دیدی؟ قدم‌هام هیچ‌وقت مسیر رسیدن به تو رو فراموش نمی‌کنن هربار که رنجور تر از قبل گوشه‌ی همین خونه‌ی خاک گرفته خودمو پیدا می‌کنم، مطمئن تر می‌شم تنها آغوشی که برام مونده همین آغوش سرده!

چشمامو روی همه‌چیز بستم و خیال کردم خیال کردم بخشیده شدم خیال کردم دوباره می‌تونم لبخند بپاشم رو لب تموم شخصيت های‌ مرده‌ی این دیوار خیال کردم دیدنش یه فرصته بهم هدیه شده تا دوباره حس کنم نوازشِ زندگی رو روی شونه‌های خمیده‌ام اما چیشد؟... چیشد که به خودم اجازه‌ی دیدن همچین رویایی رو دادم؟

خیال‌‌‌ام رو بافتم خوشحال از حس گرمای نامرئی‌اش، به خودم بیشتر فشردمش پیچید و پیچید... و حالا... رد طنابی که دور گردنمه رشته‌های همون خیالات‌ِ شکافته‌شده‌امه و من... این‌بار بخشیده نمی‌شم.

آره به گمونم ما اونقدا هم بی‌ستاره نیستیم

ما هنوز امید داریم؟

دیدی وانمود کردنش چه بلایی سرمون آورد... چرا پسش نزدی؟ چرا پس نزدی... چراا پس نزدی آغوشمو!

_زندگیت‌ بدون‌ من‌ چطوری‌ پیش‌ می‌ره؟‌ +وقتی‌ بهت‌ نیاز‌ داشتم‌‌ نبودی؛ پس‌ منم‌ یاد‌گرفتم‌ که‌ وقتی‌ برگردی‌ باز‌هم‌ بهت‌ نیاز‌ نداشته‌باشم. _خب؟ می‌تونی ‌بدون‌ من‌ زندگی‌ کنی؟ +اگر‌ می‌تونستم ‌که‌ الان‌ توی‌ ذهنم‌‌؛ از‌ خودت‌ به‌ خودت‌ گِله‌ نمی‌کردم!

_هیچوقت‌از‌صدمه‌زدن‌بهم‌دست‌برنداشتی‌؛چرا؟ +جلوم‌رو‌نگرفتی.

‌‌

تو همش یادت می‌ره؛ همش منی که فقط تورو یادمه‌ رو یادت می‌ره!