[ حنیفا ]

40

[ حنیفا ]

مصرع ِناقص ِمن کاش که کامل می‌شد؛ شعر در وصف ِتو از سوی تو نازل می‌شد...

[ حنیفا ]

39

[ حنیفا ]

شعر در شأن ِتو شرمنده به همراهم نیست، واژه در دست ِمن آنگونه که می‌خواهم نیست...

[ حنیفا ]

38

[ حنیفا ]

من که حیران ِتو حیران ِتوام می‌دانم، نه فقط من که در این دایره سرگردانم...

[ حنیفا ]

37

[ حنیفا ]

همه‌ی عالم ُ آدم به تو می‌اندیشد؛ شک ندارم که خدا هم به تو می‌اندیشد...