روز ۲۷۴م: من هنوز اینجا موندم یه داستان نیمه‌کاره، که نویسنده‌اش مُرده!

میدونی که از هم چیزی نمی‌دونیم و این خواسته خودت بود.. من هم لبخند میزنم و میگم "تو هیچی از من نمیدونی" اما؛ این کنایه کوچک و بی نقص ب اندازه آتیش گرفتن بال پروانه سریع و دردناک تموم می‌شه. چون تو انقدر می‌‌دونی که من بدون تو حتآ نمیتونم لبخند بزنم...

ازش محافظت کنین.

بهت برگشتم دوباره

تلاش کردیم برای شجاع بودن، تا مبادا قبل از مرگ؛ بمیریم!

دلم برا پرچونگی‌هام تو امحا تنگ شده چجوریه که زندگی اینقدر قابل پیش‌بینی پیش می‌ره؟

چند روزیه تلاش می‌کنم برگردونمش به حالت قبل اما نمی‌شه باید دست بکشم؟

دیدی؟ قدم‌هام هیچ‌وقت مسیر رسیدن به تو رو فراموش نمی‌کنن هربار که رنجور تر از قبل گوشه‌ی همین خونه‌ی خاک گرفته خودمو پیدا می‌کنم، مطمئن تر می‌شم تنها آغوشی که برام مونده همین آغوش سرده!