باید اعتراف کنم؛ این روزها _بی‌ تو_ طلوع ها همه تیره و گنگ و سنگین اند!

شبِ سی و نهم: هر که دوری سفر را به یاد آورد، خویشتن را آماده دارد. (نهج البلاغه، حکمت ۲۸۰)

آدما بزرگ می‌شن... و خب معمولاً قضیه ی تلخی از آب در میاد!

بیا یک بار این داستان رو تو برام بگو شاید دل‌پذیر شد!

می‌رم یه دور می‌زنم تو مجازی می‌بینم ملت دارن این‌همه حرف حساب و حق و البته تأثیر گذار می‌زنن و کلی چیز یاد مردم می‌دن و خب حقیقتاً حسِ «جمع کن باو» نسبت به خودم بهم دست می‌ده

"زندگی ادامه داره و همچنان شگفت انگیز و غیرقابل پیش‌بینی‌ـه"

اینو تو ذهنتون سیو کنید.

شبِ چهلم: قضیه این نیست که بری یه گوشه کنج عزلت بگیری و لذت بردن رو به خودت حروم کنی. کل ماجرا اینه که «غرق نشی»! حال کن با زندگی، لذت ببر ولی نزار همه چی فراموشت بشه. یادت نره که قراره یه جایی یه روزی پیاده باشی. و باید برای اون روز آماده باشی. همین. چهل شبه که دارم به رفتن فکر می‌کنم و حالا آخرین شب بود. واقعاً خوب بود و سعی دارم قطعش نکنم. آره خلاصه تجربه ی خوبی بود، که مثل باد گذشت!

فکر کنم دیگه باید بنویسم:

"The End of this book"

"خلأ و رهایی..........

در همین لحظه که مغزم مصرانه اظهار می‌کنه: چه استراحت خوبی است در جوار خودم خودم برای خودم با خودم کنار خودم می‌شنوم که کسی بین دیوار های قلبم فریاد می‌زنه آیم سو لونلی!