میدونی که از هم چیزی نمی‌دونیم و این خواسته خودت بود.. من هم لبخند میزنم و میگم "تو هیچی از من نمیدونی" اما؛ این کنایه کوچک و بی نقص ب اندازه آتیش گرفتن بال پروانه سریع و دردناک تموم می‌شه. چون تو انقدر می‌‌دونی که من بدون تو حتآ نمیتونم لبخند بزنم...

ازش محافظت کنین.

بهت برگشتم دوباره

تلاش کردیم برای شجاع بودن، تا مبادا قبل از مرگ؛ بمیریم!

دلم برا پرچونگی‌هام تو امحا تنگ شده چجوریه که زندگی اینقدر قابل پیش‌بینی پیش می‌ره؟

چند روزیه تلاش می‌کنم برگردونمش به حالت قبل اما نمی‌شه باید دست بکشم؟

دیدی؟ قدم‌هام هیچ‌وقت مسیر رسیدن به تو رو فراموش نمی‌کنن هربار که رنجور تر از قبل گوشه‌ی همین خونه‌ی خاک گرفته خودمو پیدا می‌کنم، مطمئن تر می‌شم تنها آغوشی که برام مونده همین آغوش سرده!

چشمامو روی همه‌چیز بستم و خیال کردم خیال کردم بخشیده شدم خیال کردم دوباره می‌تونم لبخند بپاشم رو لب تموم شخصيت های‌ مرده‌ی این دیوار خیال کردم دیدنش یه فرصته بهم هدیه شده تا دوباره حس کنم نوازشِ زندگی رو روی شونه‌های خمیده‌ام اما چیشد؟... چیشد که به خودم اجازه‌ی دیدن همچین رویایی رو دادم؟