شرح یک رباعی از مولانا
از سید احمد بهشتی شیرازی
بیرون نگری صورت انسان بینی
خلقی عجب از روم و خراسان بینی
فرمود که اِرجِعی، رجوع این باشد؟
بنگر به درون که بهجز انسان بینی
اشاره است به آیات ۲۷ تا ۳۰ سورهی فجر (۸۹): یا اَیَّتُهَا النَفسُ المُطمَئِنَّة اِرجِعی اِلی رَبِّکِ راضِیَةََ مَرضیَّة فَادخُلی فی عِبادی وَ ادخُلی جَنَّتی. (ای روح آرامشیافته، خشنود و پسندیده، به سوی پروردگارت بازگرد و در زُمرهی بندگان من داخل شو و به بهشت من درآی.)
مولانا میفرماید: اگر به بیرون و ظاهر انسان نگری، خلقی بینی از روم و خراسان و جاهای دیگر که حریصند و کفور و جاهل و ظالم و ظلمپذیر و دشمن یکدیگر و ... ! اینها میخواهند به حضرت پاک و ربِ خویش بازگردند؟ رجوع این است؟
بعد، خود پاسخ میدهد که به درونها بنگر و به دلها نگاه کن که چه دلهای پاک و جانهای نازنین است در میان این خلقان عجب که قناعت به خدای میکنند و راضیاند و اطمینان یافتهاند که محبوبی در عالم است که مُحبان او، جز به لقای او راضی نمیشوند و حتی حضور فرشتگان را در دل خویش نمیپذیرند و تنها او را میخواهند؛ چنانکه ختمی مرتبت فرمود: لا راحَةَ لِلمؤمنِ مِن دونِ لقاءِ الله.
من که ملول گشتمی، از نفَس فرشتگان
قال و مقال عالمی، میکشم از برای تو
(حافظ)
📚📚📚📚
باغ اسرار خدا، شرح رباعیات مولانا، سید احمد بهشتی شیرازی، ص ۴۱۸ و ۴۱۹، رباعی ۵۲۱.
#شرحرباعیمولانا
#انسانوخدا
#بهشتیشیرازی
https://eitaa.com/joinchat/3003253043Ce1ab333303