وایب اینجا یه وقت‌ها خیلی عجیب می‌شه، و الان از اون وقتاست.

من هردفعه که یه فیلمو تموم می‌کنم: اینجوری نمیشه، باید جیغ بزنمرثبنغستغستغ

داشتم نقدهای مربوط به کافه پیانو رو می‌خوندم و عمیقا فهمیدم پسر، حتی به محدود کتاب‌هایی که منِ سخت‌پسند هم می‌پسندم، چقدر نقد وارده. حتی بهترین آثارِ دنیا هم بی‌نقص نیستن و پرمخاطب ترین کتاب‌ها هم پر از اشکال‌ان. چقدر سخته فعالیت توی این حوزه. حقیقتا حسِ ناتوانی.

حتی می‌تونم بگم ادبیات تا حدِ زیادی مودیه. الان که دوباره چشم‌هایش رو می‌خونم، بیشتر می‌فهمم. دفعه اول اونچنان محوِ عنوان بودم که حواسم نبود، ولی الان واقعا این ساده نویسی روی مخمه.

ببینید، یه ساده نویسی بامزه هست، شبیهِ فرهاد جعفری توی کافه پیانو، که به کتاب یه حالتِ خاصی هم می‌ده. ولی این نوع ساده نویسی، که انگار روزنامه‌ست و هیچ ارزشِ ادبی نداره، دیگه. عنوان حیف و میل شده، کمی تا حدودی.

دلم می‌خواد اگه قرار شد یه روز جدی قلم بزنم، اونقد پخته باشه که بعداً از حیف و میل شدن عنوانش پشیمون نشم.

بینهایت عنوان "چشم‌هایش" زیبا به‌نظرم می‌آد. شاید بارها و بارها وسطِ درس، خودمُ غرق فکر درباره‌ی این #کلمه پیدا کردم. حتی دلم نمیاد از این عنوان چیزی بنویسم که دست‌خورده بشه. کاش آقا امیرخانی دست به کار ببره:))

شمِ آدم شناسیم واقعا دوست‌داشتنیه. هروقت از زمین و زمان و خودم ناامید می‌شم، با نشون دادن قدرت‌ش یه دست -ایول دمت گرم- ازم طلبکار می‌شه.