از آن روز...

من، اقرار می‌کنم که برای رفتن به دیدار با حضرت آقا، سال‌ها تقلّا کردم. اشک‌ها ریختم. چنگ‌ها آویختم. خیلی تلاش کردم بشود. خیلی فرصت‌ها فراهم می‌شد. اما خراب می‌شد. نمی‌شد. آخرین بار، دیدار آقا با بانوان در آذرماه بود که نامم ثبت شد. کارتم صادر شد. اما باز هم نتوانستم بروم. یعنی تمام درها و راه‌ها به رویم بسته شد. و من یک هفته‌ی تمام، اشک ریختم. روز و شب نداشتم. نمی‌دانم چرا بی‌قرار بودم. می‌گفتم باید بروم دیدار آقا. هرجور شده. حتی اگر خودم را به زور جا کنم، می‌روم. به من می‌گفتند که تو جوانی و هنوز فرصت‌ها داری برای دیدار. و من هربار این حرف در سرم چرخ می‌زد و زبانم را گاز می‌گرفتم و نمی‌گفتم که من هم فرصت داشته باشم معلوم نیست که آقا هم... توضیحش مفصل است. قصه‌ای دارد که از مجال و حوصله خارج است. اما بالاخره رفتم. با اعمال شاقّه! مصداق بارز این بودم که مدام از در بیرونم می‌کردند و از پنجره وارد می‌شدم. آن هم نه یک بار! بارها. حتی وقتی کیف به دست، پای اتوبوس ایستاده بودم هم مانع برای رفتن پیش آمد. خیلی عجیب بود! و بعد هم، حتی دم در حسینیه. خلاصه‌اش این که من خیلی پیگیر شدم، یا بهتر این که بگویم سِمِج یا گیر سه‌‌پیچ شدم تا توانستم آقایم را ببینم. خیلی توسل کردم. و مدیون امام زمانم شدم. در آخر، یک حسرت از دلم برداشته شد که اگر نمی‌دیدمش تا عمر داشتم می‌سوختم. خدا را شکر که روی ماهش را زیارت کردم. و هزار حسرت روی دلم ماند... شاید خیلی عقل‌ها نتوانند بپذیرند و باور کنند. بعضی دل‌ها هم. شاید کسی این خطوط را بخواند و به دیوانگی نویسنده بخندد! حق می‌دهم. این‌ها، راز است. رموزی دارد که هر عقلی درنمی‌یابد و هر دلی نمی‌فهمد. قصد کردم روایتش را بنویسم. به جزئیات. طولانی هم می‌شود. در چند روایت می‌فرستم ان‌شاءالله. دوست داشتید، بخوانید. با هشتگ #روایت_دیدار

درحالی که دختر جوان بی‌حجاب، از توی ماشین برای ما سر تأسف تکان می‌داد و رد می‌شد، این صدا از بلندگو پخش می‌شد: چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد اگر سر به سر تن به کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم دریغ است ایران چو ویران شود کنام پلنگان و شیران شود من خیلی در فکر رفتم. خیلی غصه خوردم. مگر از کودکی به ما این شعرها را یاد ندادند؟ مگر این چیزها یادگاری بچگی همه‌ی ما نیست؟ یعنی این‌ها شعر ای ایران نمی‌خواندند؟ من فکر می‌کردم فصل غیرت ملّی در کتاب‌های فارسی‌مان توضیح واضحات است. اضافات است. مگر می‌شود کسی تعصب خاکش را نکشد؟ که دشمن را برای خاکش طلب کند و با فرود آمدن موشک و بمب روی سر کودکان، دانشگاه‌ها و زیرساخت‌های کشورش، روی پرچم کشور خودش رقاصه بشود و کِل بکشد؟ فکر می‌کنم اگر امروز و حالا، با واضح‌ترین جریان هنوز به خودت نیامده‌ای، گمان نکنم که دیگر... #از_نبرد

*/ #روایت_دیدار

بسم الله الرحمن الرحیم #روایت_دیدار ۱/ «آقایان از فلسطین، خانم‌ها از کشوردوست» بیستم آذرماه هزار و چهارصد و چهار. حوالی ساعت چهار صبح، پیش از اذان صبح به وقت تهران. اتوبوس در سکوت و همه خواب. و من، بی‌قرار و از سرما به خودم می‌پیچم. پرده‌ی اتوبوس را کنار می‌زنم. چشمم به خیابان‌های خالی و خلوت تهران می‌افتد. آن‌قدر ساکت و خلوت که شک می‌کنم به تهران رسیده باشیم. کرکره‌ی مغازه‌ها پایین و چراغ آپارتمان‌ها خاموش است. به این فکر می‌کنم که چندنفر از ساکنان این خانه‌ها اجاره نشینند و چقدر بابتش سختی می‌کشند لابد. از خیابان‌های خاکستری و خالی می‌گذریم و به چهارراهی می‌رسیم که ماشین‌های انتظامی و گروه گروه نیروی نظامی آنجا ایستاده‌اند. از سربازهای اسلحه به دست، تا پلیس و نظامی‌هایی که لباس و درجه‌شان را نمی‌شناسم. قلبم می‌ریزد از تصور این‌که رسیده‌ایم و اینجا، همان‌جاست. اتوبوس جلوتر می‌رود و می‌ایستد. کمی معطل می‌شویم تا پیاده شویم. در این فکریم که چه با خودمان ببریم و چه نبریم. چه وسایلی در حسینیه ممنوعه است و یا بابت تحویل دادنش معطل خواهیم شد. تسبیح تربتی که از کربلا برای مریم آورده بودم و او با خودش به حسینیه آورده بود و بعد، برای آرام شدن دل من به خودم برش گردانده بود را توی دست می‌چرخانم و رهایش می‌کنم توی کیف‌. همین حالا هم نمی‌دانم راهم می‌دهند یا نه. نمی‌خواهم چیزی معطلم کند یا مانع ورودم شود. با دست و جیب خالی، از اتوبوس پیاده می‌شوم. بسته‌بندی صبحانه را از مسئول اتوبوس می‌گیرم. چیزی از گلویم پایین نمی‌رود. نگرانم. اما دلم ضعف می‌رود‌. یک تکه نان می‌کَنم و توی دهان می‌گذارم و ظرف را به دیگری می‌دهم. قرار می‌شود نماز صبح را یک چهارراه بالاتر، در مسجدی بخوانیم. هنوز نمی‌دانم اینجا کجای تهران است و نامش چیست. همه‌چیز را فراموش کرده‌ام انگار. از کنار خیابان پَهن و خلوتی که حتی یک نفر هم از آن عبور نمی‌کند می‌گذریم و من، هنوز باور نمی‌کنم اینجا همان تهرانی است که هربار آمده‌ام شلوغ دیده‌امش و از هیاهویش سرسام گرفته‌ام. یک چهارراه دیگر را رد می‌کنیم و به مسجد می‌رسیم. سردرِ کاشی‌کاری را نگاه می‌کنم: «مسجد جامع جمهوری اسلامی». یکی یکی اتوبوس‌ها می‌رسند و دم مسجد توقف می‌کنند و زن‌ها و مردها پیاده می‌شوند. وارد مسجد می‌شویم. انگار به سال‌های جنگ و دهه‌ی شصت رفته‌ام و با بسیجی‌ها به دیدار امام خمینی آمده‌ایم. مسجدی نسبتاً قدیمی، با حوض آبی وسط حیاط گرد مسجد. یک عکس قدیمی از آقا در لباس سبز رزم با چفیه‌ی فلسطینی دور گردنش، بدون عبا و عمامه، بزرگ روی دیوار روبرو نصب است. یک‌عده باهم ترکی صحبت می‌کنند. بعضی از همدان آمده‌اند. یک عده از خود تهرانند. گروه‌ها سعی می‌کنند همدیگر را گم نکنند. به سختی در شلوغی جمعیت وضو می‌گیریم و وارد شبستان مسجد می‌شویم. بعد از نماز جماعت صبح، فوراً می‌ایستم و قامت می‌بندم به دو رکعت نماز به نیت استغاثه به امام عصر روحی فداه. هنوز می‌ترسم از ورودم ممانعت کنند. اما ته دلم روشن است که پارتی‌ام کلفت است. برمی‌گردیم و چهارراه‌ها را به سمت محل اولیه با پای تند رد می‌کنیم. حالا دیگر چهارراه خیلی شلوغ است از اتوبوس‌هایی که رسیده‌اند. چهارراهی که می‌فهمم نامش «فلسطین» است. یعنی این‌جا دقیقا قلب تهران است. صدای مسئول اتوبوس بلند می‌شود که: آقایان از خیابان فلسطین وارد می‌شوند، خانم‌ها از خیابان بالاتر، خیابان شهید کشوردوست. ادامه دارد...

عملیات‌های روانی بازی‌مون نده نه کسی که از حمله و تهدید می‌ترسونه (چه داخل و چه خارج) نه کسی که نشسته ثانیه‌شمار میندازه واسه صلح تحمیلی! مقاومت کنید. به قول آقامون «اگر مقاومت کردید اون‌وقت قلّه رو فتح خواهید کرد» ما در خیابان هستیم. ما یکی رو پشتمون داشته باشیم برامون کافیه. اونم خداست؛ جَلّ و عَلا!

#روایت_دیدار ۲/ «یا اباصالح المهدی ادرکنی» سر چهارراه، منتظر ایستاده‌ایم. چشمم به تابلوی کوچک بالای مغازه‌ی روبرو می‌خورَد با نقش "یا اباصالح المهدی ادرکنی". در دل مناجات می‌کنم و با امامم گفت‌وگو. قرارها می‌گذارم و می‌خواهم خودشان پارتی کلفتم باشند تا کسی مانع ورودم نشود. بالاخره بعد از کلی معطلی در سرما، آقای مسئول صدایمان می‌کند: «خواهرها همه با من بیاید.» دوست داشتم تجربه‌هایی که از ورود به حسینیه از خیابان کشوردوست را خوانده بودم حالا خودم تجربه می‌کردم. اما انگار باید از فلسطین وارد شویم. در این تاریکی، چیزی نمی‌بینم جز جمعیت آقایان را. چادر خانم روبرویی را نشانه کرده‌ام و تندتند قدم برمی‌دارم. کم‌کم هوا روشن می‌شود. به محل ورودی خانم‌ها می‌رسیم. مسئولان خانم، کارت‌های ورود را تقسیم می‌کنند. و من، می‌دانم که کارتی برای من در کار نیست. همه‌ی همراهان اتوبوس ما، از بازرسی عبور می‌کنند. با چشم‌هایشان، نشان می‌دهند نگران منند که پشت در می‌مانم یا نه. تنها نیستم و وضعیت یکی از خانم‌های همراهمان هم همین است. نامش دمِ آمدن خط خورده بود اما دل را به دریا زد و آمد. همه می‌آیند و کارت‌هایشان را می‌گیرند و وارد می‌شوند. من می‌دانم جایم الان اینجا و بین این جمع نیست اما جای کسی را هم غصب نکرده‌ام. اگر من نمی‌آمدم هم، آن ظرفیت سوخت می‌شد. آرام آرام می‌روم و به سنگ سفید بنای خانه‌ی روبروی محل ورود، تکیه می‌دهم. تازه توجهم به اطراف جلب می‌شود. هوا، سوز ساعت شش صبح را دارد و روشن شده است. خانه‌ها، خانه‌های معمولی و عادی یک طبقه و دو طبقه است. یعنی آدم‌های معمولی اینجا ساکنند؟ حتماً تحت مراقبت است به هرحال. اما تصور این که رهبر جهان اسلام، چنین جایی ساکن باشد، یا لااقل تا قبل از تهدیدها و جنگ دوازده روزه، برق از سرم می‌پرانَد. همه چیز خیلی عادی و معمولی است و مگر می‌شود؟! «نه خانم! نمی‌شود.» پاهایم خسته می‌شوند از ایستادن. از سرما. چند نفری را می‌بینم که کناره‌ها مثل من تکیه داده‌اند و به نظرم، بعضی همین‌جوری آمده‌اند. آرامند و خیالشان راحت است که وارد می‌شوند. من اما، از فکر این که ندیده برگردم، غصه‌ام می‌شود. بالاخره بعد از کلی دویدن، یک‌جا باید بایستم و تسلیم شوم لابد. روی دوزانو می‌نشینم و اشک توی چشم‌هایم می‌نشیند. یکی می‌زند روی شانه‌ام: «گریه نکن! آخرش میری تو. غصه نداره که. ما هم تاحالا برامون پیش اومده. همین که وارد حسینیه بشی، جایی نفس بکشی که آقا نفس بکشه بسه. دیگه اول و آخرش که مهم نیست!» بلند می‌شوم و به طرف خانمی می‌روم که از مسئولان است. انگار بین حرف‌هایش، نام آن کسی که اسم من را برایشان فرستاده می‌شنوم. جلو می‌روم و خودم را معرفی می‌کنم. فورا می‌شناسدم: «آره خودم کارتت رو برای دیدار بانوان صادر کرده بودم ولی خب نیومدی!». غصه را توی چشم‌هایم می‌بیند و با لبخند مهربانش می‌گوید: «نگران نباش بابا! میری داخل.» یک دو ساعتی گذشته. شاید هم بیشتر. گذر زمان را نمی‌فهمم. تقریبا کسی در کوچه نیست. یکی از روحانیون معروف را می‌بینم که از آن‌طرف وارد کوچه می‌شود تا عبور کند و داخل شود. لابد ورودی آدم‌های معروف جداست. خانم مهربانی که می‌شناسدم، جلو می‌آید و دستم را می‌گیرد. با چند نفر دیگری که بیرون مانده‌اند، جلو می‌رویم و او شفاعتمان می‌کند که داخل شویم! خیلی راحت، وارد می‌شویم و من، بعد از عبور از اتاقک سرباز نگهبان، نفسی می‌کشم و باور نمی‌کنم که دیگر تمام شد! آقاجان، ممنونم... ادامه دارد...

«تأکید می شود این به معنای خاتمه جنگ نیست و ایران خاتمه جنگ را تنها زمانی خواهد پذیرفت که با توجه به پذیرش اصول مدنظر ایران در طرح ۱۰ ماده ای، جزئیات آن نیز در مذاکرات نهایی گردد.» - شورای عالی امنیت ملی پس، مقاومت ادامه دارد.

چهلم چیست قربانت شوم؟ چهلم چیست... مگر اربعین جدّت سیدالشهداء نیست؟ تازه جان‌ها گُر می‌گیرند و داغ عصر عاشورا برایشان زنده می‌شود. کدام دل داغ‌دیده‌ی عزیز را دیده‌ای که بگوید خب چهل روز گذشت و داغش کم شد؟ ما آتش به جگرمان است. ما هنوز به وداع و تشییع و عزاداری‌ات نرسیده‌ایم. هنوز وصیت‌نامه‌ات را نخوانده‌ایم. ما هنوز عزاداری نکرده‌ایم که حالا مُهر چهلم پایینش بزنیم. ما عزادار شماییم حالاحالاها. ما داغ دیده‌ایم؛ داغی سنگین و جبران‌ناپذیر. چهلم کجا بود عزیزم...

مِن قلبي سلامٌ لِبیروت...💔

#روایت_دیدار ۳/ «سلامتی علمای اسلام صلوات!» اولین بازرسی بعد از ورود، صف طولانی را می‌بینم و خوشحال از این که زرنگی کردم چیزی با خودم نیاوردم، درجواب سوال "چیزی همراهت داری؟" نه‌ای می‌گویم و به سمت بازرسی بدنی می‌روم. دختری که به نظر هم‌سن و سال خودم است، درحال گشتن می‌گوید "حرز که همراهت نیست؟" و من دست می‌گذارم روی کیف حرز: چرا! برمی‌گردم و به‌خاطر یک کیف کوچک حرز، توی صف طولانی می‌ایستم. بالاخره، کیف کوچک وارد اتاقک می‌شود و بعد از بازرسی، از آن‌طرف توی پلاستیک تحویلم می‌شود با برچسب عدد ۱۴۷۲۴. در یکی از جاکفشی‌ها کفش و حرز را با استغفراللهی کنار هم جا می‌دهم و می‌روم توی صف بعدی. صف پشت صف و بازرسی پشت بازرسی. خسته می‌شوم اما در دلم خرسندم و این‌همه دقت در امنیت را تحسین می‌کنم. فدای یک تار موی آقایم. بین یکی از بازرسی‌ها تا بعدی، یک مسیر آسفالته فاصله است. عرضش را طی می‌کنیم و می‌بینم حدفاصل ورود افراد سرشناس، و یکی از بازرسی‌های آقایان است. صف طولانی است و من مجبورم دقایقی در همین فضای باز بایستم. افراد معروفی از سمت چپ وارد می‌شوند و من در دل می‌شمارم که چند نفرشان را می‌شناسم. چند نفری از مداح‌های معروف از مقابلم عبور می‌کنند. بعضی از روحانیون هم. شیخ بلندقامت چهارشانه‌ای وارد می‌شود. شیخ حامد کاشانی! چندروزی بیشتر از آن مناظره‌ی جنجالی‌اش نمی‌گذرد. دو سه نفری، دورش را گرفته‌اند و با او راه می‌آیند. انگار تازه افراد متوجه او شده باشند، یکی بلند می‌گوید: "سلامتی علمای اسلام صلوات!" و صلوات‌ها بالا می‌رود. هرکس را می‌بینی، نگاهش که به آقای کاشانی می‌خورَد لبخند و تحسین و ماشاءاللهی روانه می‌کند. آقای کاشانی هم به لبخندی و سر تکان دادن و تشکری، عبور می‌کند. بازرسی‌ها ادامه دارد. چندتا شد تا اینجا؟ نمی‌دانم. حالا این‌جا یک موقِفی هست و می‌شود نفس کشید. پذیرایی شیرینی و شیرکاکائو و شیر ساده و آب و چای است. انگار تبرکی است. آن‌قدر به جانم می‌نشیند که یک شیرینی دیگر هم برمی‌دارم. دهانم می‌سوزد اما چای را فوری سر می‌کشم تا زودتر وارد حسینیه شوم... ادامه دارد...

#روایت_دیدار ۴/ «انگار نوری از ورای آسمان آمد» وارد حسینیه‌ی امام خمینی رحمت الله علیه می‌شوم. در و دیوارها چقدر آشناست. چقدر آرزویش را داشتم. این حسینیه را، بارها و بارها از قاب تلویزیون و گوشی دیده بودم. بارها خودم را این‌جا تصور کرده بودم. روی این زیلوها با نقش آبی مخصوص. پرده‌ی حسینیه و پس‌زمینه‌ی روایت بالای سرش با زردی خوش‌رنگ پوشیده شده. دیوارها و ستون‌ها هم. با طرح گل‌های قرمز. رنگ‌ها همه شاد است چون امروز روز عید است. روز ولادت بانوی بلندمرتبه‌ی عالمین. آن بالا نوشته شده: «قال رسول الله صل الله علی و آله و سلم: مَن أحبّ فاطمة إبنتي فقد أحبّني» حدود ساعت نُه است که من وارد شده‌ام. قسمت خانم‌ها، کیپ تا کیپ پر است و من همین اواخر مجبور می‌شوم بنشینم. مراسم، مراسم مداح‌ها و شاعرهاست. پس مردها یکی یکی بلند می‌شوند و شعر مدح می‌خوانند. علی علی می‌کنند و مستانه برای اشعار هم سر تکان می‌دهند و کف می‌زنند. مدح‌خوانی به هم تعارف می‌کنند و با هم همراهی می‌کنند در وصف قدوم مبارک دختر پیامبر خدا. از حال و هوایشان، شعف می‌دود توی دلم. همهمه بلند است و با شروع مراسم، کم‌کم آرام می‌شود. مجری مراسم آقای احمد واعظی است. قاعدتاً آقا باید تا الان می‌آمدند. ساعت ده هم می‌گذرد. دوست ندارم پچ‌پچ خانم‌ها را بشنوم و درصدی هم احتمالش را در دلم بپرورانم. حواسم جمع نیست و نمی‌توانم متن هم‌خوانی شعر را که دختربچه‌ی کنار دستم روبرویم گرفته، با محمد اسداللهی تکرار کنم "صلح با دشمن، صلح در این مرحله ممنوع.." نگرانی دوباره به جانم می‌افتد و با حرف حاج احمد واعظی تشدید می‌شود: "اگر آقا تشریف نیاورند هم برای ما قابل درک است به هرحال سلامتیِ ایشان برای ما از هرچیزی مهم‌تر است". چشم‌ها مدام می‌چرخند و همه گردن می‌کشند و به پرده نگاه می‌کنند تا کِی تکان می‌خورد. ناگهان، دو مرد کت‌وشلواری را می‌بینم که صندلی در دست پرده را کنار می‌زنند و روی سکو می‌آیند. جمعیت بی‌تاب می‌شود. صدای صلوات بلند می‌شود و همه برمی‌خیزند. موج جمعیت، هُلم می‌دهد و جلو می‌روم. اما به سرعت همه آرام می‌شوند. انگار خبری نیست و سریع می‌نشینیم. فقط صندلیِ آقا را آورده‌اند. دوباره چشم‌انتظاری. دیگر هیچ‌کس حواسش جمع نیست. شعار پشت شعار: "ای پسر فاطمه منتظر شماییم". چند دقیقه‌ای می‌گذرد‌. بین جمعیت گرمم شده است. پالتو را بین دست‌هایم جابه‌جا می‌کنم و بغضم را می‌شکنم. همین که سرم را پایین می‌اندازم تا از غصه‌ی اینکه قرار است آقا را نبینم و برگردم، اشک بریزم؛ یکهو جمعیت غرش و خروش می‌شود. نمی‌فهمم چطور چادرم را جمع می‌کنم و بلند می‌شوم. نوای حیدر حیدر بیشتر شبیه فریاد است. گریه‌ام را رها می‌کنم تا روی موج دست‌ها برود و به آقایم برسد. نمی‌بینمش اما می‌دانم آمده. همه بی‌قرار شده‌اند. دوباره جمعیت هُلم می‌دهد و جلوتر می‌روم. حالا که می‌نشینم، وسط‌های حسینیه هستم. طول می‌کشد تا همه بنشینند. روی نوک پا می‌نشینم تا راحت‌تر ببینمش. دقیقا از بین دوتا ستون. هنوز اشک‌هایم روانه است که در قاب چشم‌هایم می‌نشیند. عمامه‌ی مشکی، چهره‌ای به غایت نورانی، که سرخی‌اش خیلی پیداست، با محاسنی بلند و سفید. عبای خوش‌رنگ قهوه‌ای روی دوش، قبای سورمه‌ای، پیراهن سفید و چفیه. از همین‌جا هم‌ می‌توانم لبخند دل‌نشینش را ببینم. تصدقت بشوم آقا. قربان روی زیباتر از ماهت... ادامه دارد...