من خودم بودم كه گفتم ماندنت اجبار نیست بشکند دستی كه یادت داده لا‌ اکراه را مثل یلدا آخرین دیدار طولانی‌ تر است، آنکه یارش رفته داند حالِ آذر ماه را من تـو را با خونِ دل از یاد بردم لطف کن هرکجا چشمت به من افتاد کج کن راه را

رسم‌ عشق این نیست كه بین راه سیر بشی رسم عشق این است كه باهاش پیر بشی

دلم می‌خواهد خودم را از تنم در بیاورم بشورم بچلانم و روی طنابِ حیاطمان پهن کنم فردا بیایم و ببینم كه مرا باد با خود برده است.

بین نسکافه و قهوه تو همان چای منی همگی شاد و سروش‌اند تو ایتای منی .

بچهها این جدید بود خودم سه ساعته دارم بهش می‌خندم