محبوبِ سفر‌ رفته ام ؛ عکاس‌های بیت‌تان پارسال سر از پا نمی‌شناختند تا قابِ ورود ناگهانی‌تان را عکس بگیرند‌. دیشب اما با دست‌های لرزان و چشم‌هایی گریان ورود ناگهانی‌تان را عکس گرفتند‌. می‌بینید اوضاعمان را؟‌ تماما بغضیم، تماما حسرت ...

بمیرم برای قلبِ داغدارتان‌ اماما ..

این چند روز بیشتر از اشک‌ها و عزاداری، روایت است که مهم است‌. با همان اشک‌های غلتان بر گونه، بایستید و عکس بگیرید، فیلم‌ بگیرید، بنویسید، ضبط کنید‌. این روزها را باید به هر نحوی که می‌توانیم ماندگار کنیم برای جهانیان، برای آیندگان. دنیا باید بفهمد قیام لله یعنی چه! باید برخاست، بسم‌الله !

• روایتِ اقتدار

تیتر این متن باشد : میزبانِ اندوه یک نیمه شب بود یا سرِ شب؟ نمی‌دانم! فقط خیابان‌هایی را می‌دیدم که دسته دسته جمعیت می‌رفت و می‌آمد. تِهران این روزها و شب‌ها شبیه اربعین شده است. حتی میان وزشِ نسیم شبانه حوالی میدان انقلاب عطرِ حرم را هم استشمام کردم،‌ همان عطری که رایحه‌ی انتهایی‌اش بوی سیبِ سُرخ می‌دهد. پرچم‌ها در هوا یکه‌تازی می‌کردند و مشت‌های الله اکبر ستون آسمان می‌شد. اشک‌ها غلتان بر گونه بود و دل‌ها بی تاب در سینه می‌تپید. شهر می‌رفت تا آماده میزبانی از شرکت کنندگانِ بزرگترین تشییع تاریخ شود. اینجا همه خادم اند، خادمی به خادمی دیگر خدمت می‌کند و این است مدیریت جهادی! در کدام مکتب جز اسلام می‌توان یافت این همدلی را؟! پ.ن : اولین #روایت_اقتدار

درباره این پیام نیاز بود که عمومی جواب بدم چی از این بهتر که ما هم یه قطره‌ای باشیم تو اقیانوس عشاقِ اباعبدالله در تشییع رهبر شهیدمون؟ نگرانی‌ها رو درک می‌کنم اما سختی ها رو باید به جون بخریم‌ و هرطور شده خودمونو بکشونیم‌.. به قول حاج‌مهدی تو اون نوحه‌ی اربعینی‌ بیابان گردمان‌ کردی ولی زینب پشیمان نیست :)