eitaa logo
ضامن اشک بر امام حسین ع مادرش فاطمه س است.
7.6هزار دنبال‌کننده
3هزار عکس
2.7هزار ویدیو
1.1هزار فایل
السلام علیک یاابا عبدالله کانال ویژه مقتل امام حسین ع با متن عربی و ترجمه از منابع معتبر ایتا @zameneashk1 تلگرام @zameneashk باب الحسین ع https://t.me/Babolhusein آی دی پاسخ به سوالات مقتل و دریافت کتاب شیعتی و مذبوح فرات @m_h_tabemanesh
مشاهده در ایتا
دانلود
13 ▪️▪️بدن مسلم بن عقیل و ع و هانی بن عروة ع بر دار ▪️▪️ ثم أمر عبيدالله بن زياد بمسلم بن عقيل و هانئ بن عروة رحمهما الله، فصلبا جميعا منکسين. ابنأعثم، الفتوح، 105 / 5 سپس ابن زیاد لع دستور داد بدن بی سر مسلم بن عقیل ع و هانی بن عروة رحمهما الله را بر عکس از دو پا به دار آویختند (زیرا سر های مقدس را از بدن جدا کرده بودند) ثم أمر ابن زياد بجثة مسلم، فصلبت، و هذا أول قتيل صلبت جثته من بني هاشم. المسعودي، مروج الذهب، 70 / 3 مساوي عنه: القمي، نفس المهموم، / 120؛ المازندراني، معالي السبطين، 242 / 1 سپس ابن زیاد لع دستور داد بدن بی سر مسلم بن عقیل ع را به دار آویختند و این اولین شهید از بنی هاشم بود که او را به دار آویختند. ▪️▪️سرانجام سر مقدس مسلم و هانی ع▪️ فلما بلغه الکتاب مع الرأسين فرح فرحا شديدا، و أمر أن يصلبا علي باب دمشق. الجواهري، مثير الأحزان، / 28 هنگامیکه نامه ابن زیاد لع به همراه سر مطهر مسلم ع و هانی رحمة الله به یزید لع رسید بسیار خوشحال و مسرور گشت و دستور داد آن دو سر مطهر را بر دروازه دمشق آویزان کنند. ▪️روز عرفه ، روز شهادت مسلم بن عقیل ع ▪️ و قتله رحمه الله يوم الأربعاء لتسع خلون منه يوم عرفة. و کان ذلک بعد مخرج الحسين من مکة قاصدا أرض العراق بيوم واحد. المفيد، الارشاد، 67، 64 / 2 مساوي عنه: المجلسي، البحار، 363، 357 / 44؛ البحراني، العوالم، 213، 206 / 17؛ الدربندي، أسرار الشهادة، / 243، 228؛ بحرالعلوم، مقتل الحسين عليهالسلام، / 244؛ مثله الفتال، روضة الواعظين، / 152؛ الأمين، أعيان الشيعة، 593، 592 / 1، لواعج الأشجان، / 68، 65؛ الجواهري، مثير الأحزان، / 28 – 27 شهادت مسلم بن عقیل ع روز چهارشنبه نهم ذی الحجه مصادف با روز عرفه است و آن به فاصله یک روز بعد از خروج امام حسین ع در روز هشتم ذی الحجه از مکه ی مکرمه می باشد. ▪️حدیث شب عرفه شب شهادت مسلم بن عقیل ع قال أبو عبد الله ع إن الله تبارك و تعالى يتجلى لزوار قبر الحسين ع قبل أهل عرفات و يقضي حوائجهم و يغفر ذنوبهم و يشفعهم في مسائلهم ثم يأتي أهل عرفة فيفعل ذلك بهم كامل الزيارات، الباب السبعون، ص : 170 محل تدریس :مجمع الذاکرین زینبیه س ،واقع در باقرآباد ورامین تیر ماه سال 1397 ای دی برای ارسال سوالات مقتل @m_h_tabemanesh1 لینک مقتل ضامن اشک پاسخ به شبهات و سوالات مقتل امام حسین ع @zameneashk1
يعلی عامری گويد : رسول خدا را به طعامی دعوت كردند در راه حسين عليه السلام را مشاهده فرمود : كه با كودكان سرگرم بازی است . پيامبر در برابر مردم ايستاد و دستان خود را [ برای به آغوش كشيدن حسين عليه السلام ] گشود اما كودك از اين سو به آن سو می جست و رسول خدا (ص) او را مي خنداند تا اين كه او را گرفت و يك دست زير چانه و دست ديگر بر پشت گردنش نهاد و دهان بر دهان وی گذارد و او را بوسيد و فرمود:‌ [ حُسَيْنٌ مِنّي وَ اَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أحَبَّ اللهُ مَنْ أحَبَّ حُسَيْناً ،حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأسْباطِ .] (‌ حسين از من است و من از حسينم خداوند دوست می دارد هر كه حسين را دوست بدارد. حسين نوه ای از نواده ها [ی پيامبران ] است .) كامل الزيارات / 52 – 53 @m_h_tabemanesh1 @m_h_tabemanesh2 کانال مقتل ضامن اشک پاسخ به شبهات و سوالات مقتل امام حسین ع @zameneashk لینک کانال ضامن اشک در ایتا https://eitaa.com/zameneashk1
حذيفه يمانی گويد : پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را ديدم كه دست حسين بن علی عليه السلام را گرفته و می فرمايد: [يا ايُّهَا الناسُ هذَالحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ فَاعْرِفُوهُ فَوَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ إنَّهُ لَفِي الجَنَّةِ و مُحِبّيهِ فِي الجَنَّةِ وَ مُحِبّي مُحِبّيهِ فِي الْجَنَّةِ] ( ای مردم اين حسين بن علی عليه السلام است او را بشناسيد قسم به آن كه جانم در دست اوست او در بهشت است دوستدارانش در بهشت اند و دوستداران دوستدارانش نيز در بهشت اند .) امالي صدوق / 478 @zameneashk ایتا https://eitaa.com/zameneashk1
بسم الله الرحمن الرحیم السلام علی اسیر الکربات و قتیل العبرات نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند حديث زراره درباره گريستن آفرينش بر حسين ع قال ابو عبدالله عليه السلام يا زرارة ان السماء بکت علي الحسين اربعين صباحا بالدم و ان الارض بکت اربعين صباحا بالسواد و ان الشمس بکت اربعين صباحا بالکسوف و الحمرة و ان الجبال تقطعت و انتثرت و ان البحار تفجرت و ان الملائکة بکت اربعين صباحا علي الحسين عليه‏السلام. يعني صادق آل محمد حضرت ابي عبدالله (ع) فرمود اي زراره به درستي که آسمان چهل روز صبحگاه بر حسين (ع) به خون گريه کرد و زمين چهل روز به سياهي گريست و خورشيد چهل بامداد به کسوف و تيرگي و سرخي گريه کرد و به درستي که کوه‏ها قطعه قطعه شدند و از يکديگر پراکنده گرديدند و درياها منفجر شده و در جريان آب‏ها گريستند و فرشته‏ها چهل بامداد بر حسين (ع) گريه کردند. پس از آن امام (ع) فرمود اي زراره بعد از قتل حسين (ع) زنهاي ما خضاب نکردند و روغن به تن نماليده و عطر بر خود نزدند و سرمه نکشيدند و موهاي خود را شانه نزده و گيسوان خود را رها ننمودند تا آن وقت که سر عبيدالله پسر زياد را آوردند و بعد از آن هم همه اوقات گريه مي‏کردند و نزد جدم حضرت سيد سجاد هر وقت که نام حسين (ع) بر زبان مي‏گذشت اشک از چشم مبارکش سرازير شده و ديده‏اش از سرشک مالامال مي‏شد و اشک چشمش از محاسن شريفش مي‏گذشت و از گريه او فرشته‏هائي که ملازم قبر آن حضرت بودند به طوري مي‏گريستند که فرشتگان زمين و آسمان به گريه در مي‏آمدند و چون آن حضرت شربت شهادت نوشيد جهنم مانند اشخاص عزادار و صاحب سوگواري مي‏ناليد و از خود بانگي مهيب برمي‏آورد چنانکه از هيبت آن زمين مي‏خواست بشکافد و از هم بپاشد. آن‏گاه که يزيد و ابن‏زياد را از اين سراي دنيا به سراي آخرت انتقال دادند جهنم که پذيرائي ارواح منحوس آن دو ملعون را مشتاق بود چنان نعره زده و شهيق برآورد که اگر در دست خازنين خود محبوس و مغلول نبود هر چه که بر روي زمين بود بيقين فرومي‏کشيد و تمامي را بلعيده و مي‏گداخت و مي‏سوزانيد با اين وصف باز هر ساعت بر خود دميده و بر خزان خويش مي‏شوريد تا اينکه جبرئيل فرود آمده با لطمه خود آن را به جاي خويش نشانيد و جهنم با اين احوال بر حسين(ع) مي‏گريست و به جانب کشندگان او زبانه مي‏کشيد. و نيز حضرت ابي عبدالله امام صادق (ع) می فرمايد: اگر نه اين بود که حجت‏هاي خدا در روي زمين جاي دارند زمين در هم مي‏شکست و آنچه را که آن در روي خود داشت واژگون مي‏نمود و آن تا قيامت دچار ارتعاش و تزلزل بود، نيست چشمي در نزد خدا محبوب‏تر از آن چشم که بر حسين (ع) بگريد و نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند و حضرت محمد مصطفي اداي حق او را فرمايد و نيست بنده‏اي که در روز محشر از خاک برخيزد و گريان نباشد مگر آن کس که بر جد من بگريد و ايشانند که در روز انگيزش و تعب خوشحال و مسرور برانگيخته مي‏شوند و ديگر مردم ترسان و نوميد و خائف و خائب برانگيزند و گريه‏کنندگان بر حسين (ع) با حضرتش در سايه عرش الهي در آيند و مصاحب و مؤالف باشند و ايشان را اضطراب و وحشتي از حشر و حساب نباشد و از اين جهة دهشتي در خاطر ايشان راه نيابد وقتي که به ايشان گويند در رضوان بهشت در آئيد نپذيرند و مضايقه و دريغ دارند که حضرت حسين (ع) را گذارده و راه بهشت را پيش گيرند و حوريان براي ايشان فرستادگان و پيام‏ها فرستند که ما آرزومند شمائيم و شما را انتظار داريم چرا به جانب ما نيائيد و رغبت بما ننمائيد و گريه‏کنندگان بر حضرت سيدالشهداء را از آن کرامت و حشمتي که هست به جانب حوريان بهشتي نگران نشوند و نظر ايشان به جانب دشمنان خود باشد که آنان را با موهاي پيشاني و نواصي خويش به طرف آتش مي‏کشانند و آن‏ها را فرياد و فغان بلند است که براي ما شفيعي، يار و غمگساري و طرفداري نيست و آنان بر مقام و منزلت اينان نگران شده و نزديکي به ايشان را نتوانند و فرشتگان از جانب ارواح گريه کنندگان به رسالت و پيام‏گذاري آمده و خواستار منازل و جايگاه همسران آن‏ها مي‏گردند و در اين وقت ميل و غربت آنان به جانب همسران زيادتر مي‏شود چه قربت و نزديکي ايشان در حضرت ابي عبدالله مکشوف افتاده پس از آن مي‏گويند الحمدلله الذي کفانا الفزع الاکبر و اهوال القيامة و نجانا مماکنا نخاف. يعني حمد و سپاس و خداي را که ما را از اين فزع اکبر و هول و اضطراب قيامت و محشر نجات داد سپس بر مرکبهاي خود سوار گرديده و بارهاي سفر خود را بر شتران بسته و به اثنا و سپاس به منزل‏ها و جايگاه خويش وارد مي‏شوند.
بسم الله الرحمن الرحیم السلام علی اسیر الکربات و قتیل العبرات نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند حديث زراره درباره گريستن آفرينش بر حسين ع قال ابو عبدالله عليه السلام يا زرارة ان السماء بکت علي الحسين اربعين صباحا بالدم و ان الارض بکت اربعين صباحا بالسواد و ان الشمس بکت اربعين صباحا بالکسوف و الحمرة و ان الجبال تقطعت و انتثرت و ان البحار تفجرت و ان الملائکة بکت اربعين صباحا علي الحسين عليه‏السلام. يعني صادق آل محمد حضرت ابي عبدالله (ع) فرمود اي زراره به درستي که آسمان چهل روز صبحگاه بر حسين (ع) به خون گريه کرد و زمين چهل روز به سياهي گريست و خورشيد چهل بامداد به کسوف و تيرگي و سرخي گريه کرد و به درستي که کوه‏ها قطعه قطعه شدند و از يکديگر پراکنده گرديدند و درياها منفجر شده و در جريان آب‏ها گريستند و فرشته‏ها چهل بامداد بر حسين (ع) گريه کردند. پس از آن امام (ع) فرمود اي زراره بعد از قتل حسين (ع) زنهاي ما خضاب نکردند و روغن به تن نماليده و عطر بر خود نزدند و سرمه نکشيدند و موهاي خود را شانه نزده و گيسوان خود را رها ننمودند تا آن وقت که سر عبيدالله پسر زياد را آوردند و بعد از آن هم همه اوقات گريه مي‏کردند و نزد جدم حضرت سيد سجاد هر وقت که نام حسين (ع) بر زبان مي‏گذشت اشک از چشم مبارکش سرازير شده و ديده‏اش از سرشک مالامال مي‏شد و اشک چشمش از محاسن شريفش مي‏گذشت و از گريه او فرشته‏هائي که ملازم قبر آن حضرت بودند به طوري مي‏گريستند که فرشتگان زمين و آسمان به گريه در مي‏آمدند و چون آن حضرت شربت شهادت نوشيد جهنم مانند اشخاص عزادار و صاحب سوگواري مي‏ناليد و از خود بانگي مهيب برمي‏آورد چنانکه از هيبت آن زمين مي‏خواست بشکافد و از هم بپاشد. آن‏گاه که يزيد و ابن‏زياد را از اين سراي دنيا به سراي آخرت انتقال دادند جهنم که پذيرائي ارواح منحوس آن دو ملعون را مشتاق بود چنان نعره زده و شهيق برآورد که اگر در دست خازنين خود محبوس و مغلول نبود هر چه که بر روي زمين بود بيقين فرومي‏کشيد و تمامي را بلعيده و مي‏گداخت و مي‏سوزانيد با اين وصف باز هر ساعت بر خود دميده و بر خزان خويش مي‏شوريد تا اينکه جبرئيل فرود آمده با لطمه خود آن را به جاي خويش نشانيد و جهنم با اين احوال بر حسين(ع) مي‏گريست و به جانب کشندگان او زبانه مي‏کشيد. و نيز حضرت ابي عبدالله امام صادق (ع) می فرمايد: اگر نه اين بود که حجت‏هاي خدا در روي زمين جاي دارند زمين در هم مي‏شکست و آنچه را که آن در روي خود داشت واژگون مي‏نمود و آن تا قيامت دچار ارتعاش و تزلزل بود، نيست چشمي در نزد خدا محبوب‏تر از آن چشم که بر حسين (ع) بگريد و نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند و حضرت محمد مصطفي اداي حق او را فرمايد و نيست بنده‏اي که در روز محشر از خاک برخيزد و گريان نباشد مگر آن کس که بر جد من بگريد و ايشانند که در روز انگيزش و تعب خوشحال و مسرور برانگيخته مي‏شوند و ديگر مردم ترسان و نوميد و خائف و خائب برانگيزند و گريه‏کنندگان بر حسين (ع) با حضرتش در سايه عرش الهي در آيند و مصاحب و مؤالف باشند و ايشان را اضطراب و وحشتي از حشر و حساب نباشد و از اين جهة دهشتي در خاطر ايشان راه نيابد وقتي که به ايشان گويند در رضوان بهشت در آئيد نپذيرند و مضايقه و دريغ دارند که حضرت حسين (ع) را گذارده و راه بهشت را پيش گيرند و حوريان براي ايشان فرستادگان و پيام‏ها فرستند که ما آرزومند شمائيم و شما را انتظار داريم چرا به جانب ما نيائيد و رغبت بما ننمائيد و گريه‏کنندگان بر حضرت سيدالشهداء را از آن کرامت و حشمتي که هست به جانب حوريان بهشتي نگران نشوند و نظر ايشان به جانب دشمنان خود باشد که آنان را با موهاي پيشاني و نواصي خويش به طرف آتش مي‏کشانند و آن‏ها را فرياد و فغان بلند است که براي ما شفيعي، يار و غمگساري و طرفداري نيست و آنان بر مقام و منزلت اينان نگران شده و نزديکي به ايشان را نتوانند و فرشتگان از جانب ارواح گريه کنندگان به رسالت و پيام‏گذاري آمده و خواستار منازل و جايگاه همسران آن‏ها مي‏گردند و در اين وقت ميل و غربت آنان به جانب همسران زيادتر مي‏شود چه قربت و نزديکي ايشان در حضرت ابي عبدالله مکشوف افتاده پس از آن مي‏گويند الحمدلله الذي کفانا الفزع الاکبر و اهوال القيامة و نجانا مماکنا نخاف. يعني حمد و سپاس و خداي را که ما را از اين فزع اکبر و هول و اضطراب قيامت و محشر نجات داد سپس بر مرکبهاي خود سوار گرديده و بارهاي سفر خود را بر شتران بسته و به اثنا و سپاس به منزل‏ها و جايگاه خويش وارد مي‏شوند. کانال ضامن اشک ایتا @zameneashk1
فضائل امام حسین ع از امام صادق ع در زیارت اربعین حنان بن سدير مي‏گويد که به امام صادق، عليه‏السلام، عرض کردم: درباره‏ي زيارت قبر حسين، عليه‏السلام، چه مي‏فرماييد؟ فرمود: زره و لاتجفه فانه سيد الشهداء و سيد شباب اهل الجنة و شبيه يحيي بن زکريا و عليهما بکت السماء والارض؛ [1] وي را زيارت کن و به او جفا مکن زيرا که او آقاي همه‏ي شهيدان و آقاي جوانان اهل بهشت، و شبيه يحيي بن زکريا است و آسمان و زمين بر آن دو، گريست. حضرت صادق، عليه‏السلام، در اين عبارت شريفه بعد از آنکه حنان بن سدير را امر به زيارت امام حسين، عليه‏السلام، مي‏کند و ترک زيارت آن حضرت را جفاي بر وي قلمداد نموده، او را از جفاي بر امام حسين نهي مي‏نمايد، چهار عنوان براي آن بزرگوار ذکر مي‏فرمايد: 1 - او سيد الشهدا است؛ اين کلمه مقدس و گرانسنگ از القاب امام حسين، بلکه از القاب اختصاصي اوست زيرا قبلا به حضرت حمزه نيز سيدالشهدا مي‏گفتند ولي با حدوث جريان خونين کربلا، امام حسين، عليه‏السلام، اين لقب را به خود اختصاص داد و امروز در ميان امت اسلام و خصوصا ملت تشيع، هر کجا اين لفظ و واژه‏ي پر جاذبه گفته شود، امام حسين، عليه‏السلام، به نظر شنونده مي‏آيد. و اين لقب مبارک همچون ديگر القاب آسماني بزرگان، حکايت از يک حقيقت بارز و ثابت مي‏کند زيرا شهادت آن حضرت در وضع و شرايطي واقع شد و به هيأت و صورتي انجام گرفت که در هيچ جا و راجع به هيچ کس اين چنين واقع نشد و به لحاظ شرايط ويژه‏اي که دارد، در جهان بي‏سابقه است. 2 - آن بزرگوار، سيد جوانان اهل بهشت است؛ اين معنا در کلام رسول اکرم مکررا آمده است که: الحسن و الحسين سيدا شباب اهل الجنة؛ [2] حسن و حسين دو سيد جوانان اهل بهشتند و با در نظر گرفتن اينکه اهل بهشت، همه جوانند بنابراين، امام حسين سيد همه‏ي اهل بهشت مي‏باشد. 3 - امام حسين شبيه به يحيي بن زکريا است؛ آري، اين دو بزرگوار وجوه مشابهت بسيار دارند: هر دو شهيد راه خدايند، سر هر دو از بدن جدا شد، سر هر دو به عنوان هديه و تعارف براي پادشاه ستمکار زمانشان بردند، و ساير شباهتهايي که ميان آن دو بزرگوار مي‏باشد مرحوم آيت الله حاج ميرزا محمد ارباب قمي، رضوان الله عليه، مي‏گويند: حالات حضرت سيدالشهدا، عليه‏السلام، با يحيي در اموري مطابق است و بعد، دوازده امر را ذکر مي‏کنند که ما به صورت اختصار مي‏آوريم: همنامي پيش از خود نداشتند، نه پيش از يحيي کسي به نام يحيي آمده بود و نه قبل از حسين کسي به نام حسين نامگذاري شده بود. آسمان بر هر دو گريست. مدت حمل هر يک از آن دو، شش ماه بود. ولادت هر دو با بشارت و مژده‏ي آسماني بود که قبلا داده شد. قاتل هر دو اولاد زنا بودند. سر هر دو را در طشت طلا گذارده، براي زناکاران و زنازادگان هديه بردند. خداوند در هر دو مورد، به کشته شدن هفتاد هزار نفر، کيفر کرد. سر بريده‏ي هر دو بزرگوار، سخن گفت. هر دو بعد از ولادت، به آسمان بالا برده شدند. هر دو در مکان تاريکي اگر مي‏نشستند، از نور جمالشان روشن مي‏شد. وصول هر دو به مرتبه‏ي مؤکده و عاليه‏ي خوف از عظمت الهي. خداوند با هر دو سخن گفت و نقل مي‏کنند از تفسير مجمع البيان در تفسير آيه‏ي وحنانا من لدنا؛ [3] که حضرت باقر فرمود: مهرباني خدا به يحيي به مرتبه‏اي بود که هر زمان مي‏گفت: يا رب، پاسخ، لبيک يا يحيي مي‏شنيد و اما راجع به سخن گفتن خدا با حسين، جريان مشهور را نقل کرده که سر قبر خديجه مناجات مي‏کرد و جواب آمد: لبيک لبيک انت في کفني و کلما قلت قد سمعناه [4] . 4 - چهارمين مطلبي که در روايت امام صادق، عليه‏السلام، راجع به حسين، عليه‏السلام، آمده اين است که آسمان و زمين بر آن دو گريست. (راجع به اين موضوع قبلا مطالبي ذکر کرديم). [1] ابن قولويه، محمد؛ کامل الزيارت، ص 305. [2] ابن شهر آشوب مازندراني، محمد مناقب آل ابي طالب، ج 3، ص 394. [3] سوره مريم، آيه 13. [4] ارباب قمي، ميرزا محمد؛ اربعين حسينيه، ص 261 - 262. سالار شهیدان به روایت معصومان [ صفحه 112- 121] ضامن اشک در تلگرام @zameneashk کانال ضامن اشک ایتا @zameneashk1
‍ بسم الله الرحمن الرحیم 4 شاه کلید گریز روضه های امام حسین ع لا يوم کيومک يا أباعبدالله حدثنا أحمد بن هارون الفامي قال: حدثنا محمد بن عبدالله بن جعفر بن جامع الحميري، قال: حدثنا أبي، عن أحمد بن محمد بن يحيي، عن محمد بن سنان، عن المفضل ابن‏عمر، عن الصادق جعفر بن محمد، عن أبيه، عن جده عليه‏السلام: أن الحسين بن علي بن أبي‏طالب عليه‏السلام دخل يوما الي الحسن عليه‏السلام، فلما نظر اليه بکي، فقال له: ما يبکيک يا أباعبدالله؟ قال: أبکي لما يصنع بک. يک روز حسين بن علي بن ابيطالب عليه‏السلام وارد شد بر حضرت حسن عليه‏السلام و چون چشمش به او افتاد، گريست. به او گفت: «چه تو را مي‏گرياند، اي اباعبدالله؟» گفت: «مي‏گريم براي آن چه با تو کنند. » فقال له الحسن عليه‏السلام: ان الذي يؤتي اليَّ سم يدس الي فأُقتَلُ به، فرمود: «آنچه به من آيد، زهري است که به کامم ريزند و کشته شوم؛ ولکن لا يوم کيومک يا أباعبدالله يزدلف اليک ثلاثون ألف رجل يدعون أنهم من أمة جدنا محمد صلي الله عليه و آله، و ينتحلون دين الاسلام، ولي اي اباعبدالله! روزي چون روز تو نباشد. سي هزار مردي که مدعي هستند از امت جد ما محمدند و خود را به دين اسلام بندند، فيجتمعون علي قتلک، و سفک دمک ، و انتهاک حرمتک، و سبي ذراريک، و نسائک، و انتهاب ثقلک، فعندها تحل ببني أمية اللعنة، بر تو گرد آيند و همدست شوند براي کشتن تو و ريختن خونت و هتک حرمتت و اسير کردن ذريه‏ات و زنانت و غارت بنه‏ات. در اين جاست که به بني‏اميه لعنت فرود آيد و تُمطَرُ السماءُ رِماداً و دَمَاً و يبکي عليک کلَ شي‏ءٍ حتي الوحوشِ في الفلواتِ و الحيتان في البحار. و آسمان خاکستر و خون بارد و همه چيز بر تو بگريند تا وحشيان بيابان و ماهيان دريا. » الصدوق، الأمالي، /116 - 115 رقم 3 مساوي عنه: المجلسي، البحار، 218/45؛ البحراني، العوالم، 460 - 459، 154/17؛ البهبهاني، الدمعة الساکبة، 120 - 119/4، بحرالعلوم، مقتل الحسين عليه‏السلام، /271؛ مثله دانشيار، حول البکاء، /95 کمره‏اي، ترجمه‏ي امالي، /116 – 115 سلام علیکم ضمن عرض تسلیت به مناسبت شهادت سبط النبی ص امام حسن مجتبی ع روضه گریز به کربلاء با جمله زیبای لا یوم کیومک یا ابا عبدالله با سند معتبرش تقدیم می شود و این زمانی است که امام حسین ع به عیادت امام حسن ع که در آخرین لحظات شهادتش است می رود و امام حسن ع کلید روضه عاشوراء را می فرماید. ای دی برای سوالات مقتل @m_h_tabemanesh1 لینک مقتل ضامن اشک پاسخ به شبهات و سوالات مقتل امام حسین ع @zameneashk لینک گروه مقتل متضمن البکاء مخصوص پرسش از سوالات مقتل امام حسین ع https://t.me/joinchat/CQ5QIjy-YrCfVxk0vCn8Lg ضامن اشک ایتا @zameneashk1
‍ بسم الله الرحمن الرحیم 6 شرح روایت لا يوم کيومک يا اباعبدالله (2 ) مرحوم سيد بن طاووس، اعلي الله مقامه، نقل کرده که امام صادق، عليه‏السلام، فرمود: روزي حسين بن علي، عليه‏السلام، وارد بر امام حسن، عليه‏السلام، گرديد، چون نظر امام حسن به صورت برادر افتاد، گريه کرد، امام حسن فرمود: چه چيز تو را به گريه درآورد؟ امام حسين در پاسخ فرمود: ابکي لما يصنع بک؛ گريه مي‏کنم براي آن سوء رفتار و آزارهايي که نسبت به تو انجام خواهد گرفت و آنچه که بر تو خواهد رفت. امام حسن، عليه‏السلام، فرمود: ان الذي يؤتي اليَّ سم يدس اليَّ فاقتل به؛ آنچه بر من رخ مي‏دهد، به خاطر سمي است که خائنانه به من داده مي‏شود و با آن کشته خواهم شد. ولکن لا يوم کيومک يا اباعبدالله يزدلف اليک ثلاثون الف رجل يُدَّعون انهم من ام جدنا محمد صلي الله عليه و آله و ينتحلون الاسلام فيجتمعون علي قتلک و سفک دمک و انتهاک حرمتک و سبي ذراريک و نساءک و انتهاب ثقلک ولي اي اباعبدالله، روزي همچون روز تو نيست، سي هزار نفر که همه مدعي اند که از امت جد ما محمد، صلي الله عليه و آله، هستند و خود را مسلمان مي‏شمرند، نزديک تو شده، بر قتل تو، ريختن خونت و هتک حرمتت و اسيرنمودن فرزند، ذراري و زنان تو و غارت خيام و بار و بنه‏ي تو اجتماع مي‏کنند. در اين هنگام است که خداوند، لعنت و نفرين خود را شامل حال بني اميه مي‏کند و آسمان، باران خون و خاکستر خواهد باريد و همه چيزها، حتي وحوش و ماهيان درياها بر تو گريه خواهند کرد. نکات روایت 1. درعبارت لا یوم ..... در مبحث عربی یکی از انواع حرف لا ، لای نفی جنس است که اگر حرف لا ، بر سرمبتدا و خبر بیاید معنی مبتدا نفی ابد است و معنی هیچ می دهد. مثلا در ذکر مقدس لا اله الا الله یعنی هیچ موجودی غیر از خدا نیست در اینجا معنی می شود هیچ روزی مانند روز حسین ع نیست از آدم تا قیامت که شامل تمام ایام الله می شود.حتی روز شهادت پیامبر ص 2. در جمله‏ي «يدعون... ادعا می کنند » اين نکته نهفته است که قاتلان حسين، عليه‏السلام، از امت پيغمبر نيستند، آنان مدعيان دروغينند و به دروغ ادعا دارند که از امت پيامبر اسلام بوده و مسلمانند و گرنه از گبر و بت‏ پرست بدترند. 3. در جمله «فيجتمعون...» مصائبي را که امام حسين، عليه‏السلام، در راه خدا تحمل کرد، بيان فرموده که عبارت از قتل و سفک دم و هتک حرمت، اسيري عزيزان، غارت خيمه و جايگاه و اموال آن حضرت است. 4. جمله‏ي «فعندها يحل الله ببني اميه العنة» عظمت مقام والاي امام حسين، عليه‏السلام، را می رساند . و دشمنان امام حسین ع مورد لعنت و نفرين ابدي خداوندند. و همه مي‏دانيم که چنين چيزي در مورد قتل هر کسي صورت نخواهد گرفت، بلکه اختصاص به يک شخصيت آسماني مانند حسين ع دارد. 5. در جمله‏ي «و تمطر السماء دما و رمادا» يعني؛ آسمان براي حسين، عليه‏السلام، خون و خاکستر مي‏بارد، مقامي براي امام حسين، عليه‏السلام، است که به فکر کسي نمي‏گنجد. شگفتا اين چه کسي است که آسمان براي او و در عزاي او خون مي‏گريد؟! ابوالعلاء معري نيز همين معنا را در شعر تکان دهنده‏ي خود آورده، آنجا که مي‏گويد: و علي الافق من دماء الشهيدين علي و نجله شاهدان فهما في اواخر الليل فجرا ن و في اولياته شفقان ثبتا في قميصه ليجيي الحشر مستعديا الي الرحمان بر صحنه‏ي روزگار، از خونهاي دو شهيد - شهيد راه حق و عدالت - يکي علي و ديگري فرزندش حسين، دو گواه محسوس، باقي مانده است. اين دو گواه محسوس، در اواخر شب به صورت فجر و سرخي در کرانه‏ي افق، و در اوايل شب به صورت شفق نمايان هستند و ديده مي‏شوند، اينها در پيراهن روزگار، ثابت هستند و محو نمي‏شوند تا در روز محشر، با اين دو گواهي که دارد، شکواي خويش را به پيشگاه خداي رحمان برد. 6. جمله «و يبکي عليک کل شي...» نقطه‏ي اوج عظمت امام حسين، عليه‏السلام، را نشان مي‏دهد، زيرا به صريح کلام امام معصوم، هر چيزي حتي وحوش صحرا و ماهيان دريا براي امام حسين، عليه‏السلام، گريه مي‏کنند. ابن طاووس، محمد؛ اللهوف، ص 21. ؛ سیمای حسین ع ،ص 53 ای دی برای سوالات مقتل @m_h_tabemanesh1 لینک مقتل ضامن اشک پاسخ به شبهات و سوالات مقتل امام حسین ع @zameneashk لینک گروه مقتل متضمن البکاء مخصوص پرسش از سوالات مقتل امام حسین ع https://t.me/joinchat/CQ5QIjy-YrCfVxk0vCn8Lg ضامن اشک ایتا @zameneashk1
بسم الله الرحمن الرحیم 17 السلام علی اسیر الکربات و قتیل العبرات نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند حديث زراره درباره گريستن آفرينش بر حسين ع قال ابو عبدالله عليه السلام يا زرارة ان السماء بکت علي الحسين اربعين صباحا بالدم و ان الارض بکت اربعين صباحا بالسواد و ان الشمس بکت اربعين صباحا بالکسوف و الحمرة و ان الجبال تقطعت و انتثرت و ان البحار تفجرت و ان الملائکة بکت اربعين صباحا علي الحسين عليه‏السلام. يعني صادق آل محمد حضرت ابي عبدالله (ع) فرمود اي زراره به درستي که آسمان چهل روز صبحگاه بر حسين (ع) به خون گريه کرد و زمين چهل روز به سياهي گريست و خورشيد چهل بامداد به کسوف و تيرگي و سرخي گريه کرد و به درستي که کوه‏ها قطعه قطعه شدند و از يکديگر پراکنده گرديدند و درياها منفجر شده و در جريان آب‏ها گريستند و فرشته‏ها چهل بامداد بر حسين (ع) گريه کردند. پس از آن امام (ع) فرمود اي زراره بعد از قتل حسين (ع) زنهاي ما خضاب نکردند و روغن به تن نماليده و عطر بر خود نزدند و سرمه نکشيدند و موهاي خود را شانه نزده و گيسوان خود را رها ننمودند تا آن وقت که سر عبيدالله پسر زياد را آوردند و بعد از آن هم همه اوقات گريه مي‏کردند و نزد جدم حضرت سيد سجاد هر وقت که نام حسين (ع) بر زبان مي‏گذشت اشک از چشم مبارکش سرازير شده و ديده‏اش از سرشک مالامال مي‏شد و اشک چشمش از محاسن شريفش مي‏گذشت و از گريه او فرشته‏هائي که ملازم قبر آن حضرت بودند به طوري مي‏گريستند که فرشتگان زمين و آسمان به گريه در مي‏آمدند و چون آن حضرت شربت شهادت نوشيد جهنم مانند اشخاص عزادار و صاحب سوگواري مي‏ناليد و از خود بانگي مهيب برمي‏آورد چنانکه از هيبت آن زمين مي‏خواست بشکافد و از هم بپاشد. آن‏گاه که يزيد و ابن‏زياد را از اين سراي دنيا به سراي آخرت انتقال دادند جهنم که پذيرائي ارواح منحوس آن دو ملعون را مشتاق بود چنان نعره زده و شهيق برآورد که اگر در دست خازنين خود محبوس و مغلول نبود هر چه که بر روي زمين بود بيقين فرومي‏کشيد و تمامي را بلعيده و مي‏گداخت و مي‏سوزانيد با اين وصف باز هر ساعت بر خود دميده و بر خزان خويش مي‏شوريد تا اينکه جبرئيل فرود آمده با لطمه خود آن را به جاي خويش نشانيد و جهنم با اين احوال بر حسين(ع) مي‏گريست و به جانب کشندگان او زبانه مي‏کشيد. و نيز حضرت ابي عبدالله امام صادق (ع) می فرمايد: اگر نه اين بود که حجت‏هاي خدا در روي زمين جاي دارند زمين در هم مي‏شکست و آنچه را که آن در روي خود داشت واژگون مي‏نمود و آن تا قيامت دچار ارتعاش و تزلزل بود، نيست چشمي در نزد خدا محبوب‏تر از آن چشم که بر حسين (ع) بگريد و نيست کسي که بر حسين (ع) گريه کند مگر اينکه فاطمه سلام الله عليها او را ياري کند و حضرت محمد مصطفي اداي حق او را فرمايد و نيست بنده‏اي که در روز محشر از خاک برخيزد و گريان نباشد مگر آن کس که بر جد من بگريد و ايشانند که در روز انگيزش و تعب خوشحال و مسرور برانگيخته مي‏شوند و ديگر مردم ترسان و نوميد و خائف و خائب برانگيزند و گريه‏کنندگان بر حسين (ع) با حضرتش در سايه عرش الهي در آيند و مصاحب و مؤالف باشند و ايشان را اضطراب و وحشتي از حشر و حساب نباشد و از اين جهة دهشتي در خاطر ايشان راه نيابد وقتي که به ايشان گويند در رضوان بهشت در آئيد نپذيرند و مضايقه و دريغ دارند که حضرت حسين (ع) را گذارده و راه بهشت را پيش گيرند و حوريان براي ايشان فرستادگان و پيام‏ها فرستند که ما آرزومند شمائيم و شما را انتظار داريم چرا به جانب ما نيائيد و رغبت بما ننمائيد و گريه‏کنندگان بر حضرت سيدالشهداء را از آن کرامت و حشمتي که هست به جانب حوريان بهشتي نگران نشوند و نظر ايشان به جانب دشمنان خود باشد که آنان را با موهاي پيشاني و نواصي خويش به طرف آتش مي‏کشانند و آن‏ها را فرياد و فغان بلند است که براي ما شفيعي، يار و غمگساري و طرفداري نيست و آنان بر مقام و منزلت اينان نگران شده و نزديکي به ايشان را نتوانند و فرشتگان از جانب ارواح گريه کنندگان به رسالت و پيام‏گذاري آمده و خواستار منازل و جايگاه همسران آن‏ها مي‏گردند و در اين وقت ميل و غربت آنان به جانب همسران زيادتر مي‏شود چه قربت و نزديکي ايشان در حضرت ابي عبدالله مکشوف افتاده پس از آن مي‏گويند الحمدلله الذي کفانا الفزع الاکبر و اهوال القيامة و نجانا مماکنا نخاف. يعني حمد و سپاس و خداي را که ما را از اين فزع اکبر و هول و اضطراب قيامت و محشر نجات داد سپس بر مرکبهاي خود سوار گرديده و بارهاي سفر خود را بر شتران بسته و به اثنا و سپاس به منزل‏ها و جايگاه خويش وارد مي‏شوند.