امروز یکی از هم‌مدرسه‌ای‌های سابقم بهم عکس‌های سفر حج‌ش رو نشون می‌داد و من با هر فریمی‌که مربوط به مدینه بود لبخندی می‌شدم .

برای امروز داستانی ‌تومار مانند توی‌ذهنم نوشته بودم که نمی‌دونم کلماتش کجا فرار کردن .. امید دارم که برگردن * .

همیشه به نوشتن و یا طرح‌کردن آثار خلاقانه فکر می‌کنم .. آثاری دور از کلیشه و دوست‌داشتنی در بین ‌اقشار مختلف در سطح جامعه .

به درون ماهیتابه‌ای که مادرم سیب‌زمینی‌ها و گوجه‌هایی را در آن سرخ کرده بود سرک می‌کشم .. خوش عطر است و ساده . مقصود مادرم را از سرخ کردنشان نمی‌دانم... قابلمه قیمه درست در شعله کناری سیب‌زمینی‌ها قرار دارد .. هم ازقیمه کمی می‌خورم و هم‌‌‌از سیب‌زمینی‌ و گوجه‌ . همانجور که مشغول نگاه‌های پر از لطف و خوردن‌ ِ پرلطف‌تر هستم ، دستم با برخورد بر ظرفی آن را هزاران تکه می‌کند .. تکه‌های بزرگ را با دست‌جمع می‌کنم .. چندلحظه احساس گز گز یکی ازانگشتانم را می‌کنم .. نگاهی می‌اندازم و وقتی خیالم راحت می‌شود که شیشه خودش را مهمان پوستم نکرده دیگر اهمیتی نمی‌دهم .. جارو را می‌آورم و بر تکه‌های ریز ِظرف می‌گذارم .

باید احساس ِشادمانی می‌کردم و یا احساس ِناراحتی ؟!

به " من " فکر می‌کنم و در مواجه با عناصر بیرونی‌پیرامونم در وجودم فریاد می‌زنم " بگذارید خودم باشم . "

بعد هر دفعه فکر کردن به مسجدالنبی اینجوری[✨✨✨✨✨✨]میشم .