:)

«نمی‌دانم چرا این‌قدر خالی شده‌ام نه حرفی برای گفتن دارم و نه کاری برای کردن»

وقتی به سکوت عادت کنی ، دیگه حرف زدن سخت و گاهی غیر ممکن میشه..

از یک سنی به بعد همین میشه که فروغ فرخزاد میگه: در برابر بی مهری هیچ نمیگویم ! سکوت و سکوت و سکوت ... انگار که لال شده باشم ؛ شایدهم کور و کر دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حوصله اش را!

صبر ؟! تا کی ای بزرگ ؟ ما ز صبر بسیار جوانی داده ایم بر باد ...

پر از درد های از پیش تعین نشده ؛

؛

من از زندگی کردن بدون واقعا زندگی کردن خستم.

دنیا پر از آدمای تنهاست، که می‌ترسن اولین قدم رو بردارن..

من با وحشت تنهایی آشنایم، نه تنهایی در خلوت بلکه تنهایی در میان مردم؛