دیدی وانمود کردنش چه بلایی سرمون آورد... چرا پسش نزدی؟ چرا پس نزدی... چراا پس نزدی آغوشمو!

_زندگیت‌ بدون‌ من‌ چطوری‌ پیش‌ می‌ره؟‌ +وقتی‌ بهت‌ نیاز‌ داشتم‌‌ نبودی؛ پس‌ منم‌ یاد‌گرفتم‌ که‌ وقتی‌ برگردی‌ باز‌هم‌ بهت‌ نیاز‌ نداشته‌باشم. _خب؟ می‌تونی ‌بدون‌ من‌ زندگی‌ کنی؟ +اگر‌ می‌تونستم ‌که‌ الان‌ توی‌ ذهنم‌‌؛ از‌ خودت‌ به‌ خودت‌ گِله‌ نمی‌کردم!

_هیچوقت‌از‌صدمه‌زدن‌بهم‌دست‌برنداشتی‌؛چرا؟ +جلوم‌رو‌نگرفتی.

‌‌

تو همش یادت می‌ره؛ همش منی که فقط تورو یادمه‌ رو یادت می‌ره!

میتونین حرف بزنین باهام؟

_متن هاتو معمولا همون موقع که میفرستی نمیخونم میذارم چند تا رو هم جمع شه ، یکی از موسیقی هاتو میذارم و دمنوش اویشن و فوت میکنم و تکستارو عین یه داستان از ته دل ، یه رمان با سبک جدید میخونم و تا مرز مرگ میرم بس که قشنگه :)))) پ ن : چقدر خوب که برگشتی +چقدر دوست داشتم چنین چیزی رو بشنوم بعد خوندن پیامت واقعا احساس می‌کنم سبکم ممنونم بابت لطف بی‌کرانت‌ و احساس نابی که بهم بخشیدی:)

چقدر تورو به خودمون بدهکارم

به اندازه تموم حس‌های گنگ و پیچیده‌ی قلبم، باید خودم رو بغل می‌کردم و بهش می‌گفتم نترسه! اما خودم رو بیشتر از هرچیزی گم کرده‌بودم.

تو باقی‌مونده از تمام « یه زخم بیشتر، مهم یادگرفتن و تکرار نکردنِ اشتباهه.» گفتنامی. خوشحال بمون وقتی به سر حدت برای ساختنش رسیدی. -بازمانده