‌‌

تو همش یادت می‌ره؛ همش منی که فقط تورو یادمه‌ رو یادت می‌ره!

میتونین حرف بزنین باهام؟

_متن هاتو معمولا همون موقع که میفرستی نمیخونم میذارم چند تا رو هم جمع شه ، یکی از موسیقی هاتو میذارم و دمنوش اویشن و فوت میکنم و تکستارو عین یه داستان از ته دل ، یه رمان با سبک جدید میخونم و تا مرز مرگ میرم بس که قشنگه :)))) پ ن : چقدر خوب که برگشتی +چقدر دوست داشتم چنین چیزی رو بشنوم بعد خوندن پیامت واقعا احساس می‌کنم سبکم ممنونم بابت لطف بی‌کرانت‌ و احساس نابی که بهم بخشیدی:)

چقدر تورو به خودمون بدهکارم

به اندازه تموم حس‌های گنگ و پیچیده‌ی قلبم، باید خودم رو بغل می‌کردم و بهش می‌گفتم نترسه! اما خودم رو بیشتر از هرچیزی گم کرده‌بودم.

تو باقی‌مونده از تمام « یه زخم بیشتر، مهم یادگرفتن و تکرار نکردنِ اشتباهه.» گفتنامی. خوشحال بمون وقتی به سر حدت برای ساختنش رسیدی. -بازمانده

اگر این درد توئه، پس چرا من هم اون رو توی سینه‌م حس می‌کنم؟

اگه نتونستی پیدام کنی فقط دستات رو از هم باز کن و چشم بسته از هر فکر و ترسی رها شو، چشمات رو که با حس سرمای آشنایی باز کنی من خودم رو بهت رسوندم.

تموم دارایی‌م خیال کردنمه.

صدای تو، انعکاس روحم بود هربار توی سرم پیچید؛ بیشتر از قبل در برابر توهمِ بودنت مقاومتی نکردم بازیچه‌ی توهم داشتنت شدم و در قبالش روحم رو باختم