داستانِ دستان پر داستان ، داستانی‌ست روایت ناشدنی ؛ کافی‌ست به عمق چین های رو انگشت هایت زیر نور بنگری ، کافی‌ست دستِ دیگری را در دست خودت زنجیر کنی ، کافی‌ست نوازش شوی و نوازش کنی . داستان دستانِ پرداستان ، در سکوت روایت می‌شود ؛ در سکوت و در نور و در نوازش . | برای خط های روی دست زیرِ نور ، بیست و یکم مهرماه هزار و چهارصد و چهار |

چای یا قهوه ؟ تلخ یا شیرین ؟ اشک یا لبخند ؟ سرد یا گرم ؟ زیبا یا نازیبا ؟ آزاد یا دربند ؟ بدون شکر یا شکرین ؟ لحظاتِ تو در دوراهی های ساده یا پیچیده ، آفریده می‌شوند . تو فراموش می‌کنی یا به یاد می‌سپاری . می‌نوشی یا نمی‌نوشی . گزینش و انتخاب هاست که راه می‌آفریند . انتخاب هایی ، هرچند پیش پاافتاده و مچاله شده . اما ... اگر پیش پایت را نبینی ، چطور دوردست را لمس خواهی کرد ؟! پس درست انتخاب کن ، درست برگزین تا در بین دوراهی ها ، راهت را گم نکنی . | برای دوراهی های ساده و لحظات سخت ؛ بیست و دوم مهرماهِ هزار و چهارصدوچهار |

قرار نبود آلودگی های پِی‌در‌پِی ، مارا به جای آبی‌هایِ آسمان در آغوش بگیرند . آسمان تیره یِ مشهد من ، آبی بودن را از یاد مبر‌ .

مشهدِ من ! خانه یِ من ! آسمانت روزگاری آبی بود ؛ روزهای دوری که باران می‌بارید . روزهایِ دور را از یاد نخواهم برد ؛ حتی اگر غبار آن را فرا بگیرد .