش خورشید هر لحظه بیشتر از قبل حس میشد.چند قدم از آموزشگاه دور شدم،فکر کردم: «هرکی منو ببینه با خودش میگه چرا وسط این گرما داره انقدر آرووم راه میره، لبخند زدنشم که دیگه عجیب تر، عاشق خورشیده یا گرما؟» ولی هیچکدام نبود. نه عشق به گرما نه خورشید.لبخندم بخاطر جا نگذاشتن هنذفری بود و رعایت یک اصل نویسندگی.همانکه می‌گوید نویسنده ها باید پیاده‌روی های طولانی بروند.با خودم فکر میکنم اگر نویسندهٔ محبوبم که این جمله هم از او بود، می‌دید وسط گرم ترین‌روزهای سال دارم به حرفش عمل می‌کنم، چه حالی پیدا می‌کرد؟ نمیدانم، شاید خوشحال می‌شد.رسیده‌بودم وسط خیابان.من بودم و ماشین‌ها و یکی دونفر دیگر.این عکس را گرفتم.گوشی در داغ‌ترین حالت خودش بود.گرفتم که یادم نرود از آن بنویسم.از دیروز خوشحال تر بودم.بیشتر کار‌های نصفه ونیمه‌ام را به پایان رساندم.فکر کردم. فکر کردم وفکر کردم. به خیلی چیزها.سردرگمی، دلتنگی، آدم‌ها،معنای کلمات‌شان و خیلی چیزهای دیگر. به یک جمله بیشتر، مربی وسط یک بحث بی‌ربط یکدفعه گفته بود: «اگر دل‌هاتون مرده باشه، انگار زنده نیستید.» فکر کردم دلم زنده است؟ در کتاب اگر خدا بخواهد خوانده بودم: «تو هنوز میتونی گریه کنی، این یعنی قلبت زنده‌ست.» من هم می‌توانستم.اما... اما مطمئن نبودم فقط همین معنای زنده بودن قلبم باشد.حس گمشدن داشتم. دلتنگ بودم.دلتنگ چهارسالِ پیش.آن غروبِ معروفِ اردوگاه.اردوگاه آسمانِ هشتم. اسمش چقدر قشنگ است نه؟ به تنهایی عامل دلتنگ شدن است. وقتی وسط گعده نشسته بودم و مربی‌مان گفت: «بچه ها قدر این لحظات رو بدونید، وقتی برید خیلی دلتون تنگ میشه و حسرت می‌خورید...» با نوشتنش هم بغض مهمان گلویم میشود،راست می‌گفت.هنوزم که هنوز است قلبم یک گوشه از آن اردوگاه جامانده.جایی که حس زنده بودن داشتم.مطمئن بودم انتخابم درست است.آنجا همه چیز به امام رضا ربط داشت و خوشبخت بودم.بقول یکی از اساتید: «حواسمون نبود و امام رضا بغلمون کرده بود...» قلبم فشرده می‌شود.خیلی خیلی دلم تنگ بود. برای منِ 16 ساله. برای اشک‌هایم وقتی مداح فقط گفت: «این شما و این شهید گمنام بیست و یک ساله.» همین، همین یک جمله برایم کافی بود.برای غرق شدن در اشک‌ها.برای داشتن متفاوت ترین حالِ ممکن.حالم ترکیبی از غم، حسرت، خوشبختی و دلتنگی بود.آن روزها و بویژه آن شب، هرگز یادم نمی‌روند.روزهایی که قلبم واقعا زنده بود.کنارِ امام رضا نفس می‌کشیدم.بعد از چهار روز با یک قلب پر از آرامش و انگیزه والبته دلتنگی به شهرم برگشتم. می‌دانستم از زندگی چه می‌خواهم. همان من که قبل‌تر از آر.ال.استاین خواندن ذوق مرگ میشد،قلبش پر از اشتیاق شده بود برای خواندن دریایِ بی‌کران و از اهالیِ تپش و مربی‌شو شدن.برای غرق در درس های معرفتی شدن، لمس زیستن حقیقی.برای رهایی آن روزها،میزان عشق درون قلبم، نزدیکیم به چیزهایی که یقین داشتم درست بودند، خیلی خیلی زیاد تنگ است.یک دلتنگی حاویِ غم.غمی مبهم، پیچیده وسخت. در ظاهر همه چیز خوب است.جای نگرانی نیست.زندگی عادی دارد پیش می‌رود.اما.. اما.. من نگرانم، خیلی خیلی نگران.برای بهترین روز‌های زندگیم که دارند می‌روند.نگران "زنده" نبودن قلب و روحم. نگرانِ "عاشق شو ارنه روزی کار جهان سرآید" نگران نرسیدن، گم شدن و محوِ او نشدن... می‌ترسم و دلتنگم.مشتاقم و نگران.می‌خواهم و نمی‌خواهم.وبیشتر از همه یک غم عمیق، درست مثل پیچک دور قلبم را گرفته، سخت، عمیق و محکم.دقیقا مصداق همین شعر شده‌ام، ظاهرا خوبم. اما اگر بخواهم از اعماق قلبم حرف بزنم... کاش میشد، کاش میشد از آن حرف زد، کاش یک نفر واقعا مرا می‌شنید،آنطور که بآید. از امروزی که گذشت، از مبتلای سردرگمی و دلتنگی بودن و از ترسیدن ها نوشتن. پنجم مردادِ1404،شاید در مبهم و مغموم ترین حال!

📪 پیام جدید اگر حال این روزهایم را بخواهی بدانی خلاصه و مفید یک عبارت است: دلتنگی پشت دلتنگی... و میدانی پشت این واژه ۶ حرفی ساده چیزی است که کوه را از پا می اندازد چه رسد به من؛ این گرد و غبار نشسته بر روی زمین... من را از خودت دور نکن جانم! من تنها تو را دارم. #دایگو

دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن..

کارم این است که سمت حرمش رو کنم و از همین دور سلامش کنم و گریه کنم :) پ.ن: تنگ میشه دلم برات...

شما نمی‌دونید اینکه همه آمادهٔ رفتنن و تو نه چه حسی داره... شما نمی‌دونید این روزا باز کردن استوری و کانالا چجوریه... شما نمی‌دونید لیاقت نداشتن یعنی چی.. شما نمی‌دونید فقط از دور دیدن با قلب چیکار می‌کنه... شما نمی‌دونید شنیدنِ «به رفتن که نیست،مهم قلبه» چقدر درد داره.. شما نمیدونید «چاره‌ای نیست به جز دیدن و حسرت خوردن آدمـی را که طلـب هسـت و توانـایی نیست» دقیقا یعنی چی... شما مدت زیادی قلبتون با دلتنگی زندگی نکرده... شما نمیدونید تو حسرت یه نگاه بودن یعنی چی... شما عمقِ غم مداح رو وقتی میگه «خیلی وقته کربلاتو ندیدم» درک نمی‌کنید... شما با شنیدنِ آه از دوریِ حسین طاهری غرق نشدید تو اشک‌هاتون... شما نمیدونید اینکه غم دلتنگی روحتو بغل کنه چه حسی داره... شما نمی‌دونید،صبر، انتظار و نرسیدن از چه جنسین... شما نمی‌دونید "حسرت خوردن" چه شکلیه.. شما جاموندن رو تجربه نکردین... آخه حالِ یک جامانده را جامانده میفهمد فقط :) و همین.

- جایِ یک عمر ندیدنت یجا گریه کنم... پ.ن: با حال مناسب گوش بدین(:

Pov: برای هزارمین بار این جمله رو‌میخونی،بهش فکر می‌کنی وبه آروووم ترین ورژن خودت میرسی :) پ.ن۱: قسم به آرامش‌هایی که از قلب امامِ رئوف بهت می‌رسن، و حتی از قلب واسطه‌ها و از طریق نشونه‌هآ؛ واسطه‌هایی که قلبت رو گره میزنن به حرم. این واسطه ها چقدر دوست‌داشتنین، چقدر همیشه لازمن،برای دووم آوردن و ادامهٔ زندگی.. پ.ن۲: داروی دردم گر تویی، در اوجِ بیماری خوشم :) #دل‌آرام‌ترین

و امشب، پر از نشانه‌هایی که مستقیم از دست امام رضا علیه سلام رسیدند...:) درست وقتی عمیییییقا نیازمند دریافت نور بودم؛ و نیازمندِ نفوذ مفهوم حقیقیِ توکل به عمیق ترین نقاط ذهن وقلبم.. #نور

📪 پیام جدید گاهی دلم میگیرد آنقدر خسته میشوم آنقدر پریشان آنقدر دلزده که احساس میکنم فقط مرگ میتواند پاسخ این همه درهم شکستگی را بدهد دلم میخواهد آنقدر دور شوم که همانند ستارگان محو شوم و کوچک تر از آن چیز که واقعا هستم به نظر برسم گاهی دلم آغوشی میخاهد ب اندازه تمام غم هایم بزرگ شانه ای که این همه درد را سرازیرش کنم و او آنقدر کوه باشد که فرو نریزد از این حجم درد و غم خیالش میکنم او همیشه هست من نمیبینمش اما او هست آنقدر بی معرفتم که در اوج غم و سیاهی یادش می افتم و موقع شادی یادم میرود الحق که پدر است و پدرانه هایش نوازش های آرامش را حس میکنم او بی آنکه ذره ای دلخور باشد محبت هایش را نصیب قلبم میکند شرمندگی امانم نمیدهد حسرت رهایم نمیکند چرا آنگونه که زیبندهٔ دختر او بودن است نیستم؟! #دایگو

- جهان به چه کار آید اگر تو را در کنار خود نداشته باشم و کلمات چه بیهوده خواهند بود اگر نتوانم رو به رویت به ایستم و فریاد بزنم که دوستت دارم. #نور