وطن، پاره‌تن؛ روایت داغ‌های مشترک به نیت نوشتن برای وطنم، یک دست وضو می‌گیرم. نیت؛ قدم اول و لازمه انجام کارهای کوچک و بزرگ است. حقیقتاً اتفاقات و حواشی این روزها فراوان است و آغاز کردن از کدام نقطه کار را برایم سخت می‌کند. از شما چه پنهان، این روزها داغ از دست دادن فرماندهان و دانشمندان هسته‌ای بسیار بزرگ است. دلم برای مادران و همسران شهدا می‌سوزد. برای کودکان تهران و تبریز، لرستان و... که در آرزوی بزرگ شدن، دشمن پلید لبخند و دنیای کودکی را از آنان ربود. برای مادرانی که حالا همسر شهید شدند و باید بار یک خانواده را به تنهایی به دوش بکشند. مادران جوانی که با حس لطیف زنانگی اکنون باید نقش مادر و پدری را برای کودکان خود داشته باشند. برای جنین‌هایی که قبل از به دنیا آمدن، تولدشان در نطفه خاموش شد و برای داغ تازه این روزهایم، رایان؛ شهید دوماهه‌ای که در آغوش مادر زیر مشتی از خاک آسوده خفته است. شب‌های زیادی میان خنده‌ها و آسودگی‌هایم، جنگ نابرابر غزه خاطرم را مکدر می‌کرد و تصاویر به خاک و خون کشیده مردمان بی‌دفاع، خواب را از چشمانم گرفته بود. فکر و خیال، بغض و غصه‌هایم برای غزه را روی کاغذ می‌آوردم و بدون وقفه از غم غزه می‌نوشتم و در هر طلوع و غروب آفتاب برای پیروزی و شکست دشمن دعا می‌کردم. اما این روزها، غم به خانه‌ی خودمان برگشته است. تشییع پیکر خانواده‌هایی که با هم شهید شدند، روایت تازه‌ای از غربت و مظلومیت این خاک دارد. آن‌جایی که تابوتی کوچک کنار تابوت پدر قرار می‌گیرد، آن‌جایی که چادر مشکی یک مادر، هم لباس عزا و هم پرچم شرافت است. آن‌جایی که دخترکی با چشمان متعجب، به جای جشن تولد، میان دریای اشک و پرچم و سرود، بدرقه‌ی پیکر بی‌جان مادرش را نظاره می‌کند. این تشییع‌ها، فقط بدرقه‌ی پیکرها نیستند، سندی زنده‌اند از دشمنی کور و بی‌مرز با نور و دانش و خانواده. در خیابان‌های کشورمان، نه فقط یک دانشمند، بلکه قلب تپنده‌ی یک خانه به خاک سپرده می‌شود. خانه‌ای که دیگر چراغ‌هایش بی‌فروغ‌اند. زن و شوهری که با هم شهید شدند، کودکانی که کنار هم سوختند، فقط عدد نیستند. هرکدام قصه‌ای دارند، لبخندی دارند، صدایی که دیگر شنیده نمی‌شود. تشییع این پیکرها، راه رفتن بر زخم‌هایی‌ست که هنوز تازه‌اند، هنوز گرم‌اند. وطن، پاره‌ی تن ماست و امروز این پاره‌ها خونین‌تر از همیشه‌اند. ما عزادار نه فقط قهرمانان بزرگ، بلکه خانواده‌هایی هستیم که با هم به معراج رفتند؛ در یک نگاه، در یک لحظه، در یک انفجار. آیا این دشمنی با مادر بودن است؟ با کودک بودن؟ با خانه داشتن؟ با آرامش؟ ما با هر تشییع، عهد تازه‌ای می‌بندیم. عهد به ایستادگی، به تکرار حقیقت در جهان، به افشاگری در برابر جنایت. پیکرهای خانواده‌ شهدا به ما یادآور می‌شوند که وطن، اگرچه می‌گرید، اما هرگز تنها نمی‌ماند. نصرٌ من الله و فتح قریب ✍🏻سیده ناهید موسوی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

#شب_سوم_محرم پیمان‌شکنی؛ خصلت شوم یزیدیان ✍طاهره قادری از زشت‌خوی‌ترین ویژگی‌های یزیدیان، *نقض عهد و پیمان‌شکنی* بود؛ خصلتی که ریشه در بی‌حرمتی به ارزش‌های الهی داشت. در کتاب خداوند متعال، وفای به عهد جایگاهی بلند دارد؛ چنان‌که می‌فرماید: «وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُولاً» (اسرا، ۳۴) «به پیمان وفا کنید، که بی‌گمان پیمان مورد بازخواست قرار خواهد گرفت.» اما این فرمان الهی، در نگاه یزیدیان بی‌مقدار و سبک شمرده شد. ایشان، عهد خود با سیدالشهدا علیه‌السلام را، پای‌مال تمنیات دنیاپرستانه‌ی خود ساختند و دل در گرو پیمان‌شکنی نهادند. حضرت اباعبدالله علیه‌السلام، در خطبه‌ای خطاب به مردم کوفه چنین فرمود: «نامه‌هایتان به من رسید و فرستادگانتان نزد من آمدند. از سخنانتان چنین دریافتم که مرا تسلیم دشمن نمی‌سازید و تنها نمی‌گذارید. پس اگر بر پیمانتان وفادار بمانید، به راه سعادت رهنمون خواهید شد؛ چراکه من، حسین فرزند علی، فرزند فاطمه، دختر رسول‌خدایم صلی‌الله‌علیه‌وآله. اینک من و خانواده‌ام در کنار شماییم، و من، پیشوای شما خواهم بود. اما اگر پیمان خویش را بشکنید، بهره‌ای از سعادت نخواهید برد. و به جان خودم سوگند، اگر چنین خیانتی از شما سر زند، شگفت نخواهد بود؛ که شما با پدرم، برادرم، و پسرعمویم مسلم نیز چنین کردید. پس هر که به امثال شما اعتماد کند، فریفته‌ای بیش نیست...» (وقعة الطف، ص ۱۷۲) در عاشورا، آن هنگام که کینه‌ها رخ نمود و نقاب‌ها کنار رفت، حضرت رو به برخی از همان امضاکنندگان دوازده‌هزار نامه کرد، کسانی چون *شبث بن ربعی* و *قیس بن اشعث*، و با لحنی سرشار از ملامت فرمود: «آیا شما نبودید که نامه نوشتید و مرا دعوت کردید؟» و آن خائنان، در کمال وقاحت، به انکار برخاستند و گفتند: «ما چنین نکرده‌ایم و نمی‌دانیم از چه سخن می‌گویی!» (سفینة البحار، ج۲، ص۵۵۳) از این‌رو، حضرت در واپسین کلمات خود در روز عاشورا، با صدایی آمیخته به درد و حقیقت، فرمود: «لعنت خداوند بر پیمان‌شکنان؛ آنان‌که عهد خود را می‌شکنند، و سوگند را بی‌هیچ پروا نقض می‌کنند. شما با من عهد بستید و خدا را گواه گرفتید؛ به خدا سوگند، شما همان پیمان‌شکنانی هستید!» #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🔸سکوت برای فلسطین؛ فریاد برای ایران؟ تک‌نگاشت‌های ایام جنگ(۳) تا پیش از جنگ اخیر ایران و اسرائیل، بخش قابل‌توجهی از افکار عمومی در ایران در قبال مسئله فلسطین سکوت کرده بود. بسیاری با وجود آگاهی از رنج فلسطینیان، واکنش چشم‌گیری علیه جنایتکار نشان نمی‌دادند. اما به‌محض آغاز درگیری مستقیم با اسرائیل، همین مردم با بغض و خشم از این رژیم یاد کردند. به نظر می‌رسد این تغییر بیش از آن‌که محصول اطلاعات تازه باشد، نشانه‌ی بیدار شدن احساسی دیرهنگام بوده است. تاجفل و ترنر (روانشناس اجتماعی) در نظریه هویت اجتماعی توضیح می‌دهند زمانی که افراد خود را متعلق به یک «گروه خودی» بدانند، احساس همدلی و مسئولیت نسبت به آن فعال می‌شود. این دیدگاه در علوم اعصاب نیز به اثبات رسیده و عنوان می‌شود که برخی نواحی در مغز، در واکنش به «رنج خودی» بسیار فعال‌تر از «رنج دیگری» است. در آن سکوت پیشین، مشکل نه بی‌تفاوتیِ غیر اخلاقی، بلکه غیبت این احساس تعلق به گروه خودی بود. فلسطین هنوز برای بسیاری از مردم، بخشی از «ما» نشده بود. حمله مستقیم اسرائیل به خاک ایران، این مرز را شکست. فلسطین دیگر یک مسأله دور و متعلق به یک قوم یا سرزمین دیگر نبود؛ بلکه ناگهان سرنوشت ما شبیه هم شد: آنان برای وطن می‌جنگیدند و ما نیز؛ با یک دشمن مشترک. بسیاری از مردم، برای نخستین‌بار، نه از سر همدردی با یک ملت دیگر، بلکه از موضع دفاع از خویشتن، نسبت به ستمگری اسرائیل واکنش نشان دادند. به‌عبارت‌دیگر، مرز «دیگری» بودنِ فلسطین در ذهن جمعی کمرنگ شد و جای خود را به نوعی احساس هم‌سرنوشتی داد. این نظریه و یافته‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند که حتی همدلی، در بسیاری مواقع، تابعی از مرزهای هویتی ناخودآگاه است. این سوگیری شناختی، هرچند ریشه در سازوکارهای بقاء دارد، اما در جهان غیر عادلانه‌ی امروز، به بازتولید و گسترش ستمگری می‌انجامد. این تجربه نشان داد که اگر زودتر از این‌ها مرزهای هویتی را گسترش داده بودیم، هم‌سرنوشتی منطقه‌ای زودتر شکل می‌گرفت و مقاومت مشترک قوی‌تری علیه گسترش ستم و طغیان در منطقه ساخته می‌شد. نکته مهم آنکه؛ بازسازی و گسترش مرز هویتی، با شعار «سنصلی فی القدس» و آرمان‌گراییِ «ساختن حسینه در کاخ سفید» امکان‌پذیر نیست؛ بلکه ساخت هویت مشترک، ریشه در بنیان‌های فرهنگی و تمدنی ملت‌ها، با لحاظ همه‌ی تفاوت‌هایشان دارد. امروز، بازسازی این مرزهای هویتی، صرفاً یک انتخاب سیاسی نیست؛ بلکه ضرورتی برای بقاست. اگر کشورهای منطقه غرب آسیا نتوانند حس هم‌سرنوشتی را فعال کنند، نوبت بعدی جنگ می‌تواند متعلق به هر کدام از آن‌ها باشد. #فاطمه_داداشی @fatemedadashi_Jazavat #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

باسمه تعالی جناب آقای شهید سید مرتضی آوینی با سلام و احترام، همانگونه که جنابعالی بهتر از ما شاهد هستید، این‌روزها معبر تنگ شهادت دوباره تبدیل به دروازهٔ شهادت شده است. واقعیت این است که شهدا مانده‌اند تا دست ما را بگیرند و نگذارند زمانه، ما را با خود ببرد. حالا که یک گردان از اصحاب آخرالزمانی سیدالشهداء امروز مهمان شما هستند، لطفاً از طرف ما به آنها سلام برسانید و بگویید خانواده‌هاشان لحظه‌ی آخری نتوانستند سیر آنها را ببینند و دارند دق می‌کنند. من خودم مادری دیدم که جنینِ کودکش را کفن‌پوش کرده و در آغوش کشیده بود و گریه‌اش صدا نداشت. دانشمندی دیدم که طاقت دوری طایفه‌اش را نداشت و دشمن همه را با هم نسل‌کشی کرده بود. سربازی را سراغ دارم که تازه استخوان ترکانده بود و قرار بود چشم بد دور، عصای دست پدر و مادرش شود. سرباز، چتر پدافند را روی سرمان گرفته بود تا به صدای آتشبار او دلمان قرص شود که تیر دشمن به ما نمی‌خورد و کاش به ما می‌خورد. سرداری می‌شناختم که کابوس اسرائیل بود و خدا گردنش را باریک آفریده بود تا در مقتل کربلای عشق آسانتر بریده شود. این‌ها را که شما بهتر از ما می‌دانی. خاطر جنابتان را بیش از این مکدّر نکنم. خواستم بگویم با همهٔ اینها، مردم نگذاشتند خرمشهر دوباره سقوط کند. خیابان‌های تهران شاهد است که مردم، قدرشناس مهمانان شما هستند. خواستم اطلاع دهم که به دوران «جراحت قدس را جز به خون نمی‌توان شست» رسیده‌ایم. خواستم فقط یادآوری کنم که دروازهٔ شهادت باز شده و جای شما و «روایت فتح» شما خیلی خیلی خالی است. ارادتمند و در حسرت دیدار شما ✍🏼زهرا محسنی‌فر @lafzeghalam #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

 🏴﷽ سفیر شجاعت ✍صدیقه‌طهماسبی‌نژاد شب دوم محرم به مجلس عزای اباعبدالله در مسجد گلزار شهدا رفتیم در قسمت بازرسی بدنی دوستم و دخترانش را دیدم. سلام و احوال پرسی کردیم.داخل رفتیم.دنبال جایی گشتیم که صدای بلندگو اذیتمان نکند. هنوز سخنرانی شروع نشده از هر دری سخنی گفتیم تا سخنران به جایگاه آمد. بحث دیشب را ادامه دادند، کمی عمیق‌تر: طرح های کلی که از ایمان در ذهنمان هست یک مطلبی‌ست، عینیت بخشی به آن درجامعه مطلب دیگری است. گاهی در ساختار جامعه تمام آن طرحی که در ذهن داریم قابل اجرا نیست. نسبت سنجی باید شود؛ مثلا کاری را پدر خانواده می‌خواهد انجام بدهد همه افراد خانواده باید همراهی کنند. ممکن است دختر همراهی نکند و پدر مجبور شود قسمتی از طرحش را انجام ندهد. انگار در درونم رودی از "عسل مصفی" حرکت دارد و دلم غنج می‌رود از این‌که دخترم همراهیم‌ می‌کند. شاید این حس همه مادرانی باشد که میوه‌های دلشان در کنارشان هستند. رهبر جامعه هم مانند پدر است همراهی مردم جامعه او را برای رسیدن به طرح کلی که برای جامعه ایمانی ریخته،یاری می‌رساند. آقای قنبریان براساس حکمت ۳۱ نهج البلاغه، جامعه ایمان،کفر و شک را معرفی کردند و برای هرکدام ویژگی‌هایی نام بردند. از‌ ویژگی‌هایی جامعه کفر؛ توجه‌های بی‌جا و فرو رفتن در بعضی مسائل است. هر‌بار ملت ایران جمع می‌شود،اتحاد و انسجامی شکل می‌گیرد، رد پای نامسئله یا مساله دست چندم به میان می‌آید. در این جنگ دوازده روزه همه با هم متحد در برابر دشمن ایستادند. اماحالا عده‌ای بحث امت و ملت را پیش کشیده‌اند. درحالی که ایرانیت و اسلامیت ما در هم تنیده است. از ویژگی‌های جامعه شک، مراء و جدال بیهوده را نام بردند. به ذهنم رسید گروه‌های مجازی گاهی اوقات واقعا محل جدل‌هایی می‌شود که هیچ اثری جز خسته کردن همدیگر و ناراحتی از همدیگر ثمری ندارد. پیامبر فرموده‌اند: «لایَسْتَکْمِلُ عَبْدٌ حَقِیقَةَ الاِْیمانَ حَتّى یَدَعَ الْمِراءَ وَ اِنْ کانَ مُحِقّاً; هیچ بنده اى از بندگان خدا حقیقت ایمان را به کمال نمى رساند مگر اینکه مراء را ترک گوید هر چند حق با او باشد.»* ویژگی دیگر جامعه شک را ترس نامیدند.در توضیح این قسمت گفتند: مردم ما از اسرائیل نفرت دارند اما از او نمی‌ترسند.ولی‌بعضی از آمریکا می‌ترسند. راه برون رفت از این ترس را خیلی ساده بیان کردند:" ترس از آمریکا نداشته باشید." یاد صحنه‌ای از سریال "مختارنامه" افتادم که زن‌ها به خاطر ترس، دست شوهران و فرزندانشان را گرفتند و به خانه بردند. مردانشان را از دور مسلم‌بن عقیل،سفیر حسین_علیه‌السلام_پراکنده کردند. مانع از رفتن ‌آن‌ها برای دفاع از دین خدا شدند. در ادامه سخنران گفتند: تبیین کنید و حماسه بگویید تا ترس‌ها از بین برود. *منیة المرید فی أدب المفید و المستفید , ج۱, ص۱۷۱. #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

✍به قلم طیبه فرید 🌱وقتی فرماندهی وصیت می کند او را در قطعه ای متعلق به سربازانِ جنگی که سال ها از رفتنشان گذشته خاک کنند یعنی جنگ همان جنگ است و فقط خاکریزهایش عوض شده! «در خانه ابدی امیر علی حاجی زاده در قطعه مدافعان حرم نشانه ایست برای صاحبان خِرَد.» https://eitaa.com/tayebefarid #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

#پویش_نوشتن 🔅از سال 97 تاکنون در #شبکه_تعاملی_نویسندگان با شما هستیم... 🖍سامانه جهاد روایت آثار دریافتی را به منزله «نهایی» تلقی می‌کند؛ متن‌تان را سرپرستی کنید و شسته رفته تحویل دهید.😊 📌حرکت این سامانه کاملا جهادی و رایگان در عرصه خدمت‌رسانی به حوزویان و اهل قلم است؛ از این رو مساعدت فرمائید متن خود را کوتاه و گویا و در بسته‌بندی جذاب برای شبکه نویسندگان حوزوی ارسال فرمائید. 💠 کانال شخصی داشته باشید؛ ویژگی منحصر به فرد ما تبلیغ صفحه شماست، ترویج ایده و فکر هر کاربر اهل حقیقت و معنا. 👇ارسال اثر باید دارای مشخصه‌های زیر باشد👇 1. نام و نام خانوادگی 2. تحصیلات حوزوی یا دانشگاهی 3. استان ( جهت بسته‌بندی اقلیمی محتوای شما متناسب با ارتباطات بستگانی) ⚡️از بازنشر آثار فاقد مشخصه‌های بالا معذوریم. 👥 جهاد روایت؛ سامانه دریافت یادداشت و کوتاه نوشت 👈🏻 @Jahaderevayat #پویش_نوشتن #تبلیغ_مکتوب #جهاد_روایت 💎@howzavian | نویسندگان حوزوی

✨قرارگاه جامع مردمی دانشگاهی سبیل با همکاری مدرسه تشکیلاتی شهید چمران برگزار می‌کند: 🔥«نسل فاتح»؛ اردوی علمی با محوریت #صهیونیسم_شناسی ویژه برادران و خواهران در دو مقطع متوسطه دوم و دانشجویان کارشناسی 📋سرفصل‌ها: جنگ ترکیبی | یهود شناسی | جنگ سایبری | جنگ آخرالزمانی | تمدن نوین اسلامی | سینمای یهود | آشنایی با رژیم | آشنایی با فلسطین | بررسی وضعیت فعلی محور مقاومت | آشنایی با جغرافیای جهان اسلام | آشنایی با ژئوپلیتیک ایران | بررسی رسانه‌ای جنگ ۱۲ روزه با رژیم صهیونسیتی | استراتژی غافلگیری یهود 📍مکان: دانشگاه بین‌المللی قم ⏰زمان: ۱۸ لغایت ۲۳ تیرماه ۱۴۰۴ 👈جهت کسب اطلاعات بیشتر به آیدی @nasle_fateh در پیام‌رسان ایتا پیام دهید یا با شماره همراه 09019326576 تماس بگیرید. قرارگاه جامع مردمی دانشگاهی سبیل https://eitaa.com/stu_jang 👇در مدرسه تشکیلاتی شهید چمران عضو شوید: https://eitaa.com/joinchat/2454585376Cd54c6315ba

«أنا علی العهد» ✍ #سیده_الهام_موسوی عبارت «علی‌العهد» را از سال گذشته زیاد شنیدیم؛ بارها تکرار کردیم. اما برخی تکرارها بی‌دلیل نیستند؛ ساده و سطحی نیستند. پشت این کلمات، پیامی نهفته است، هدفی، نشانه‌ای. همان‌گونه که «سلام فرمانده» برای مدتی ورد زبان‌ها شد و در دل‌ها ریشه دواند، حالا نوبت «أنا علی العهد» است؛ جمله‌ای که از لبنان برخاست و این روزها در ایران هم طنین‌انداز شده. آیا این، آغازیست بر یک حرکت تازه؟ یا پایانیست بر یک انتظار طولانی؟ اکنون که در برهه‌ی آخرالزمان ایستاده‌ایم، چقدر با نایب امام زمانت بر سر عهدی؟ چقدر برای ظهور آماده شده‌ای؟ و چقدر در برابر خواسته‌های نفست، تسلیم امر ولایت بوده‌ای؟ مدتیست با شهید حزب‌الله، ابراهیم عقیل، آشنا شده‌ام. کلامش را که می‌خوانم یا می‌شنوم، حس می‌کنم از جنس زمین نیست؛ حرف‌هایش بوی آسمان می‌دهند... و امروز، وقتی به شهدای دانشمند و سرداران‌مان می‌نگرم، می‌بینم اگرچه از خاک بودند، اما نگاه‌شان، دغدغه‌شان، جهادشان همه از جنس آسمان بود. این، ویژگی مشترک همه‌ی شهداست؛ آنان که به وعده‌ی «عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون» رسیدند، غریبه نمی‌مانند؛ آشنا می‌شوند؛ نه فقط برای خانواده‌شان، بلکه برای دل‌هایی که شاید هیچ‌گاه دیدار زمینی نداشته‌اند. آنان بی‌عهد نبودند؛ در مسیر حق ایستادند، با نفس خود جهاد کردند، با دشمن جنگیدند؛ با سلاح، با قلم، با علم، و از همه مهم‌تر، با مکتبی که صدای حق بود. اکنون که وقت تنگ است و نشانه‌ها یکی‌یکی از نزدیکی ظهور می‌گویند، سؤال اینجاست: تو کجای این مسیر ایستاده‌ای؟ اهل تکرار شعارها بوده‌ای؟ یا مردِ میدان عمل هم بوده‌ای؟ #شهادت #علی_العهدِ #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

«تله‌ی نامرئی جنگ» هنگامی که جنگ با اصحاب شیطان آغاز می شود؛ خاکریز مبارزه و میدان هرجایی می تواند باشد؛ آسمان، زمین، رسانه، فضای مجازی و حتی گاهی در ورای آنچه می بینیم و می شنویم؛ یعنی نیروهای ماورایی! اسرائیل در این جنگ ۱۲ روزه با بازی روانی گسترده ای که در فضای رسانه، در اذهان مردم ایران و جبهه مقاومت ایجاد کرد؛ رتبه نخست این میدان را کسب نمود؛ تزریق دورغ، وحشت، اضطراب، حس ناامنی و خود تحقیری به اذهان ایرانی ها و سانسور شدید اخبار موفقیت‌های میدانی ایران، مهمترین رفتارهای موذیانه‌ای بود که برخی از ما بی آنکه، آگاه از چنین تله‌ی نامرئی باشیم؛ درگیر آن فضا شده بودیم! از جمله مهمترین دورغ پراکنی های دشمن متخاصم، خبر قریب الوقوعِ ترور رهبر معظم ایران و عدم تمایل کنونی برای انجام آن بود؛ این ادعای پوچ، در حالی مطرح شد که شواهد میدانی جنایات اسرائیل و آمریکا مؤید آن بوده که آنان در میدان جنگ، هیچ مصلحت و هیچ اهم بر مهمی را بر نمی تابند و چنانچه سرنخی از محل اطلاع فرمانده کل قوا داشتند، بدون تردید در حذف جسمانی ایشان کوتاهی نمی کردند. در حقیقت تمام این ادعاهای اخیر، تلاشی برای بزرگ نمایی اطلاعاتی قدرت دشمن و ترویج حس ناامیدی در بین ملت ایران بود و در مرتبه بعد به منظور درز اطلاعات مردمی انجام شد! به بیانی صهیونیست‌ها در این میدان، از ابزار بازی فریب، به قوت تمام بهره می بردند و مناسب است که ما نیز به عنوان رزمنده های غیر نظامی این جنگ، با افشای هویت واقعی اسرائیل، یهود و امپریالیسم جهانی به تبیین اهداف و مقاصد آنان برای جهانیان همت گذاریم. در حالی که بر خلاف ایران هراسی که توسط دول متخاصم از جمله اسرائیل، بطور مرتب انجام می شود، تمامی مستندات در موضوع یهود و مقصود سیطره‌ی جهانی اش، بر اساس اسناد پژوهشی، دارای اعتبار است. در واقع، وقت باور این امر مهم رسیده که در حال حاضر، وظیفه هر ایرانی با غیرت برای حفظ کیان کشور، ایجاد یک پایگاه شخصی مبارزه‌، برای دفاع از هویت ایرانی و جنگ روانی با دشمن است؛ که می تواند منتهی به خانواده، اقوام، دوستان و یا فراتر از آن به خارج از مرزهای ایران باشد. ✍🏻فاطمه شکیب‌رخ #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI